Εβαλε τη σφραγίδα του στο ελληνικό κρασί

Ηταν μια από τις πιο εμβληματικές μορφές στον κλάδο του κρασιού στην Ελλάδα και ο άνθρωπος που έβαλε σε μπουκάλι το ελληνικό κρασί προσπαθώντας να το αποσυνδέσει από αυτό που μέχρι τη δεκαετία του ’60 και λίγο αργότερα θεωρούσαν εντός και εκτός της χώρας ότι ήταν δηλαδή χύμα και κατώτερης ποιότητας.

Παράλληλα αν και το όνομά του ήταν απόλυτα συνδεδεμένο με την επιτυχημένη ρετσίνα Κουρτάκη, ο Βασίλης Κουρτάκης οινοποιός τρίτης γενιάς κατάφερε να αναδείξει στις αγορές του εξωτερικού ότι το ελληνικό κρασί δεν είναι μόνο ρετσίνα – αν και ποτέ, όπως έλεγε, δεν κατάφερε ο ίδιος να αποσυνδεθεί από την παράδοσή του.

Καινοτόμος και οραματιστής προσπάθησε μέχρι και το τέλος της ζωής του και μέσα από την επιχειρηματική του δραστηριότητα και την εταιρεία του να καθιερώσει το ελληνικό κρασί και να αναδείξει τη σημαντικότητά του. Ο Βασίλης Κουρτάκης, ο ευγενής του ελληνικού κρασιού όπως αρκετοί συνάδελφοί του λένε, έφυγε την περασμένη Κυριακή σε ηλικία 84 ετών από τη ζωή αφήνοντας ένα σημαντικό κενό στον χώρο της ελληνικής οινοποιίας.

Κοσμοπολίτης και πολυσχιδής προσωπικότητα θα μπορούσε να πει κανείς χωρίς καμία υπερβολή ότι αφιέρωσε τη ζωή του στην προσπάθεια ανάδειξης του ελληνικού κρασιού, κάτι που αναγνωρίζει ο κόσμος της ελληνικής οινοποιίας.

Ηταν εκπρόσωπος της τρίτης γενιάς της οικογένειας Κουρτάκη με παράδοση στον κλάδο του κρασιού από το 1895, όταν ο παππούς του Βασίλης δημιούργησε την πρώτη επιχείρηση στην οδό Κολοκοτρώνη στο κέντρο της Αθήνας. Με σπουδές οινολογίας στην Ντιζόν της Γαλλίας και εργαζόμενος για μια δωδεκαετία στο εξωτερικό, με την επιστροφή του στην Ελλάδα στη δεκαετία του ’60 συνέβαλε στην εξέλιξη της οικογενειακής εταιρείας που τότε βρισκόταν στα χέρια του πατέρα του Δημήτρη, σε μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις παραγωγής και εμφιάλωσης οίνων στην Ελλάδα σήμερα. Οπως μάλιστα είχε πει σε μια συνέντευξή του η ενασχόλησή του με το κρασί ήταν μάλλον μονόδρομος τόσο στις σπουδές με παππού και πατέρα οινολόγους όσο και αργότερα στην οικογενειακή επιχείρηση.

Οπως αναφέρει και στην ανακοίνωση που εξέδωσε ο Σύνδεσμος Ελληνικού Οίνου στον οποίο υπήρξε ενεργό μέλος ήταν «ευφυής και δημιουργικός, με βαθιά γνώση της γεωγραφίας του ελληνικού αλλά και του παγκόσμιου αμπελώνα και από τους βασικούς θεμελιωτές του Συνδέσμου Ελληνικού Οίνου», πρόεδρός του επί δώδεκα έτη, και επίτιμος στη συνέχεια.

Μάλιστα με όπλο του την κατάρτισή του ως προς την οινική νομοθεσία, πρωταγωνίστησε στη θεσμική θωράκιση του ελληνικού κρασιού και εξόπλισε τον Σύνδεσμο με οργανωτικές δομές που έφεραν σπουδαία αποτελέσματα και ανέδειξαν νέα στελέχη. Ταυτόχρονα συμμετείχε στο ιδρυτικό διοικητικό συμβούλιο της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Αμπέλου και Οίνου (ΕΔΟΑΟ). Παράλληλα η συνεχής παρακολούθηση εκ μέρους του των τεκταινόμενων στο ευρωπαϊκό οινικό γίγνεσθαι τον οδήγησε να συμβάλει αποφασιστικά στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Επιχειρήσεων του Κρασιού (CEEV), οργάνωσης με μεγάλο κύρος και, ως εκ τούτου, βασικού συνομιλητή των θεσμών της ΕΕ. Διετέλεσε μάλιστα πρόεδρος της CEEV επί οκτώ έτη, πριν ανακηρυχθεί σε επίτιμο πρόεδρό της.

Ο Βασίλης Κουρτάκης αφιέρωσε στο ελληνικό κρασί, όπως λένε όσοι τον γνώρισαν, την αγάπη του, απεριόριστο χρόνο εργασίας, επικοινωνίας με ανθρώπους του χώρου, με συνεχή ταξίδια στο εσωτερικό και την Ευρώπη και συνέβαλε καθοριστικά στην εξέλιξη τόσο του ελληνικού κρασιού όσο και της εθνικής αλλά και ευρωπαϊκής θεσμικής υπόστασης του οινικού κλάδου. Οπως ο ίδιος είχε πει σε συνέντευξη «μερικοί ξεχνούν ότι το κρασί είναι ένα ζωντανό και αναπόσπαστο κοµµάτι της γαστρονοµικής παράδοσης», αυτό πίστευε και το υποστήριξε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το ταξίδι της οικογένειας Κουρτάκη ξεκινά το 1895 όταν ο Βασίλης Κουρτάκης παππούς του εκλιπόντος και ο πρώτος οινολόγος στην Ελλάδα (1865-1946) ίδρυσε την προσωπική εταιρεία του στην οδό Κολοκοτρώνη, στο κέντρο της Αθήνας. Το 1905 ξεκίνησε τις οινοπαραγωγικές του δραστηριότητες στο Μαρκόπουλο Μεσογείων. Ο γιος του ιδρυτή, Δημήτρης Κουρτάκης (1908-2005), άρχισε την εμπορία των εμφιαλωμένων κρασιών της εταιρείας και επέκτεινε τη διανομή τους σε ολόκληρη την Ελλάδα. Σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά την ίδρυσή της, η εταιρεία ανήκει εξ ολοκλήρου και διοικείται από την οικογένεια Κουρτάκη, η οποία έχει παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού κρασιού.

Ο εκλιπών Βασίλης Κουρτάκης ήταν η τρίτη γενιά που υπό τη διεύθυνσή του η οικογενειακή εταιρεία εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις παραγωγής και εμφιάλωσης οίνων στην Ελλάδα. Το 1992 ξεκίνησε μια πρωτοποριακή συνεργασία με τον Γιάννη Καλλιγά, που εξελίχθηκε στην πλήρη ιδιοκτησία των σημάτων Καλλιγά. Το 2000 η εταιρεία άλλαξε επωνυμία σε Ελληνικά Κελλάρια Οίνων ΑΕ. Το 2004 προέβη στην εμπορική σύμπραξη με τον οινοποιό Αγγελο Ρούβαλη και απέκτησε το 50% της εταιρείας Οινοφόρος ΑΕ. Πλέον, η εταιρεία αποτελείται από τρεις διοικητικές υποδιαιρέσεις: Κουρτάκη, Καλλιγά, Οινοφόρος. H ετήσια παραγωγή της Ελληνικά Κελλάρια Οίνων εκτιμάται στις 30.000.000 φιάλες, με περίπου το 50% του όγκου να εξάγεται. Η εταιρεία είναι πάντα πρωτοπόρος στην εφαρμογή νέων μεθόδων και επενδύει στην τελευταία τεχνολογία. Το οινοποιείο της Ελληνικά Κελλάρια Οίνων στο Μαρκόπουλο είναι το πρώτο οινοποιείο της εταιρείας και δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα (1905), από τον ιδρυτή της Βασίλη Κουρτάκη. Από την ίδρυσή του μέχρι και σήμερα επεκτείνεται συνεχώς, σε έκταση και εγκαταστάσεις. Μέχρι το 1963, το οινοποιείο στο Μαρκόπουλο συγκέντρωνε όλη τη σταφυλική παραγωγή των περιοχών του κάμπου των Μεσογείων, την οινοποιούσε και διέθετε μούστο ή και φρέσκο κρασί στις ταβέρνες της Αττικής. Μετά το 1963, όταν η εταιρεία σταμάτησε τη διακίνηση χύμα κρασιού και άρχισε να εμφιαλώνει τα προϊόντα της, στήθηκε το πρώτο εμφιαλωτήριο στους χώρους του οινοποιείου στο Μαρκόπουλο. Σήμερα, η έδρα της εταιρείας βρίσκεται στο Μαρκόπουλο. Το οινοποιείο καταλαμβάνει έκταση 28 στρεμμάτων, διαθέτει αποθήκες στεγασμένους αποθηκευτικούς χώρους και 1.200 τ.μ. χώρους γραφείων, ενώ η ημερήσια δυναμικότητα εμφιάλωσης ξεπερνά τις 140.000 φιάλες.