Επένδυση στην πόλωση και στο χάος

Το ταμείο της πρόσφατης κρίσης με τις πυρκαγιές ολοκληρώνεται. Εκτεταμένες ανθρώπινες απώλειες (ευτυχώς) δεν υπήρξαν, το κράτος λειτούργησε στις εκκενώσεις πρωτόγνωρα με παρακαταθήκη το 112, όμως τελικά δεν αποσοβήθηκε η καταστροφή χιλιάδων στρεμμάτων πρασίνου. Η χώρα για μια ακόμη φορά θρήνησε μια περιβαλλοντική καταστροφή κι αυτό μαζί με τη ζημιά των περιουσιών πολλών συμπολιτών μας οφείλει να μας κινητοποιήσει. Να μας αφυπνίσει. Η εντατική δουλειά στο πεδίο της καταγραφής των καταστροφών και οι αποζημιώσεις αποτελούν ελάχιστη υποχρέωση για την κυβέρνηση και τον κρατικό μηχανισμό.

Στον απολογισμό της κατάστασης οι πάντες κρίνονται. Κυρίαρχα η κυβέρνηση που φέρει την ευθύνη και στης οποίας τη σύνθεση προέκυψαν ήδη πρώτες αλλαγές. Μένει ο Πρωθυπουργός να δείξει αν θα χρειαστούν κι άλλες. Μην ξεχνάμε επίσης πως ο Πρωθυπουργός με παρρησία και προσωπική ποιότητα ζήτησε συγγνώμη δίνοντας το έναυσμα για μια νέα ηθική προσέγγιση της πολιτικής.

Ομως και το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων κρίνεται. Και δυστυχώς για τη χώρα, για την αξιωματική αντιπολίτευση το ταμείο είναι ελλειμματικό. Αυτό φάνηκε στη συζήτηση της Τετάρτης. Ο Αλέξης Τσίπρας, αντί του εποικοδομητικού διαλόγου και των προτάσεων, αντί της συστράτευσης κατά της κλιματικής αλλαγής και της ανάδειξης χρήσιμων και μετριοπαθών προτάσεων, επέλεξε τον λαϊκισμό και τη μικροπολιτική. Ξεχνώντας το στίγμα της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι, δίχως τη σεμνότητα και τη μετριοπάθεια που οι ολιγωρίες της κυβέρνησής του στη διαχείριση μιας πολύ μεγαλύτερης καταστροφής επέτασσαν, αποδείχθηκε λίγος. Μικρός. Αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά αρχηγός του χάους. Εκεί που ο ίδιος απέτυχε παταγωδώς, επιδίωξε να γίνει και τιμητής. Χυδαιολογίες και επένδυση στην πόλωση ήταν οι μοναδικές του θέσεις.

Κι αυτή η πολιτική εξελίσσεται σε πρόβλημα για τον τόπο. Αυτή η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να ερμηνεύσει μετριοπαθώς τις σύγχρονες ανάγκες των Ελλήνων αποτελεί ανωμαλία για το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος. Κάθε κυβέρνηση και κάθε χώρα έχουν την ανάγκη μιας σοβαρής αντιπολίτευσης. Αυτός είναι ο κανόνας της δημοκρατίας, ο οποίος στην περίπτωση της εγχώριας Αριστεράς όμως δεν ισχύει.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκτός του «πύρινου λόγου» του, όμως, δείχνει και κάτι ακόμα: τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την αντιπολίτευση εντός πανδημίας. Εντός κρίσεων. Δείχνει το τι σχεδιάζει για το προσεχές μέλλον.

Αφήνοντας τον Παύλο Πολάκη ανεξέλεγκτο και κλείνοντας το μάτι στο αντιεμβολιαστικό μέτωπο, ετοιμάζεται για τη ρεβάνς του. Δεν τον νοιάζει η χώρα. Δεν τον ενδιαφέρει ο δοκιμαζόμενος πολίτης. Καίγεται για το πολιτικό του come back. Για την επιστροφή του από την πολιτική απομόνωση. Παιδί της πόλωσης και του ριζοσπαστισμού, δεν μπορεί – ξεκάθαρα πλέον – να συνθέσει. Να δημιουργήσει. Επιζητεί το πρόβλημα για να υπάρξει. Θέλει την καταστροφή για να επιβιώσει.

Οι πολίτες πλέον γνωρίζουν. Ολοι εκείνοι που επιλέγουν την καταστροφή είναι δεδομένο πως θα τύχουν της αποδοκιμασίας ενός λαού που ζητεί την έξοδο από τα προβλήματα, τη σταθερότητα και ένα καλύτερο μέλλον. Ο «δεύτερος γύρος» που κάποιοι αναζητούν δεν θα υπάρξει λοιπόν.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι βουλευτής Β’ Πειραιώς της Νέας Δημοκρατίας