Το κακό κρυμμένο {LF}στη σκιά

Η Ιωάννα φοράει μία λευκή μάσκα. Είναι ένα τραγικό πρόσωπο, στην κυριολεξία. Και στις αρχαίες τραγωδίες φορούσαν μάσκα για να ιστορήσουν τα δεινά των ανθρώπων που οι θεατές παρακολουθούσαν από την ασφαλή απόσταση ανάμεσα στον μύθο και στην πραγματικότητα. Αυτή η λευκή μάσκα μάς επιτρέπει να διακρίνουμε μόνο τα μάτια και τα χείλη της. Και όμως, στην επιφάνειά της αποτυπώνονται όλες οι μορφές του πόνου, κάθε έκφανση της οργής. Μία λευκή και λεία μάσκα. Σαν ξάγρυπνη νύχτα.

Συνειρμικά το μυαλό μου πήγε στον «Ανθρωπο με το σιδηρούν προσωπείο», του Δουμά. Σε εκείνον που πέρασε σαράντα χρόνια στη φυλακή φορώντας μία σιδερένια μάσκα. Και η Ιωάννα θα περάσει χρόνια πίσω από τη μάσκα, φυλακισμένη ισοβίως σε ένα μαρτύριο που έπλεξε κάποιος άλλος για αυτήν. Παρηγοριά δεν υπάρχει. Μήτε λύτρωση διά της συγχώρεσης. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να συγχωρέσει τη γυναίκα που της έκλεψε τη ζωή;

Και μετά είναι η γυναίκα με το βιτριόλι. Θα την ακούσουμε στο δικαστήριο, είπε ότι θα πάει. Θα προσπαθήσουμε να μπούμε στο μυαλό της, να καταλάβουμε πώς είναι δυνατόν να κάνεις κάτι τέτοιο, πώς μπορείς το βράδυ να κλείνεις τα μάτια και να μπαίνεις στον ύπνο. Ναι, οι περιγραφές θα είναι γεμάτες φρίκη, βγαλμένες από τα βάθη ενός σκοτεινού μυαλού. Και θα σοκαριστούμε όλοι, θα θυμώσουμε, θα ανοίξουμε τα χέρια λέγοντας ότι δεν μπορούμε να δεχτούμε τίποτα από όσα λέει. Κάποιοι θα φοβηθούμε. Γιατί αυτή η ιστορία μάς δείχνει ότι το κακό μπορεί να είναι αυτή τη στιγμή πίσω σου, δίπλα σου. Κρυμμένο σε έναν ίσκιο. Εκπορευόμενο από κάτι που σου φαίνεται και είναι παράλογο, όμως για κάποιον άλλο είναι σκοπός ζωής. Αυτό που συνέβη στην Ιωάννα είναι η ακραία εκδοχή μιας κατάστασης που αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι κυνηγημένοι από τις εμμονές κάποιων άλλων. Αισθάνεσαι την αύρα του στον σβέρκο σου, ακούς την ανάσα του, αλλά δεν τον βλέπεις. Ούτε μπορείς να τον καταγγείλεις, να απαλλαγείς να γλιτώσεις. Είναι χιλιάδες αυτές οι περιπτώσεις εκεί έξω. Ελπίζω να μην ανήκετε σε μία από αυτές.