Μια ομάδα της Σούπερ Λίγκας που τη λένε Εθνική Ελλάδος…

Πριν από μερικούς μήνες η Εθνική μας έφερε μια ισοπαλία με το Κόσοβο στο ΟΑΚΑ. Ολοι φώναζαν ότι «το αποτέλεσμα είναι απαράδεκτο» κτλ. Είχα γράψει σε αυτή εδώ τη στήλη ότι το χειρότερο δεν είναι η ισοπαλία με το Κόσοβο. Είναι ότι αυτή η ισοπαλία ήρθε έπειτα από ένα καλούτσικο στο πρώτο ημίχρονο παιχνίδι, που τελείωσε 0-0 γιατί ο Μπακασέτας έχασε πέναλτι και ο Παυλίδης δυο-τρεις καλές ευκαιρίες. Η πρόβλεψή μου ήταν ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα διότι η Εθνική μας ήταν αρκετά πιθανό να σταματήσει την προσπάθειά της να βελτιώσει το παιχνίδι της. «Είναι θέμα χρόνου», έγραφα, «κάποιοι να εξηγήσουν στον ομοσπονδιακό τεχνικό Τζον φαν ‘τ Σιπ ότι το να παίζει καλούτσικα η Εθνική μας δεν σημαίνει τίποτα αν δεν μπορεί να κερδίσει». Προέβλεπα ότι τα ακόμα χειρότερα έρχονται, ειδικά αν η προσπάθεια να παίξει η ομάδα λίγο έστω ποδόσφαιρο της προκοπής αντικατασταθεί από την ανάγκη για βαθμοθηρία, δηλαδή για νίκες με οποιοδήποτε κόστος. Ή για την ακρίβεια για νίκες στις οποίες το τι ποδόσφαιρο παίζει η ομάδα δεν έχει σημασία. Σήμερα βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο: το παιχνίδι της Κυριακής με το Κόσοβο έληξε πάλι ισόπαλο. Αλλά η Εθνική μας έπαιξε το χειρότερο ποδόσφαιρο που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος.

Απόδειξη

Δεν χρησιμοποίησα τότε μαγική σφαίρα για να δω το μέλλον: απλά ξέρω την ομοσπονδία, το περιβάλλον της και κυρίως τους ανθρώπους. Η ιστορία του Φαν ‘τ Σιπ είναι η απόδειξη πως στην ΕΠΟ μπορεί να τρελάνουν τον οποιοδήποτε: όρεξη να υπάρχει. Ας πούμε πως ο Ολλανδός είναι κακός προπονητής – μπορεί και να είναι. Δεν γίνεται όμως ένα άνθρωπος που έρχεται από την Ολλανδία να παρουσιάζει μια ομάδα που να αρνείται να παίξει ποδόσφαιρο. Η Ελλάδα με προπονητή τον Φαν ‘τ Σιπ θα μπορούσε να πάει στο Κόσοβο, να παίξει με τη γραμμή της άμυνάς της στη σέντρα, να δεχθεί τρία γκολ από τις αντεπιθέσεις των γηπεδούχων, να πληρώσει ρίσκα υπερβολικά κτλ. Κάτι τέτοιο θα ήταν οδυνηρό, πλην όμως εξηγήσιμο. Θα ήταν ενδεχομένως η απόδειξη πως οι παίκτες του Φαν ‘τ Σιπ δεν μπορούν να ακολουθήσουν τις ιδέες του. Αλλά είναι άλλο αυτό κι άλλο να βλέπεις την Εθνική Ελλάδος να παίζει σαν ομάδα της Σούπερ Λίγκας μας που προσπαθεί να κλέψει ένα αποτέλεσμα με παίκτες κρεμασμένους στα δοκάρια στα 90 λεπτά του ματς!

Αντιποδόσφαιρο

Είναι ακόμα χειρότερο πως αυτή η τακτική επιλογή του «αντιποδόσφαιρου» ήταν η αναμενόμενη συμπεριφορά που μπορούσες να περιμένεις από την ομάδα με βάση τη σύνθεση της ενδεκάδας και τη γενικότερη κατασκευή της. Ο Φαν ‘τ Σιπ με την ομάδα που παρουσίασε γνώριζε ότι η Εθνική μας δεν θα παίξει καλά, διότι με τους παίκτες και το σχήμα που διάλεξε αυτό ήταν το μόνο βέβαιο. Η Εθνική μας είχε τρία στόπερ (και μάλιστα όχι κανονικά στόπερ, αφού ο Γιαννούλης που ήταν το ένα από τα τρία έπαιξε σε αυτή τη θέση πρώτη φορά). Είχε δύο κόφτες που δεν δημιουργούσαν – ο Μπουχαλάκης και ο Σιώπης είχαν εμφανέστατα εντολή απλά να προστατεύουν την άμυνα. Τέλος, δεν είχε κανένα απολύτως εξτρέμ διότι δεν είχε σκοπό να παίξει ποδόσφαιρο. Τι ήθελε; Να κερδίσει. Πώς; Οπως να ‘ναι! Χωρίς να παίξει καθόλου, αν είναι δυνατόν. Από όλα όσα ήθελε πέτυχε κυρίως αυτό το τελευταίο: σε έκανε για ενενήντα λεπτά να αναρωτιέσαι πώς γίνεται να μην μπορούν οι παίκτες της να αλλάξουν τρεις πάσες.

Λατρεία

Η ερώτηση δεν είναι πώς τα κατάφερε ως ομάδα αυτό: σιγά το δύσκολο! Η αληθινή απορία είναι πώς ένας άνθρωπος σαν τον Φαν ‘τ Σιπ, που έρχεται από μια χώρα της οποίας οι προπονητές λατρεύουν το επιθετικό ποδόσφαιρο (σε σημείο αυτοκαταστροφής μερικές φορές…), παρουσιάζει μια Εθνική που παίζει αυτού του είδους το ποδόσφαιρο – αν υποθέσουμε πως η συγκεκριμένη κλωτσοπατινάδα ανήκει σε κάποιο είδος. Αν ο Φαν ‘τ Σιπ στην Ολλανδία παρουσίαζε μια ομάδα που αγωνιζόταν έτσι, όχι μόνο θα του αφαιρούσαν το δίπλωμα, αλλά θα του απαγόρευαν και την είσοδο σε κάθε γήπεδο! Η Εθνική μας έπαιζε χθες με επτά παίκτες στην άμυνα, δύο που προστάτευαν την άμυνα και τρεις που απορούσες πώς μπορεί να φτάσει η μπάλα στα πόδια τους. Αν είχε τον προπονητή μιας ομάδας που παίρνει μέρος στη Σούπερ Λίγκα με σκοπό την παραμονή στην κατηγορία θα έπαιζε κάπως έτσι. Και θα τη δικαιολογούσαμε κιόλας λέγοντας «τι να κάνει, αυτό μπορεί». Ενώ κι αυτή η δικαιολογία λάθος είναι.

Αδικίες

Κάποτε η Εθνική είχε προπονητή τον Οτο Ρεχάγκελ, που είχε βοηθό τον Γιάννη Τοπαλίδη και γενικό αρχηγό τον Γιώργο Παπαλάνη. Ο Γερμανός διάλεγε στην αρχή των προκριματικών 23-25 παίκτες και τέρμα! Για να μπεις στην Εθνική έπρεπε να κάνεις αξιοσημείωτα πράγματα πρώτα από όλα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις: για να πάρει στην Εθνική τον Στέλιο Γιαννακόπουλο, τον Γιάννη Αμανατίδη, τον Νίκο Λυμπερόπουλο είχαν γίνει «δημοσιογραφικές σταυροφορίες». Ο Ρεχάγκελ αδικούσε τον Στολτίδη, τον Ελευθερόπουλο – πιο πολύ από όλους τον Ακη Ζήκο: αλλά είχε την ομάδα του κι όλοι «σκοτώνονταν» για αυτόν. Μετά ήρθε ο Φερνάντο Σάντος που έκανε ακριβώς το ίδιο: είχε τρεις δικούς του ανθρώπους (τον Αντώνη Μήνου, τον Ρικάρντο Σάντος και τον μεταφραστή του) και τέρμα – την ομάδα του δεν την πλησίαζε άνθρωπος. Γκρίνιαζαν τότε παράγοντες μεγάλων ομάδων – ο Πορτογάλος δεν άκουγε τίποτα. Ο τελευταίος που δεν άκουγε ήταν ο Σκίμπε τον οποίο ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ Γιώργος Γκιρτζίκης κρατούσε μακριά από όλους. Η Εθνική του Ρεχάγκελ (που καλούσε τον Τσιάρτα και τον Δέλλα κάποτε ενώ δεν είχαν ομάδες…) κέρδισε το Εurο. Η Εθνική του Σάντος πήγε στο Μουντιάλ με βασικό τον Κατσουράνη εναντίον του οποίου είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν. Η Εθνική του Σκίμπε έπαιξε το 2017 μπαράζ με την Κροατία για να προκριθεί στα τελικά του Μουντιάλ του 2018. Τρία χρόνια αργότερα αυτό μοιάζει όνειρο.

Μέθοδος

Η σημερινή Εθνική έχει τεχνικούς διευθυντές, υπεύθυνους και ανεύθυνους, σοφούς καθοδηγητές και ό,τι άλλο θέλει κανείς. Εχει επίσης ανοιχτές τις πόρτες για όλους όσοι έχουν ελληνικό διαβατήριο. Ο Ολλανδός έχει καλέσει πάνω από 55 παίκτες σπάζοντας κάθε ρεκόρ. Θα ήταν χειρότερο να κέρδιζε στο Κόσοβο: κάποιοι θα έβλεπαν στη μίζερη εμφάνισή της μια συνταγή επιτυχίας που «ακολουθούσαν ο Ρεχάγκελ και ο Σάντος». Και θα ήταν αδύνατο να εξηγήσεις πως είναι άλλο το αποτέλεσμα και άλλο η μέθοδος. Και πως σήμερα μας λείπει η μέθοδος, μολονότι γεμίσαμε ειδικούς…