{T16}Το ελληνικό μπάσκετ έχει ανάγκη {LF}τους πάντε{T16}ς

Εχει ενδιαφέρον να μάθουμε κάποια στιγμή τι σκέφτηκαν όσοι πανηγύριζαν για το οριστικό τέλος της παλιάς καθεστηκυίας τάξης στην ΕΟΚ μετά τις εκλογές της Κυριακής, όταν είδαν ότι ο πρώτος άνθρωπος με τον οποίο συναντήθηκε ο νεοεκλεγείς πρόεδρος, Βαγγέλης Λιόλιος, στο γραφείο του στην ομοσπονδία χθες το πρωί ήταν ο Γιώργος Βασιλακόπουλος! Το τρισκατάρατο παλιό, δηλαδή.

Θα μπορούσε να είναι μια κάποιου είδους τελετή παράδοσης-παραλαβής, μια ενημέρωση του απερχόμενου προέδρου προς τον νέο γι’ αυτά που παραλαμβάνει και πρόκειται να διαχειριστεί από εδώ και πέρα. Θα μπορούσε, αν και ο Βασιλακόπουλος δήλωσε έτοιμος να βοηθήσει αν χρειαστεί, πράγμα που δεν φανερώνει διάθεση πλήρους απόσυρσής του.

Σε κάθε περίπτωση, έχει μια ιδιαίτερη σημειολογία αυτή η επίσκεψη, ειδικά δε από τη στιγμή που πραγματοποιήθηκε πριν καν συνέλθει για πρώτη φορά σε σώμα το νέο διοικητικό συμβούλιο της ομοσπονδίας. Καθώς στην επόμενη μέρα του το ελληνικό μπάσκετ έχει ανάγκη τους πάντες. Ακόμα και τους παλιούς, τους πρώην. Ολο και κάποια βοήθεια θα έχουν να προσφέρουν κι αυτοί με την εμπειρία τους.

Κυρίως, όμως, έχει ανάγκη τους χαμένους της εκλογικής αναμέτρησης και κάθε άλλον, ο οποίος μπορεί να συμβάλει στην αναγέννηση του αθλήματος στην Ελλάδα με ιδέες και προτάσεις.

Ο Βαγγέλης Λιόλιος κατάφερε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία στο διοικητικό συμβούλιο, όπερ σημαίνει ότι μπορεί να διοικήσει μόνος του με τα μέλη της παράταξής του την ομοσπονδία χωρίς να ρωτά κανέναν. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται τη βοήθεια όλων όσοι μπορούν να βοηθήσουν και σε πρώτη φάση ο νέος πρόεδρος φαίνεται ότι το κατανοεί. Στις πρώτες δηλώσεις του εμφανίστηκε ενωτικός και μάλιστα επέμεινε στην ανάγκη για άμεση αποκατάσταση της ενότητας, που επλήγη από τον διαχωρισμό των ανθρώπων του μπάσκετ σε παρατάξεις κατά τη διάρκεια της μακράς προεκλογικής περιόδου. Μένει να φανεί στην πράξη κατά πόσο το εννοεί.

Διότι πραγματικά, όπως δήλωσε και ο ίδιος ο Λιόλιος, στο αύριο του ελληνικού μπάσκετ έχουν θέση όλοι. Δεν περισσεύει κανείς.