Η προσομοίωση Μητσοτάκη

Αμέσως μετά τις εκλογές η κυβέρνηση έθεσε σε εφαρμογή ένα σχέδιο προκειμένου να «αναπνεύσουν» οι τράπεζες, να πατήσουν στα πόδια τους και να μπορέσουν να χρηματοδοτήσουν την οικονομία. Το σχέδιο περνούσε υποχρεωτικά από την αύξηση των τιμών ακινήτων. Από την άνοδο της κτηματαγοράς. Οι δυο πρώτοι στόχοι επιτεύχθηκαν, ο τρίτος συνάντησε μια άλλη πληγή της οικονομίας.

Οι τράπεζες μείωσαν τα κόκκινα δάνεια, οι τιμές των ακινήτων επέστρεψαν ή και υπερέβησαν τα επίπεδα αυτών που είναι γραμμένα στα βιβλία τους. Κεφάλαια που βρίσκονταν εγκλωβισμένα στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια απελευθερώθηκαν. Λεφτά βρέθηκαν και μάλιστα πολλά στο τραπεζικό σύστημα.
Επιχειρήσεις να χρηματοδοτηθούν ωστόσο δεν υπήρχαν. Τουλάχιστον όχι αρκετές ώστε να πάρει για τα καλά η οικονομία τα πάνω της. Είναι γνωστό, ότι από τις 920.000 επιχειρήσεις κάθε μεγέθους που υπάρχουν, μόλις οι 30.000 διαθέτουν το αξιόχρεο. Για διάφορους λόγους, οι υπόλοιπες δεν έχουν πρόσβαση σε χρηματοδότηση. Είτε γιατί είναι υπερχρεωμένες, είτε γιατί λόγω μεγέθους και λάθος επιχειρηματικού μοντέλου, φυτοζωούν.

Σε αυτό το πρόβλημα, εξαιρετικά κρίσιμο και δομικό για την ελληνική οικονομία θα προσπαθήσει να απαντήσει το πακέτο μέτρων που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Πρόκειται για ξεκάθαρη διαρθρωτική μεταρρύθμιση. Πως δηλαδή θα αυξηθούν οι επιχειρήσεις που μπορούν να θεωρηθούν βιώσιμες. Ή πιο σωστά πως θα επιζήσουν όσο γίνεται περισσότερες από τις χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις που έχουν προβλήματα. Πώς το καταφέρνει αυτό;

n Εξασφαλίζει τη βραχυπρόθεσμη επιβίωσή τους. Σε αυτή την κατεύθυνση δίνεται μια ακόμα ανάσα ρευστότητας, «χαρίζοντας» ένα ακόμα μέρος των επιστρεπτέων προκαταβολών.

n Δίνονται κίνητρα για την ιδιοκτησιακή ανανέωση. Αυξάνεται το αφορολόγητο στις γονικές παροχές, προκειμένου να υπάρξει η διαδοχή στις επιχειρήσεις και τις περιουσίες και να τις αναλάβει η νεότερη γενιά.

n Κινητροδοτούνται οι συγχωνεύσεις, μέσω της μείωσης του φορολογικού συντελεστή στο 15,5%. Δημιουργεί έτσι μεγαλύτερου μεγέθους, βιώσιμες επιχειρήσεις, οι οποίες στην ιδανική περίπτωση θα διαθέτουν τα κριτήρια χρηματοδότησής τους από τις τράπεζες.

n Δίνονται κίνητρα και για την ανανέωση του προσωπικού. Αυτό επιτυγχάνεται με το πρόγραμμα επιδότησης της πρόσληψης νέων εργαζομένων έως 29 ετών, δίνοντας στους ίδιους την ευκαιρία να μπουν στην αγορά εργασίας και στις επιχειρήσεις να προσθέσουν στο προσωπικό τους, νεανική ορμή και ζωντάνια.

Με λίγα λόγια, λες και το πακέτο φτιάχτηκε πάνω σε μια προσομοίωση διάσωσης μιας μικρομεσαίας επιχείρησης. Τους αφήνει λεφτά στο ταμείο, τους δίνει τη δυνατότητα να περάσουν την επιχείρηση στα παιδιά τους, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να βρουν «συμπαίκτες» ικανούς να τους δώσουν μέγεθος και βιωσιμότητα και βέβαια να βάλουν «νέο αίμα» στη δουλειά τους.

Αν του βγει (του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης) λύνει αυτόματα ή περιορίζει τρία σημαντικά προβλήματα. Το πρώτο αυτό της υπερχρέωσης χιλιάδων επιχειρήσεων, άρα και των κόκκινων δανείων και των χρεών προς το Δημόσιο. Το δεύτερο ξεκολλάει ένα σημαντικό κομμάτι της οικονομίας συμβάλλοντας στην αύξηση του ΑΕΠ. Και το τρίτο, εξαιρετικά σημαντικό, μειώνει το πρόβλημα της ανεργίας των νέων που παραμένει σε δυσθεώρητα ύψη, διατηρώντας ένα μέρος της νέας γενιάς γεμάτο οργή και αμφιβολία για το αύριο.

Ολα αυτά καθιστούν το πακέτο Μητσοτάκη στη ΔΕΘ πολύ πιο αναπτυξιακό και χρήσιμο για την οικονομία και τις επιχειρήσεις, από το προσωρινό όφελος της κατάργησης του τέλους επιτηδεύματος ή της μείωσης των συντελεστών ΦΠΑ. Το τελευταίο δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν θα πρέπει να γίνουν και τα δύο με την πρώτη ευκαιρία…