Με τα μάτια της ψυχής

Τα μάτια της ψυχής του Θανάση (Νάσος) Γκαβέλα, είναι αυτά που τον οδηγούν στη ζωή και στα 22 του χρόνια έφτασε στον απόλυτο θρίαμβο κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα (κατηγορία Τ11) των Παραολυμπιακών του Τόκιο και μάλιστα με τρομερό παγκόσμιο ρεκόρ (10.82)! Το πρώτο χρυσό μετάλλιο στην ιστορία της Ελλάδας στους Παραολυμπιακούς στα σπριντ και το πρώτο χρυσό στους αγώνες του Τόκιο (η ελληνική αποστολή έφτασε τα 8 στο σύνολο).

Η αγκαλιά με τον κολλητό του (και οδηγό του) Σωτήρη Γκαραγκάνη αμέσως μετά τον τερματισμό στον βρεγμένο ελαστικό τάπητα του Ολυμπιακού Σταδίου του Τόκιο ήταν το επιστέγασμα μιας εξαιρετικής φιλίας που έχει ξεκινήσει εδώ και μια πενταετία ενώ τον τελευταίο χρόνο τρέχουν μαζί.

Ο Νάσος, φοιτητής της ψυχολογίας στο 4ο έτος, άγγιξε την ψυχή όλων μας με την υπερπροσπάθειά του εδώ και δύο μέρες όπου σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο με απίστευτο χαμόγελο. Ενα παιδί, που κάποια στιγμή στην Δ’ Δημοτικού δεν μπορούσε πια να διαβάσει στο σχολείο καθώς έχανε την όρασή του. Η δασκάλα του στην αρχή τον μάλωσε γιατί νόμιζε ότι άρχισε να τραυλίζει για αστείο, αλλά τα πράγματα ήταν σοβαρά. Η νόσος του Stargardt (Στάργκαρντ) που είχε είναι κληρονομική και οφείλεται σε μετάλλαξη κάποιου γονιδίου. Εμφανίζεται συνήθως σε μικρές ηλικίες και εκδηλώνεται με σταδιακή μείωση της κεντρικής όρασης λόγω της εκφύλισης των φωτοϋποδοχέων που βρίσκονται στην ωχρά κηλίδα, στο κέντρο δηλαδή του αμφιβληστροειδούς.

Η αγάπη του για τον αθλητισμό και η αγάπη και η στήριξη των γονιών του τον κράτησε όρθιο.

«Ποτέ δεν τα παράτησα ακόμα και όταν έχασα την όρασή μου. Νιώθουμε πολύ χαρούμενοι για το χρυσό. Εύχομαι σε όλους όσοι αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που αγαπάνε με οποιοδήποτε τρόπο μπορούν» είπε μετά τον τελικό και στο βάθρο, στην ανάκρουση του ελληνικού ύμνου δεν άντεξε και ξέσπασε σε λυγμούς όπως και ο κολλητός του και οδηγός του (τρέχουν μαζί με ένα σκοινάκι και πρέπει πάντα ο αθλητής να τερματίσει πρώτος για να μην ακυρωθούν) Σωτήρης Γκαραγκάνης.

Παράπονό του, που δεν έχει βρει περισσότερα φανάρια στην Αθήνα με ηχητικό σήμα για τους τυφλούς, θυμάται μόνο αυτό στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Αξίζει η πολιτεία για αυτό το παιδί (και όχι μόνο) να επεκτείνει αυτό το μέτρο και πολλά άλλα, σε όλη την Ελλάδα.