Το θέμα είναι ποιος είσαι και σε ποιον κάνεις ό,τι κάνεις…

Ζαλισμένος ακόμα από την καλοκαιρινή ραστώνη νόμιζα χθες πως ο Πρωθυπουργός έκανε υπουργό Πολιτικής Προστασίας τον Στράτο Αποστολάκη: μου φαινόταν πιο πιθανό αυτό από το να υπουργοποιήσει τον αντικαταστάτη του Πάνου Καμμένου στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας τον καιρό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μετά σκέφτηκα ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης χάρηκε τόσο πολύ με τις δημοσκοπήσεις, που θέλησε να δείξει πως αρκεί κάποιος να λέγεται «Αποστολάκης» για να παίξει και στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και στην κυβέρνηση ΝΔ, όπως ο Στράτος έπαιξε με επιτυχία στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟ. Επειδή ο Αποστολάκης αρνήθηκε (όχι ο Στράτος, ο στρατηγός) και η θέση έμεινε άδεια, προτείνω να αναζητηθεί κάποιος Σαργκάνης, κάποιος Βαμβακούλας, κάποιος Γαλάκος, κάποιος Νικοπολίδης κ.λπ. Ιδανικό θα ήταν κάποιος Σπανούλης, ίσως και ο ίδιος ο Βασίλης Σπανούλης. Με τον Γρηγόρη τον Δημητριάδη που πάντα τον χειροκροτούσε στο ΣΕΦ θα τα περνούσαν στο Μαξίμου υπέροχα! (Ολα αυτά τα λέω καλοπροαίρετα και θυμίζοντας πως αν ντε και καλά ένας Αποστολάκης χρειάζεται, ο Στράτος είναι πάντα διαθέσιμος…).

Αυγενάκης

Μια κι έπιασα το θέμα του ανασχηματισμού υπογραμμίζω τη συνέχεια της παρουσίας του Λευτέρη Αυγενάκη στο υφυπουργείο Αθλητισμού – γεγονός που δεν αποτελεί έκπληξη: το είχα γράψει τη Δευτέρα. Πρέπει να πω ότι ο Αυγενάκης είναι πολύ τυχερός διότι έχει τους εχθρούς που έχει. Τον διατηρεί στη θέση του κυρίως ένας οργανωμένος και μισθοδοτούμενος χορός επικριτών που έχουν τεράστια πλάκα κυρίως για τη σοβαροφάνεια με την οποία του επιτίθενται. Οσο πληθαίνουν δημοσιεύματα με προτροπές του τύπου «Φύγε», όσο διάφοροι απίθανοι τον αποκαλούν «χειρότερο υφυπουργό Αθλητισμού της εικοσαετίας», όσο μεταξύ των επικριτών του συγκαταλέγονται όσοι τρώγανε καλαμαράκια και πίνανε ούζα στις ταβέρνες της Καισαριανής με τον γίγαντα τον Σταύρο τον Κοντονή, που έκανε εξυγίανση στο ποδόσφαιρο φέρνοντας πίσω τη Σάρα και τη Μάρα, ο Αυγενάκης θα είναι υφυπουργός Αθλητισμού. Κι ας του είναι δύσκολο να κάνει αληθινές τομές που να δημιουργούν, έστω μια αίσθηση ισονομίας.

Εφέσεων

Αυτό το τελευταίο δεν το αναφέρω τυχαία. Χθες η περίφημη Επιτροπή Εφέσεων της ΕΠΟ απέρριψε την έφεση του Αρη που ζητούσε να διαγραφεί μια απόφαση αφαίρεσης βαθμών από το νέο πρωτάθλημα για μια υπόθεση έκδοσης ενός δελτίου κάποιου 16χρονου ερασιτέχνη πιτσιρικά, που στον Αρη επαγγελματικά δεν αγωνίστηκε ποτέ. Η απόφαση δεν είναι απλά παράλογη: είναι σκανδαλώδης. Διότι σε μια χώρα που αθωώνονται παράγοντες που δέρνουν διαιτητές, πέφτουν στα μαλακά ομάδες με προέδρους που μπουκάρουν στα γήπεδα με κουμπούρια και καταλήγουν στα γιγάντια αρχεία των αθλητικών εισαγγελέων δεκάδες φάκελοι με στημένα παιγνίδια, η αφαίρεση βαθμών για ένα δελτίο ενός 16χρονου είναι σκάνδαλο. Που απλά δείχνει πόσο κάποιοι στην ΕΠΟ φοβούνται τον Αρη…

Μάρεϊ

Οποιος Δευτέρα προς Τρίτη ξενύχτησε για να δει τον Στέφανο Τσιτσιπά κόντρα στον Αντι Μάρεϊ στον πρώτο γύρο του USA Open τα πέρασε υπέροχα. Είδε ένα καταπληκτικό ματς (ανταγωνιστικό μέχρι τέλους κυρίως χάρη στην καταπληκτική παρουσία του γερόλυκου Μάρεϊ), είδε τον Τσιτσιπά να κερδίζει μετά από ένα μαραθώνιο του τένις που κράτησε πέντε ώρες και είδε και γιατί ο έλληνας πρωταθλητής πρέπει να είναι το πιο ανώριμο (όσο και ταλαντούχο…) νούμερο 3 του κόσμου που έχουμε δει ποτέ. Ο Μάρεϊ διαμαρτυρήθηκε έντονα για τη συμπεριφορά του Τσιτσιπά στους διαιτητές, είπε για αυτόν τα χειρότερα στο τέλος του ματς και μαζί του συμφώνησε και το κοινό που πιο πολύ αποδοκίμασε τον έλληνα άσο, παρά τον χειροκρότησε. Ενώ για την ψυχραιμία του και την κλάση με την οποία γύρισε το σε βάρος του 1-2 σε υπέρ του 3-2 σετ θα έπρεπε να το κάνει.

Θύμωσε

Γιατί δεν το έκανε; Για τον ίδιο λόγο που θύμωσε με τον Ελληνα και ο Μάρεϊ. Ο Τσιτσιπάς διέκοψε το ματς, όχι μια, αλλά δυο φορές. Την πρώτη ζήτησε εξέταση από τους γιατρούς – όντως φάνηκε να νιώθει ενοχλήσεις στο αριστερό του πόδι. Καλά έκανε μολονότι το κοινό δυσανασχέτησε. Τη δεύτερη, όμως, φορά έφυγε από το γήπεδο για τα αποδυτήρια και διέκοψε το παιχνίδι για δέκα λεπτά. Κι ενώ μάλιστα είχε μόλις πάρει το τέταρτο σετ και είχε ισοφαρίσει σε 2-2.

Πάλι

Ο Τσιτσιπάς έκανε κάτι ανάλογο και πριν από λίγες μέρες στο Σινσινάτι με αντίπαλο τον Αλεξάντερ Ζβέρεφ. Το κόλπο αυτό το κάνουν πολλοί: ο Νόβακ Τζόκοβιτς το ‘χε κάνει επιστήμη όταν ήταν νεότερος – κάποτε στη Νέα Υόρκη κόντρα στον Ναδάλ πήρε τρία medical τάιμ άουτ κι έβαλε τον φυσικοθεραπευτή του να του κάνει μασάζ στον ώμο σε παγκόσμια μετάδοση. Η διακοπή του ματς δεν απαγορεύεται, ούτε υπάρχει προκαθορισμένος χρόνος για ιατρική βοήθεια ή παραμονή στο μπάνιο. Ο Τσιτσιπάς δεν έκλεψε, όπως φώναζε ο Μάρεϊ. Πλην, όμως, έπαιξε με τα νεύρα του Σκωτσέζου και χάρη σε αυτό το παιχνίδι αποκόμισε κι ένα αβαντάζ αφού ο Μάρεϊ ξεκίνησε το πέμπτο και κρίσιμο σετ χωρίς ψυχραιμία και έχασε αμέσως το σερβίς του. Το κόλπο που έκανε ο Τσιτσιπάς ήταν ότι τον άφησε μόνο στο γήπεδο μετά από ένα χαμένο σετ να μονολογεί και να ψάχνεται για το τι του έφταιξε – πράγμα που για έναν εσωστρεφή και νευρικό παίκτη, όπως ο Σκωτσέζος, είναι ό,τι χειρότερο. Αλλά όταν είσαι νούμερο τρία στον κόσμο αυτό το κόλπο είναι μάλλον φτηνό: εξού και οι αποδοκιμασίες του κόσμου.

Σεβασμός

Στα σπορ μερικές φορές το θέμα δεν είναι τι κάνεις, αλλά ποιος είσαι και σε ποιον κάνεις ό,τι κάνεις. Δεν είναι «ζήτημα νόμιμου και ηθικού» – είναι θέμα σεβασμού της δικής σου θέσης στην παγκόσμια κατάταξη και φυσικά του αντιπάλου σου. Το νούμερο 3 τoυ ΑΤP πρέπει να συμπεριφέρεται αρχοντικά: είναι στην κορυφή του κόσμου. Και πρέπει να σέβεται και έναν παίκτη σαν τον Μάρεϊ, που οι τραυματισμοί του διέλυσαν την καριέρα ενώ ήταν στην κορυφή και που ακόμα κι έπειτα από δύο οδυνηρά χειρουργεία τιμά το τένις παίζοντας με έναν τρόπο που θυμίζει το γιατί κάποτε πάλευε στα ίσια με τον Φέντερερ, τον Τζόκοβιτς και τον Ναδάλ.

Θρύλος

Ο Τσιτσιπάς απέφυγε τουλάχιστον το δημόσιο ξεκατίνιασμα με τον θρύλο του αθλήματος. Είπε σεμνά και ταπεινά πως όποιο πρόβλημα προέκυψε θα το συζητήσει με αυτόν. Δεν προσπαθεί να γίνει ένα είδος «μεγάλου αντιπαθητικού του παγκόσμιου τένις» – να γίνει π.χ. ένας «Τζον Μακ Ενρόου του σήμερα». Δεν θέλει επίσης να έχει εναντίον του το κοινό: μετά το ματς χαρακτήρισε «υπέροχο» το κοινό της Νέας Υόρκης που τον αποδοκίμασε. Απλά υποφέρει από ένα είδος «παρατεταμένης ανωριμότητας». Το έχω ξαναγράψει και δυστυχώς όχι άδικα.