Στιούαρτ και Σερβίλο, Κάμπερμπατς και Κόλμαν στα φαβορί των βραβείων

Μία ημέρα πριν από την απονομή των βραβείων του Φεστιβάλ Βενετίας από τον κορεάτη σκηνοθέτη Μπονγκ Τζουν Χο («Παράσιτα»), προέδρου της κριτικής επιτροπής, και τα υπόλοιπα μέλη της, τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Ενώ ήταν ένα φεστιβάλ με πολύ καλές ταινίες, ήταν επίσης ένα φεστιβάλ χωρίς τους χυμούς και τη ζωντάνια των περασμένων ετών. Μάσκες παντού, μειωμένες οι θέσεις στις αίθουσες για τις αποστάσεις ασφαλείας, ελάχιστη πρόσβαση στα ζωντανά δρώμενα, καχυποψία στα βλέμματα, διαρκείς παρατηρήσεις από το προσωπικό της διοργάνωσης. Η σκιά του COVID-19 βαριά. Το χαρμόσυνο ήταν πως ο κόσμος συγκριτικά με πέρσι ήταν ασφαλώς αυξημένος – ό,τι και αν σημαίνει αυτό.

Σε ό,τι αφορά τις ταινίες, η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται και η πρεμιέρα του ισπανικού μελοδράματος «Παράλληλες μητέρες» του Πέδρο Αλμοδόβαρ, με το οποίο σηκώθηκε η αυλαία, έδωσε το σήμα για ένα δεκαήμερο ταινιών που άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις.

Μια αναδρομή του Πάολο Σορεντίνο στα χρόνια της Νάπολι στη δεκαετία του 1980, όταν ο ίδιος εισχωρούσε στην εφηβεία, φτιάχνει τον κόσμο της ταινίας «Το Χέρι του Θεού» (É stata la mano di Dio), ο τίτλος της οποίας δεν χρειάζεται αναλύσεις: Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ο άνθρωπος που έδωσε ανάσα σε μια πόλη που όλη η Ιταλία θεωρούσε σκουπιδότοπο. Σε αυτή την ταινία ο Σορεντίνο της αριστουργηματικής «Τέλειας ομορφιάς» «συνοψίζει» τη γενικότερη άποψή του για το σινεμά. Το «Χέρι του Θεού» περιλαμβάνει στοιχεία από όλο το έργο του.

Ενας από τους ηθοποιούς της ταινίας αυτής είναι ο μέγιστος Ιταλός Τόνι Σερβίλο, ο οποίος φέτος είχε την τιμητική του στη Μόστρα. Παίζει επίσης στην ταινία του Μάριο Μαρτόνε «Qui rido io», όπου υποδύεται έναν θρυλικό ηθοποιό της κομέντια ντελ άρτε, τον Εντουάρντο Σκαρπέτα (1853-1925), αλλά και στο εκτός συναγωνισμού «Ariaferma» του Λεονάρντο Ντι Κοστάντζο, όπου υποδύεται έναν αυστηρό αλλά καλόψυχο και λογικό δεσμοφύλακα. Ο Σερβίλο δεν έχει βραβευθεί ποτέ στη Βενετία και ίσως αυτή να είναι η στιγμή του.

Στις πολύ αγαπημένες ταινίες μου από αυτή τη διοργάνωση, στην οποία ήδη αναφέρθηκα, είναι η μεταφορά του μυθιστορήματος του Ονορέ ντε Μπαλζάκ «Χαμένες ψευδαισθήσεις» («Illusions perdues») που ουσιαστικά είναι ένας υπόγειος αλλά καυστικός σχολιασμός πάνω στο φαινόμενο των fake news, με τη μόνη διαφορά ότι η δράση τοποθετείται στο Παρίσι του 1821!

ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Η Κρίστεν Στιούαρτ είναι ένα από τα φαβορί για το βραβείο γυναικείας ερμηνείας για τη δουλειά της στη «Σπένσερ» του Πάμπλο Λαρέν, όπου υποδύεται τη Λαίδη Νταϊάνα, και ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς εντυπωσίασε παίζοντας τον σκληροτράχηλο αμερικανό αγρότη στο γουέστερν της Τζέιν Κάμπιον «Η εξουσία του σκύλου». Ωστόσο, την έκπληξη ίσως ξανακάνει η Ολίβια Κόλμαν, εξαιρετική στη «Χαμένη κόρη» της Μάγκι Τζίλενχααλ που γυρίστηκε στις Σπέτσες.

Βέβαια, υπάρχει ο παράγοντας της Αναμαρία Βαρτολομέι στην ταινία «L’Evénement» της Οντρέ Ντιγουάν, που λόγω θέματος αποκλείεται να λείπει από τα βραβεία: με φόντο τη δεκαετία του 1960, η Βαρτολομέι υποδύεται μια έφηβη έγκυο στα όρια της απελπισίας, καθώς δεν βρίσκει τρόπο για να κάνει έκτρωση ώστε να μη χάσει τις σπουδές της. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της Ανί Ερνό που είχε κάνει πάταγο στη Γαλλία όταν πρωτοκυκλοφόρησε.

Ο ΡΙΝΤΛΕΪ ΣΚΟΤ. Απόψε το βράδυ ένας σκηνοθέτης με τεράστιο έργο πίσω του βραβεύεται για το σύνολο της δουλειάς του, η οποία συνεχίζεται με πυρετώδεις ρυθμούς αφού ο Ρίντλεϊ Σκοτ έχει έτοιμες δύο ταινίες για φέτος: την «Τελευταία μονομαχία» (The Last Duel) με τους Μπεν Αφλεκ, Ματ Ντέιμον, που θα προβληθεί αμέσως μετά τη βράβευσή του στη Σάλα Γκράντε με το βραβείο Cartrier Glory, και τον «Οίκο Γκούτσι» (House of Gucci), με θέμα τα μεγάλα σκάνδαλα στην οικογένεια του πασίγνωστου οίκου που βρίσκεται στον τίτλο.