Προεκλογικός πυρετός, με τη δήμαρχο του Παρισιού να… κλέβει την παράσταση

Επτά ολόκληρους μήνες απέχουν ακόμα οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, αλλά η προεκλογική περίοδος έχει πια για τα καλά ξεκινήσει. Στην Ακροδεξιά, η Μαρίν Λεπέν παρέδωσε προσωρινά το Σάββατο, όπως είχε άλλωστε προαναγγείλει, τα ηνία της Εθνικής Συσπείρωσης στο Νο 2 του κόμματος, τον Ζορντάν Μπαρντελά, προκειμένου να αφιερωθεί στη μάχη. Στη Δεξιά, ένας από τους τουλάχιστον πέντε υποψήφιους για το χρίσμα, ο πρώην επικεφαλής διαπραγματευτής της ΕΕ για το Brexit Μισέλ Μπαρνιέ, έκανε πολλούς να αναρωτιούνται, και στις δύο πλευρές της Μάγχης, «μήπως πέρασε υπερβολικά πολύ χρόνο με τον Μπόρις Τζόνσον» δηλώνοντας πως η «νομική κυριαρχία» της Γαλλίας «απειλείται» από την ΕΕ και προτείνοντας «ένα δημοψήφισμα για το ζήτημα της μετανάστευσης». Οσο για την (κατακερματισμένη) Αριστερά, εκεί η δήμαρχος του Παρισιού, η Αν Ινταλγκό, ενέπνευσε χθες ένα άλλο ερώτημα: αρκεί ένα χελιδόνι για να φέρει τη σοσιαλιστική άνοιξη;

ΗΤΑΝ ΚΟΙΝΟ ΜΥΣΤΙΚΟ. Ηταν κοινό μυστικό από καιρό, η 62χρονη Ινταλγκό χθες το επιβεβαίωσε: αποφάσισε, «ταπεινά», να είναι υποψήφια για τη γαλλική προεδρία, προκειμένου να προσφέρει «ένα μέλλον στα παιδιά μας, σε όλα τα παιδιά μας». Για την επισημοποίηση της υποψηφιότητάς της επέλεξε μια πόλη μακριά από το Παρίσι, όπου είναι δήμαρχος από το 2014, μια πόλη όμως με επίσης Σοσιαλιστή δήμαρχο, τη Ρουέν, και δη το λιμάνι της, προκειμένου να περάσει από εκεί πολλαπλά μηνύματα. Η Ινταλγκό, που γεννήθηκε στην Ανδαλουσία, σε μια οικογένεια διωγμένη από το καθεστώς του Φράνκο, και διαθέτει διπλή γαλλική και ισπανική υπηκοότητα, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στον πατέρα της, «εργάτη στα ναυπηγεία του Κάδιθ», στη «μοδίστρα μητέρα της», στον οικονομικά στενάχωρο τρόπο με το οποίο μεγάλωσε αργότερα στη Λυών και σε «αυτή τη Γαλλία που μου έδωσε την ευκαιρία μου». Ασκησε δριμεία κριτική στην προεδρία του Εμανουέλ Μακρόν («Η πενταετής θητεία που ολοκληρώνεται έπρεπε να ενώσει τους Γάλλους, τους δίχασε όπως ποτέ. Επρεπε να διευθετήσει κοινωνικά προβλήματα, τα επιδείνωσε. Επρεπε να προστατεύσει τον πλανήτη μας, γύρισε την πλάτη στην οικολογία») και πρόταξε τα οικολογικά διαπιστευτήρια που έχει αποκτήσει στο Παρίσι – το λιμάνι της Ρουέν ήταν άλλωστε ένας ιδανικός τρόπος προκειμένου να αναδείξει έναν από τους κεντρικούς άξονες της εκστρατείας της, τη βιομηχανική μεταστροφή μέσω της οικολογικής μετάβασης. Τρεις ημέρες νωρίτερα, είχε κυκλοφορήσει στη Γαλλία ένα βιβλίο («Μια Γαλλίδα»), όπου αποκάλυπτε αναλυτικά το όραμα και τις προτεραιότητές της: πέραν της «ενεργειακής μετάβασης», που δεν πρέπει όμως να γίνει «εις βάρος των μεσαίων και των λαϊκών τάξεων», θέλει να επιτεθεί στις «ανισότητες» επιτρέποντας σε όλους να «ζουν καλύτερα από τη δουλειά τους, παντού στη Γαλλία»: μεταξύ άλλων, προτείνει σημαντικές αυξήσεις μισθών για τους εκπαιδευτικούς καθώς και τους «αόρατους» (νοσοκόμους, ταμίες σουπερμάρκετ…) που «κάνουν την κοινωνία να περπατάει εμπρός… όλες τις μέρες του χρόνου».

ΑΠΑΡΙΘΜΕΙ ΤΑ ΑΤΟΥ ΤΗΣ. Η Ινταλγκό, απαριθμεί τα ατού της στην «El Pais» ο Φρεντερίκ Νταμπί, γενικός διευθυντής του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων Ifop, «διαθέτει προεδρική εικόνα. Είναι γυναίκα. Διοικεί την πρώτη πόλη της Γαλλίας. Εχει μια μάλλον άριστη διεθνή εικόνα. Ενσαρκώνει μια κοινωνική και περιβαλλοντική τάση». Αν κατάφερνε να κερδίσει τα κλειδιά του Ελιζέ, θα γινόταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Γαλλίας και η πρώτη γεννημένη στο εξωτερικό πρόεδρος της Γαλλίας. Το πρόβλημα είναι πως η ίδια δεν συγκεντρώνει στην πρόθεση ψήφου παρά 7%-9%. Γιατί οι Σοσιαλιστές είναι διαλυμένοι, γιατί η Αριστερά είναι κατακερματισμένη και εννοεί να κατεβάσει συνολικά στις εκλογές πέντε-έξι (καταδικασμένους συλλήβδην) υποψήφιους, γιατί το δίπολο Μακρόν – Λεπέν δύσκολα θα σπάσει στη Γαλλία. Από την άλλη πλευρά, επισημαίνει ο Νταμπί, επτά μήνες πριν από την ψηφοφορία, έχουν υπάρξει στη Γαλλία εκλογές όπου όλα ήταν ήδη γραμμένα, και άλλες όπου οι εκπλήξεις δεν είχαν ακόμα ξεκινήσει.