Το καλοκαίρι των ανατροπών

«Λένε ότι λεφτά δεν είναι το κλειδί για την ευτυχία. Εγώ όμως πάντα πίστευα ότι αν έχεις αρκετά τότε σίγουρα μπορείς να βάλεις να σου φτιάξουν ένα κλειδί» είπε κάποτε η Τζόαν Ρίβερς και λες και με έναν τρόπο τα λόγια της αμερικανίδας κωμικού μπήκαν στη σωστή σειρά για να περιγράψουν το πιο παράξενο μεταγραφικό καλοκαίρι της τελευταίας 20ετίας στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο: Το ίδιο που με έναν τρόπο σαν να έφτιαξε από την αρχή μια βάση δεδομένων για την πραγματική ελίτ του football.

Ο Λιονέλ Μέσι στην Παρί Σεν Ζερμέν, παρέα με τον αρχηγό της Ρεάλ Σέρχιο Ράμος, τον Τζίτζι Ντοναρούμα, τον Χακίμι και τον Ζορζίνιο Βαϊνάλντουμ. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο – μια ντουζίνα χρόνια μετά – πίσω στο Μάντσεστερ για τη Γιουνάιτεντ που έντυσε «διάβολους» και τους Ραφαέλ Βαράν και Τζέιντον Σάντσο σε ένα απίθανο κρεσέντο. Ο Ρομέλο Λουκάκου ξανά στην Τσέλσι που πλήρωσε 115 εκατ. ευρώ το λάθος της να τον αφήσει το 2014. Ο Τζακ Γκρίλις στη Σίτι για 117,5 εκατ. ευρώ και την ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία της Premier League. Και τέλος πάντων… Και άλλα πολλά στο transfer market 2021 που θα μείνει για χρόνια χαραγμένο στις μνήμες των φιλάθλων. Οχι τόσο για τον αδιανόητο «θόρυβο» που προκάλεσαν κινήσεις πέρα από την προσδοκία, όσο κυρίως για την αίσθηση που δημιούργησε ότι η «τράπουλα» στο μεγάλο τραπέζι μόλις μοιράστηκε από την αρχή.

Το Λούβρο του ποδοσφαίρου
Είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης παύουν να μοιάζουν με το απόλυτο «δίπολο» της Ευρώπης και η La Liga χάνει τη διακριτική γοητεία της που έκανε τα «κλάσικο» τηλεοπτικά θεάματα για 200 και βάλε χώρες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Που οι Ιταλοί και οι Γερμανοί της μεγάλης παράδοσης έκαναν μαζεμένα βήματα προς τα πίσω, περισσότερα από όσα έκαναν προς τα εμπρός την τελευταία δεκαετία. Είναι η επιβεβαίωση των ισχυρών club της Premier League που όπως φαίνεται κάθε άλλο παρά χτυπήθηκαν από την πανδημία και τα απόνερά της. Και βέβαια είναι και μια κατηγορία μόνη της η PSG που λες και αποφάσισε να ιδρύσει και ποδοσφαιρικό «Λούβρο» στο Παρίσι. Φτάνει μια ματιά στο ρόστερ της για να διαπιστώσεις ότι αντίστοιχη ομάδα δεν πρέπει να δημιουργήθηκε ξανά ποτέ. Οχι στον αφρό της εκεί που ο Λιονέλ Μέσι συναντήθηκε ήδη με τον παλιόφιλο του Νεϊμάρ και τον Κιλιάν Εμπαπέ σχηματίζοντας ένα εξωφρενικό «τρίο» στην επίθεση, αλλά στο βάθος της. Θα έχει φέτος αναπληρωματικούς τύπους σαν τον Κέιλορ Νάβας, τον Τζουλιάν Ντρέξλερ, τον Μάουρο Ικάρντι, τον Ανχελ Ντι Μαρία και τον Κιμπέμπε: Μια παρέα που από μόνη της θα μπορούσε να διεκδικήσει το Champions League με μεγάλες πιθανότητες.

Σολομοί στην Υεμένη
«Ψαρεύοντας σολομούς στην Υεμένη» λέγονταν εκείνη η – όπως φαίνεται «προφητική» για το ποδόσφαιρο – κινηματογραφική ταινία του 2011, με πρωταγωνιστή τον Γιούαν ΜακΓκρέκορ. Σύμφωνα με το σενάριο ένας «ψαράς» σεΐχης κινεί γη και ουρανό θέλοντας με κάθε κόστος να δημιουργήσει ένα τεχνητό ποτάμι στην Υεμένη στο οποίο θα μπορούσε να ψαρέψει σολομούς. Η ταινία τότε δεν έκανε μεγάλο «θόρυβο» και σίγουρα όχι και τις ανάλογες εισπράξεις, η αλληγορία της όμως για τη «με κάθε κόστος» λογική των «πετροδόλαρων» που απλώνονται ανά τον κόσμο είναι μοναδική. Την Παρί Σεν Ζερμέν (Qatar Sports Investments) και τη Μάντσεστερ Σίτι (City Football Group) που αντιπροσωπεύουν επί της ουσίας αυτή την τάση στο ποδόσφαιρο δεν μπορεί όχι να τις σταματήσει, αλλά ούτε έστω να τις ελέγξει κανείς: Το Financial Fair Play της UEFA και οι ενδεχόμενες ποινές τους είναι μάλλον ένας λόγος για να χαμογελούν οι συγκεκριμένοι και τίποτα παραπάνω. Α και όσο για το φοβερό της υπόθεσης;

Ο Νασέρ Ελ Κελαϊφί, ο ιδιοκτήτης της Παρί με προσωπική περιουσία που ξεπερνά τα 8 δισεκατομμύρια δολάρια, είναι και ο ίδιος γιος ψαρά (μαργαριταριών)! Το Παρίσι όμως ποτάμι, είχε προκαταβολικά. Μια ποδοσφαιρική dream team δεν περίμενε πως θα δημιουργήσει ποτέ…

«Ελπίζω ο Μέσι να μην ζητήσει αύξηση»
Η PSG – που επί της ουσίας ανήκει στο Κατάρ, μιας και η Qatar Sports Investments είναι θυγατρική της Qatar Investments Authority του σεΐχη Ταμίμ Μπιν Χαμάντ – ήταν η μοναδική μεγάλη ομάδα της Ευρώπης που δεν ενεπλάκη στο εγχείρημα της European Super League. Μάλιστα ο Κελαϊφί είναι ο νέος πρόεδρος στην Ευρωπαϊκή Ενωση Συλλόγων παίρνοντας τη θέση του Αντρέα Ανιέλι της Γιουβέντους. Το καλοκαίρι του 2017 οι Παριζιάνοι αγόρασαν με 222 εκατ. ευρώ τον Νεϊμάρ από την Μπάρτσα και με 145 εκατ. ευρώ τον Εμπαπέ από τη Μονακό: Τον δεύτερο όμως τον πέρασαν στο ρόστερ τους ως «δανεικό» για έναν χρόνο ώστε να γλιτώσουν την καμπάνα του FFP. Τα κατάφεραν μια χαρά. Σιγά λοιπόν μην έχουν πρόβλημα τώρα που σε τελική ανάλυση τον Μέσι τον απέκτησαν ελεύθερο (με ετήσιες αποδοχές 71 εκατ.

ευρώ!!!). «Γνωρίζουμε τους κανόνες του οικονομικού fair play και θα ακολουθούμε πάντα τους κανονισμούς. Συναντηθήκαμε με τις νομικές και οικονομικές ομάδες μας ώστε να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε τη μεταγραφή. Διαφορετικά, δεν θα το κάναμε. Ελπίζω μόνο ο Μέσι να μη ζητήσει αύξηση» έλεγε το αφεντικό της Παρί το απόγευμα της 11ης Αυγούστου στην παρουσίαση του Αργεντινού megastar. Σημειωτέον: Το Βατερλό της Ligue 1 με το τηλεοπτικό συμβόλαιο -ύψους 780 εκατ. ευρώ – που είχε πέρσι το γαλλικό πρωτάθλημα με την Mediapro, σε συνδυασμό με την πανδημία έφερε πολλές ιστορικές ομάδες στο χείλος του γκρεμού. Η Παρί όμως – που έχασε πέρσι το πρωτάθλημα από τη Λιλ – προφανώς και είναι παιδί ανώτερου Θεού.

Το Μάντσεστερ και το ρεκόρ της Αρσεναλ
Μια από τα ίδια και για τη Σίτι στο Μάντσεστερ. Η ομάδα του Πεπ Γκουαρδιόλα (και του σεΐχη Μανσούρ) μπορεί να μην κατάφερε να αποκτήσει τον Χάρι Κέιν που διεκδικούσε για μήνες και να έπαιξε τον ρόλο του «λαγού» στις υποθέσεις του Λιονέλ Μέσι και του Κριστιάνο Ρονάλντο. Εκανε όμως ρεκόρ Αγγλίας στις μεταγραφές. Πλήρωσε 117,5 εκατ. ευρώ για τον Τζακ Γκρίλις της Αστον Βίλα. Η αλήθεια είναι όμως ότι αυτό το καλοκαίρι έχασε μετά από χρόνια τις «εντυπώσεις» από τη συμπολίτισσα Γιουνάιτεντ που ίσως μετά την Παρί, να είναι η πιο κερδισμένη των μεταγραφών. Ο Τζέιντον Σάντσο από τη Ντόρτμουντ (85 εκατ. ευρώ), ο Ράφαελ Βαράν από τη Ρεάλ Μαδρίτης (45 εκατ. ευρώ) και φυσικά ο Κριστιάνο Ρονάλντο σχημάτισαν μια μεταγραφική τρόικα που άλλαξε τη διάθεση των εκατομμυρίων οπαδών της Γιουνάιτεντ. Κινήσεις αίγλης αλλά και ουσίας ώστε το πιο εμπορικό ποδοσφαιρικό franchise παγκοσμίως να επιστρέψει στην τροχιά που συνήθισε στα χρόνια του Sir Alex. Tο φοβερό της υπόθεσης πάντως στο Νησί αν το καλοσκεφτεί κανείς δεν είναι τα… πεπραγμένα του Μάντσεστερ, ούτε καν η απόφαση της Τσέλσι να αγοράσει ξανά τον Ρομέλο Λουκάκου (που πούλησε το 2014 στην Εβερτον) από την Ιντερ με 115 εκατ. ευρώ. Είναι ο τίτλος του big spender που ανήκει στην Αρσεναλ: Ακριβώς 165,6 εκατ. ευρώ για τους: Μπεν Γουάιτ (Μπράιτον, 58 εκατ. ευρώ), Μάρτιν Οντεργκραντ (Ρεάλ, 35 εκατ. ευρώ), Αρον Ράμσντεϊλ (Σέφιλντ, 28 εκατ. ευρώ), Τακεχίρι Τομιγιάσου (Μπολόνια,  18,5 εκατ. ευρώ) κ.λπ. Η ίδια Αρσεναλ που μια εβδομάδα πριν δέχτηκε 5 γκολ από τη Σίτι με τους οπαδούς της να χειροκροτούν ειρωνικά κάθε φορά που η μπάλα τίναζε τα δίχτυα τους!

Βατερλώ α λα ισπανικά
Στην Ισπανία το πλήγμα της φυγής του Λιονέλ Μέσι από την Μπαρτσελόνα είναι ακόμη αχαρτογράφητο. Ολοι καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό όχι μόνο για τη Βαρκελώνη αλλά για τη La Liga. Κανείς όμως δεν μπορεί να το αποκωδικοποιήσει σε νούμερα. Διότι δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο. Τον Φεβρουάριο το Ισπανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (EFE) σε ρεπορτάζ του υποστήριζε πως τα έσοδα για την Μπάρτσα σε ετήσια βάση από την παρουσία του Αργεντινού ξεπερνούν τα 250-300 εκατ. ευρώ. Πώς γίνεται λοιπόν μια ομάδα που έχει ένα βουνό από χρέη (1 δισεκατομμύριο ευρώ) να έχασε εκείνον που φέρνει το 25%-30% της συνολικής οφειλής σε ετήσια βάση, ένας Θεός το ξέρει. Και όλα αυτά ενώ είχε συμφωνήσει για την περικοπή των αποδοχών του! Αρχές Αυγούστου, όταν κορυφώθηκε το δράμα, τα φώτα έπεσαν στο περίφημο δάνειο που η Μπάρτσα αρνήθηκε να πάρει (μέσω της La Liga) από την εταιρεία CVC με αντάλλαγμα τα τηλεοπτικά της δικαιώματα για 40 χρόνια: το δάνειο που θα της απαγόρευε οριστικά σκέψεις τύπου European Super League μιας και επί της ουσίας αυτά τα λεφτά ήταν η εξασφάλιση ότι καμία Μπαρτσελόνα και καμία Ρεάλ Μαδρίτης δεν θα αποχωρήσουν από τη La Liga. Το γόητρο του πρωταθλήματος πήγε στο φινάλε να το σώσει η επίσης καταχρεωμένη Ρεάλ Μαδρίτης διεκδικώντας τον Κιλιάν Εμπαπέ. Η Βασίλισσα αν και με χρέη ύψους 900 εκατ. ευρώ έδινε έως και 220 εκατ. για τον γάλλο σταρ. Ο Κελαϊφί όμως είχε άλλη γνώμη και κάπως έτσι οι Μερένχες αρκέστηκαν στον Εντουάρντο Καμαβινγκά από τη Ρεν. Ουσιαστικά η πιο ηχηρή μεταγραφή στο άλλοτε πιο ισχυρό πρωτάθλημα του κόσμου ήταν η επιστροφή του Αντουάν Γκριεζμάν στην Ατλέτικο Μαδρίτης από την Μπαρτσελόνα. Ετσι όμως… δουλειά δεν γίνεται.

Σε πτώση
Στην Ιταλία, παρότι η Ρόμα δελέασε κοτζάμ Ζοζέ Μουρίνιο, η αγορά ήταν καταστροφική. Η πρωταθλήτρια Ιντερ βουτηγμένη στα χρέη σχεδόν σήκωσε τα χέρια ψηλά χάνοντας πολλούς και κυρίως τον Λουκάκου. Η Γιουβέντους αποχαιρετώντας τον Κριστιάνο Ρονάλντο αυτομάτως λες και βρέθηκε σε δεύτερη «υποχώρηση» μέσα σε λίγους μήνες μετά το φιάσκο με την European Super League. Η Μίλαν είδε τον ήρωα του Euro, Τζίτζι Ντοναρούμα, να φεύγει ως ελεύθερος. Ο Χακίμι (Παρί), ο Ντε Πολ (Ατλέτικο Μαδρίτης), ο Κριστιάν Ρομέρο (Τότεναμ), όλοι λόγοι για την πτώση της χρηματιστηριακής αξίας μιας λίγκας που τα τελευταία χρόνια έκανε μεγάλη προσπάθεια για να επανέλθει δριμύτερη. Αντίστοιχα τα πράγματα και στη Γερμανία και πάλι καλά που η Μπάγερν Μονάχου στο τέλος έπεισε τον Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι να μην κάνει και αυτός πράξη την απειλή του και να κινήσει για άλλες πολιτείες. O Σάντσο, ο Αλάμπα (Ρέαλ Μαδρίτης), ο Κονατέ (Λίβερπουλ) είναι απώλειες πρώτης γραμμής για την Bundesliga. Για το πρωτάθλημα που – μόνο – η Μπορούσια Ντόρτμουντ ανακοίνωσε πως το lockdown της έφερε οικονομικές απώλειες της τάξεως των 70 εκατ. ευρώ.