Εκλογολογία

Η εκλογολογία είναι ελληνικό χόμπι. Εξού κι ένα πακέτο ελαφρύνσεων ύψους 3,5 δισ. ευρώ ερμηνεύεται μόνο σαν σημάδι πρόωρων εκλογών που έρχονται. Οι οιωνοσκόποι δεν χρειάστηκαν δεύτερη σκέψη. Οι εξαγγελίες του Πρωθυπουργού από το Βελλίδειο διαβάστηκαν σχεδόν ως απόδειξη, όχι σαν ένδειξη, της πρόθεσής του να ζητήσει την ανανέωση της λαϊκής εντολής μέσα στη νέα χρονιά. Οι κομματικές έδρες της αντιπολίτευσης, εξάλλου, επαναλαμβάνουν μονότονα την εκτίμηση ότι η προεκλογική περίοδος έχει ξεκινήσει εξαιτίας της κυβερνητικής φθοράς που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις. Αλλά και στη συμπολίτευση δεν είναι λίγοι οι «εκλογολόγοι» που συνεχίζουν να εισηγούνται μια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες προκειμένου να καεί η απλή αναλογική όσο η ψαλίδα μεταξύ κυβερνώντος και δεύτερου κόμματος παραμένει αρκετά ανοιχτή. Είναι μια on και off the record συζήτηση που ξεκίνησε κοντά στα πρώτα γενέθλια της κυβέρνησης, και δεν έχει σταματήσει μέχρι σήμερα – παρότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης φροντίζει σε τακτά χρονικά διαστήματα να δηλώνει πως θα εξαντλήσει την τετραετία.

Κόστος

Το ίδιο έκανε και την Κυριακή από τη ΔΕΘ. Λέγοντας, μάλιστα, ότι η προκήρυξη πρόωρων θα ήταν «μια πράξη πολιτικού τακτικισμού» απ’ αυτές που – sic – δεν συνηθίζει. Για να ακριβολογούμε, πάντως, θα ήταν ένας τακτικισμός που θα μπορούσε να του στοιχίσει περισσότερο απ’ όσο εικάζουν οι απανταχού θιασώτες της κίνησης. Θα μπορούσε γιατί τσαλακώνει μια βασική πτυχή του μητσοτακικού brand. Οι ψηφοφόροι που δεν ανήκουν στην παραδοσιακή εκλογική βάση της ΝΔ ψήφισαν τον Μητσοτάκη λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τη ρητορική του περί σταθερότητας και επιστροφής στην κανονικότητα. Αν όμως εκείνος προκαλέσει νωρίτερα μια διπλή εκλογική αναμέτρηση, τότε ενδέχεται να χρεωθεί και την παρατεταμένη αστάθεια που θα ακολουθήσει – αφού έχει αποκλειστεί το σενάριο του Μεγάλου Συνασπισμού. Ακόμη και στην περίπτωση που κερδίσει, λοιπόν, θα έχει υπονομεύσει μόνος του την κεντρική ιδέα του πολιτικού του αφηγήματος. Παρεμπιπτόντως, την τελευταία φορά που ένας πρωθυπουργός άκουσε τις συμβουλές των καλπολάγνων – οι οποίοι το 2007 έβλεπαν το μομέντουμ μιας άνετης επικράτησης -, έχασε 13 έδρες και κατέληξε παγιδευμένος σε μια οριακή πλειοψηφία 152 βουλευτών.