Νύχτες με τον Ντοστογέφσκι στην Αίγινα

Η επέτειος του 1821 κέρδισε περισσότερο χώρο στην Ελλάδα τουλάχιστον – έστω και με ισχνή λάμψη -, αφήνοντας λίγο πίσω άλλες σημαντικές επετείους. Τη χρονιά της δική μας Επανάστασης γεννήθηκαν προσωπικότητες που δημιούργησαν το δικό τους ρήγμα στην ιστορία των γραμμάτων και της διανόησης.

Ανάμεσά τους ο Γκιστάβ Φλομπέρ, ο Σαρλ Μποντλέρ αλλά και ο σπουδαίος Φιόντορ Ντοστογέφσκι. Με αυτή την αφορμή η Ολια Λαζαρίδου καταπιάνεται ξανά με το έργο του στρέφοντας αυτή τη φορά την προσοχή της στο «Εγκλημα και τιμωρία».

Αυτή είναι η παράσταση που ετοιμάζει για το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, η οποία θα ανέβει στις 27 Οκτωβρίου με τον Νικόλα Μίχα – μόλις αποφοίτησε από το Ωδείο Αθηνών -, τη Χριστίνα Τασκασαπίδου και τον Κωνσταντίνο Μπλάθρα, ενώ το σκηνικό έχει φιλοτεχνήσει ο σπουδαίος ζωγράφος Χρήστος Μποκόρος. Λίγο πριν από την έναρξη των προβών η ανήσυχη ηθοποιός και σκηνοθέτρια επιχείρησε μερικές ασκήσεις επί χάρτου το περασμένο Σαββατοκύριακο στο μικρό υπαίθριο θέατρο που έχει στήσει στο κτήμα της στην Αίγινα. Την Παρασκευή, εκτός από την ίδια, διάβασαν αποσπάσματα που έργου οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος Μπλάθρας, Κωνσταντίνος Σαμάα και η Λίλη Μαυροκέφαλου από την Λέσχη Ανάγνωσης Αίγινας.

Το επόμενο βράδυ, μετά την προβολή της ταινίας «Ο ηλίθιος» (1958) του Ivan Pyrev, μια προσέγγιση στο έργο του Ντοστογέφσκι επιχείρησε ο Σταύρος Γιαγκάζογλου, επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας στο ΕΚΠΑ.

Τα δύσβατα μονοπάτια της ιδιοσυγκρουσιακής προσωπικότητας του Ντοστογέφκσι άρχισε να εξερευνά ο Ηλίας Κούνελας μαζί με την Ιφιγένεια Γρίβα, τη Νάντια Κατσούρα, την Αλέκα Τόμπου και τη Μίκα Κόρδη, η οποία έγραψε μουσική για την παράσταση «Η επέτειος». Μεσούσης της καραντίνας άρχισε η περιπέτεια στον κόσμο του ρώσου συγγραφέα διαβάζοντας τα κείμενα που έγραψε η Αννα Σνίτκινα στο βιβλίο της «Η ζωή μου με τον Ντοστογέφσκι».

Η δεύτερη σύζυγός του αφηγείται τη ζωή της δίπλα σε έναν μανιακό γραφιά, αθεράπευτο τζογαδόρο – έπαιξε όλη την περιουσία της στα χαρτιά – και η ομάδα του Ηλία Κουνέλα φώτισε την αφοσίωση, την τρυφερότητα, την άνευ όρων αγάπη και την κατανόηση για αυτόν τον δύσκολο αλλά ξεχωριστό άνδρα.

Αυτή η σκηνική σύνθεση η οποία είχε στον πυρήνα της το έργο της Αννα Σνίτκινα χώρεσε τις προσωπικές ιστορίες των δημιουργών, τις οδύνες, τις χαρές: την ίδια δηλαδή τη ζωή.

Αυτά συνέβησαν ένα αυγουστιάτικο βράδυ στο κτήμα της Ολιας Λαζαρίδου στην Κυψέλη της Αίγινας.

Ηταν μια κοινή εμπειρία για τους θεατές που μοιράστηκαν τον κόσμο που έφτιαξε ο Ηλίας Κούνελας και έγινε μια αγκαλιά υπενθυμίζοντας τη σπουδαία φράση του ανυπέρβλητου ρώσου συγγραφέα: «Ενας άνθρωπος που ξέρει ν αγκαλιάζει τον άλλον είναι ένας καλός άνθρωπος».