Αμετανόητος

Μπορούσε να πει: «Ο σύντροφος Πολάκης έκανε λάθος. Οχι μόνο άργησε να εμβολιαστεί, αλλά με τη στάση του και με τις δηλώσεις του έπαιξε αντικειμενικά το παιχνίδι του αντιεμβολιαστικού κινήματος και, ως γιατρός ο ίδιος, παραπλάνησε χωρίς αμφιβολία πολλούς από αυτούς που τον ακούνε. Εστω και με καθυστέρηση, όμως, κατάλαβε το λάθος του και χθες με ενημέρωσε επιτέλους ότι εμβολιάστηκε».

Αν μιλούσε έτσι ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξή του στην Πόπη Τσαπανίδου, θα επιβεβαίωνε ότι έχει πάρει πλέον σαφείς αποστάσεις από έναν άνθρωπο που με τις ακρότητές του έχει προκαλέσει επανειλημμένα προβλήματα στην κεντρώα φυσιογνωμία που επιχειρεί να παρουσιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οχι μόνο δεν το έκανε, όμως, αλλά παρουσίασε τον Πολάκη ως ένα υπόδειγμα συνέπειας που εμβολιάστηκε το φθινόπωρο όπως ακριβώς είχε προαναγγείλει. Είναι θεμιτό, είπε, να ασκεί κριτική στο πλαίσιο της επιστημονικής του προσέγγισης. Μα είναι κριτική, την ώρα της μεγάλης μάχης, και ενώ έχουν ήδη εμβολιαστεί εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, να μιλάς για μη δοκιμασμένα εμβόλια;

Μπορούσε να πει: «Θριάμβευσα στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, αλλά μου έλειπαν δύο βουλευτές για την απόλυτη πλειοψηφία. Μπορούσα να κάνω κυβέρνηση με το Ποτάμι, με το ΠΑΣΟΚ, ή και με τους δύο. Φοβόμουν όμως ότι είτε θα μου έθεταν εξαρχής όρους που δεν θα μπορούσα να ικανοποιήσω είτε θα έβαζαν συνεχώς εμπόδια στην εφαρμογή της πολιτικής μου. Απευθύνθηκα έτσι στον Καμμένο, που ήξερα ότι αν του δώσω το υπουργείο Αμυνας να παίζει θα με άφηνε να κυβερνήσω ήσυχος».

Αν μιλούσε έτσι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν έντιμος τόσο με τον εαυτό του όσο και με την ιστορία. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε να αναφερθεί στις δεύτερες εκλογές του 2015, εκείνες του Σεπτεμβρίου, όταν είχε ήδη συντελεστεί το ιστορικό έγκλημα της συγκυβέρνησης με τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Και να εμφανίσει το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ ως τους αδιάλλακτους, εκείνους που δεν κατάλαβαν ότι υπήρχε «δυνατότητα για όλους», λες και θα μπορούσαν ποτέ αυτά τα κόμματα να αποποιηθούν το προοδευτικό τους πρόσημο και να φωνάζουν μαζί με τον «έντιμο» Καμμένο στη Βουλή «στα τέσσερα εσείς, στα τέσσερα!».

Αμετανόητος, ανίκανος να κάνει αυτοκριτική, επιμένοντας για ψηφοθηρικούς λόγους να συνεχίσει να χαϊδεύει τους Καμμένους και τους Πολάκηδες, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να ξαναγράψει τα γεγονότα εμφανιζόμενος ως ο μεγάλος αδικημένος των περιστάσεων. Κάποιος του είπε ότι οι λαοί έχουν βραχεία μνήμη και πίστεψε ότι αυτό αφορά ακόμη κι όσα έγιναν πριν από έξι χρόνια, δηλαδή χθες. Αδυνατεί να καταλάβει ότι για να έχει οποιαδήποτε αξιοπιστία η κριτική του στην κυβέρνηση, που σε πολλά μπορεί να είναι σωστή, πρέπει να αποκτήσει πρώτα ο ίδιος αξιοπιστία, σοβαρότητα, ιδεολογική συγκρότηση.

Μέχρι να τα καταφέρει, αν ποτέ τα καταφέρει, θα εξακολουθεί απλώς να χάνει ευκαιρίες.