Τακτική

Στην πολιτική τα τακτικά λάθη κοστίζουν γκρίνια. Τα στρατηγικά λάθη κοστίζουν ψήφους.

Κάποιοι κουβενταδόροι γκρινιάζουν στην Αριστερά γιατί ο Μητσοτάκης επέλεξε τον Πλεύρη κι άλλοι στη ΝΔ γιατί διάλεξε τον Στυλιανίδη.

Η γκρίνια είναι μέρος της ζωής αλλά άνευ σημασίας.

Διότι και οι δύο επιλογές εντάσσονται στη στρατηγική του Μητσοτάκη: στη δημιουργία ενός ευρύτατου συστήματος εξουσίας, το οποίο θα εκτείνεται από τη δεξιά της Δεξιάς έως τις παρυφές της Αριστεράς.

Ενα σύστημα εξουσίας δηλαδή το οποίο θα καλύπτει όλο τον χώρο μεταξύ των δύο άκρων.

Τα υπόλοιπα είναι θέμα επιμελητείας, που έλεγε κι ο Ντε Γκολ.

Αντιθέτως η επιλογή Αποστολάκη ήταν σοβαρό στρατηγικό λάθος.

Οταν η στρατηγική του Μητσοτάκη είναι εδώ και χρόνια «να μαζευτούμε όλοι εμείς, να φύγουν εκείνοι» δεν γίνεται όταν είσαι στην εξουσία να κάνεις υπουργό κάποιον από «εκείνους» ή να συνεννοείσαι με «εκείνους».

Διότι έτσι καταλύεις μόνος σου τη διαχωριστική γραμμή πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η στρατηγική σου.

Ο Μητσοτάκης θεώρησε ότι όφειλε να δώσει μια ευκαιρία. Προσφέρθηκε αφελώς να σπάσει το «αντιΣΥΡΙΖΑ» μέτωπο. Λάθος του.

Το λάθος διορθώθηκε και μάλιστα με την ουσιαστική σύμπραξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο οποίος σε εφαρμογή του δόγματος Πολάκη «πονούν ορέ τα παλικάρια;» δεν δέχτηκε το ανέλπιστο δώρο του Πρωθυπουργού – μάλλον ακόμη δεν έχει καταλάβει γιατί χάνει.

Και μάλιστα στη λάθος στιγμή. Διότι μπαίνοντας στον τρίτο χρόνο της θητείας του είναι προφανές ότι ο Μητσοτάκης κοιτάζει πλέον (και) τον εκλογικό ορίζοντα.

Η εκλογική στρατηγική του θα περιλαμβάνει ασφαλώς μια ισχυρή δόση πόλωσης και δαιμονοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ ώστε «να μη γυρίσουν εκείνοι».

«Ο λαός δεν ξεχνά» και τα συναφή.

Αφενός επειδή στρατηγική που κερδίζει δεν την αλλάζεις. Κι αφετέρου επειδή η πόλωση συμφέρει πάντα εκείνον που ξεκινάει από την υψηλότερη βάση.

Αυτά τα έχει διδάξει για αρχάριους εδώ και δεκαετίες ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Με το ναυάγιο Αποστολάκη λοιπόν και τις ευλογίες του ΣΥΡΙΖΑ, ο Μητσοτάκης επέστρεψε στη βασική στρατηγική του γραμμή. Κι έχω την αίσθηση ότι με αυτήν θα πάει στις εκλογές.

Για τις οποίες (να το υπενθυμίσω) είναι ο μόνος που έχει μια απλή, σαφή και ξεκάθαρη επιδίωξη: την αυτοδυναμία. Ψηφίζεις Μητσοτάκη, έχεις κυβέρνηση.

Οι άλλοι θα πρέπει να ψαχτούν με «βασικούς κορμούς», «προοδευτικές διακυβερνήσεις», «συνεργασίες»,  «αυτονομίες», άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Κι όπως πάντα στην πολιτική τη σωστή απάντηση θα πάρει εκείνος που θα θέσει με απλούστερο τρόπο την πιο εύλογη ερώτηση.

Αυτά ο Ανδρέας Παπανδρέου τα έχει διδάξει για αρχάριους εδώ και δεκαετίες.