{T16}Ο δικός μας «Ντούντα{T16}»

Δεν χρειαζόταν παρά να τον γνωρίσεις για λίγο και σε κέρδιζε με την αρχοντιά του, με το βλέμμα του, με την πρώτη του κουβέντα. Ηταν σκληρός αλλά δίκαιος και αν κατάφερνες να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του, τότε θα σε είχε για πάντα φίλο. Ομως δεν συγχωρούσε αν έβλεπε ακόμα και δικό του άνθρωπο να τον προδίδει. Στην ουσία είχε μια καρδιά μικρού παιδιού και τα περιστέρια του, οι δικοί του άνθρωποι αλλά και οι παίκτες του εκτός παρκέ μπορούσαν να το ομολογήσουν. Το μυαλό του δούλευε χίλιες στροφές και ήταν απόλαυση να κάθεσαι δίπλα του και να τον ακούς να λέει ιστορίες για μπάσκετ και όχι μόνο. Η γιαγιά του Ολγα Μάντιτς ήταν πρώτη εξαδέλφη του μεγαλοφυούς Νίκολα Τέσλα, του εφευρέτη που άλλαξε την ανθρωπότητα με την εισαγωγή του ηλεκτρισμού και της ασύρματης επικοινωνίας. Μάλιστα ο Ντούσαν Ιβκοβιτς «κληρονόμησε» ως οικογενειακή παράδοση από τον Τέσλα την αγάπη για τα περιστέρια, τα οποία και ενέπνευσαν τον σπουδαίο επιστήμονα να μελετήσει τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία.

Ομως ο «Ντούντα» είχε πάρει επίσης και το ανήσυχο πνεύμα του Τέσλα, εφαρμόζοντάς το και στο μπάσκετ. Ο κουμπάρος του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, όπου σταθεί και όπου βρεθεί, έχει να λέει ότι ο κορυφαίος είναι ο Ιβκοβιτς. Δεν είναι τυχαίο ότι έκανε θαύματα δουλεύοντας με πιτσιρικάδες (το έκανε και στον Ολυμπιακό και στον Πανιώνιο στην Ελλάδα, αλλά και στη Σερβία με τη Ραντνίσκι), ενώ το ίδιο καλά διαχειριζόταν και ομάδες με τεράστιες βεντέτες, όπως η Παρτίζαν, ο Αρης, ο ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ. Ο Ντούσαν Ιβκοβιτς ήταν το ίδιο το μπάσκετ και δεν δίσταζε να εφαρμόσει κάτι εάν πίστευε ότι από αυτό θα ωφεληθεί η ομάδα του. Το παράπονό του, η πίκρα του αν θέλετε, που μας την είχε εκμυστηρευτεί πολλές φορές, ήταν ότι δεν μπόρεσε (λόγω του εμφυλίου πολέμου) να οδηγήσει την κορυφαία Γιουγκοσλαβία όλων των εποχών (παγκόσμια πρωταθλήτρια το 1990 και πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1989 και το 1991) στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 για να κοντραριστεί με τη μία και αυθεντική ντριμ τιμ. «Δεν θα τους κοντράραμε απλά, θα τους κερδίζαμε» μας έλεγε με απίστευτη σιγουριά. Το 1997, στο ξενοδοχείο του Ολυμπιακού στη Ρώμη, παραμονές του τελικού του πρωταθλητριών με τη Μπαρτσελόνα, μαζί με τον συνάδελφο Βασίλη Σκουντή του είχαμε πάρει συνέντευξη και δεν ξέραμε ποιος θα κάνει τη… δύσκολη ερώτηση. «Κόουτς, θα πάρετε το Κύπελλο;» το ξεστομίσαμε με μια φωνή και ό,τι γίνει και είδαμε τον «Ντούντα» να ξεκαρδίζεται.

«Μπρε, εννοείται ότι θα το πάρουμε. Είναι μεγάλο Κύπελλο και θα βάλω τον γιο μου, τον Παύλο, μέσα» μας είχε πει προφητικά. Ενα 24ωρο μετά άναβε το πούρο του στο Παλαέουρ για να επαναλάβει την ιστορία 15 χρόνια μετά στην Κωνσταντινούπολη.

Αντίο, δάσκαλε, και ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις αλλά και τις γνώσεις που μας πρόσφερες.