Μεσολογγίτικο

Η κόρη ενός θαλασσινού κι ενός λιμνιώτη η αδερφή,

κι η μοσκοθυγατέρα

τραγουδισμένη με καημούς μάνας, που στάθηκε κορφή

στη νύχτα και στη μέρα

τι με τ’ αστρί παράβγαινε και θάμπωνε τον ήλιο,

της κυρ’ Ανιώς η Μπίλιω,

πρώτη μου αγάπη, αυγερινός, μου μήνυσε, ως ξανάρθα δώ,

πριν φύγω πάλε πίσω,

για την ερμιά την ξενητειά, να πάω μια μέρα να τη δω,

Να δει α θα τη γνωρίσω.

Χρόνια, και δεν ξανάσανε στον κύκλο κόσμο τον επά,

δεξά και κλειδοκράτα,

που μήτε και το σπίτι της πήρε χαράς ποτέ παπά,

κι ίδια της άλλη στράτα,

παρά το δρόμο το στρωτό που πάει στο κοιμητήρι,

για μάνα και για κύρη,

τον άστρωτον ανήφορον της έγνιας και της συλλογής,

της θύμησης που τρώει

πιότερο κι απ’ τα σερπετά σκουλήκια της χλιμένης γης

κι από το μοιρολόι.

Χηράμενη της ερωτιάς κι απ’ την παλιά καταλαλιά,

στο πατρικό ρημάδι,

στα μαύρα και στα σκότεινα, σαν την κεραυνωμένην ελιά,

την ηύρα το άλλο βράδι,

που και στ’ αχνό της πρόσωπο μαντεύονταν μονάχα

θαμπά και νυχτομάχα,

σημάδια του καλού καιρού, τα μυγδαλάτα της τα δυό,

-πού να μπορούσα νάσκυβα, δροσιά την πίκρα τους να πιώ –

στα δάκρια βουτηγμένα,

για κείνη και για μένα.