Ο γιος ενός {LF}θρύλου, τελευταία ελπίδα των ΗΠΑ

Θα μπορούσε να υπενθυμίσει κανείς ότι, συνήθως, ο πνιγμένος – και ο ηττημένος – από τα μαλλιά του πιάνεται. Και γι’ αυτό, θα μπορούσε να συνεχίσει, οι Αμερικανοί και η Δύση, αποχωρώντας ταπεινωμένοι από τους Ταλιμπάν, ελπίζουν ότι μπορούν να πάρουν εκδίκηση στο πρόσωπο ενός νεαρού πολεμάρχου: του 32χρονου Αχμάντ Μασούντ, γιου ενός από τους «θρύλους» της Βόρειας Συμμαχίας, τόσο για τις μάχες που έδωσε κατά των Σοβιετικών όσο και για τη μετέπειτα αντίστασή του στους Ταλιμπάν. Στάση η οποία του κόστισε και τη ζωή του, καθώς δολοφονήθηκε πριν από 20 χρόνια, λίγες ημέρες πριν από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη, οι οποίες και αποτέλεσαν το έναυσμα για την εισβολή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Πόσο βάσιμες μπορούν όμως να είναι οι προσδοκίες ότι η Κοιλάδα Παντσίρ, στην οποία δεν κατάφεραν ποτέ επί της ουσίας να εισέλθουν ούτε οι Σοβιετικοί ούτε οι Ταλιμπάν κατά την προηγούμενη περίοδο της διακυβέρνησής τους στο Αφγανιστάν, θα παραμείνει ανυπότακτη και κέντρο της αντίστασης στο νέο καθεστώς; Ο ίδιος ισχυρίζεται πως διαθέτει μεγάλη δύναμη πυρός και, σε περίπτωση που δεχθεί επίθεση, θα προβάλει σθεναρή αντίσταση και θα προκαλέσει στους αντιπάλους του βαριές απώλειες. Ανάμεσα στα άλλα, ποντάρει στις ενισχύσεις που έχει λάβει από (χιλιάδες, όπως λέει) πρώην μέλη των ειδικών δυνάμεων του αφγανικού στρατού που έχουν εκπαιδευθεί και εξοπλιστεί από τις ΗΠΑ, καθώς και από τους πιστούς στον αντιπρόεδρο Αμρουλάχ Σάλεχ, ο οποίος βρίσκεται επίσης εκεί.

Διαψεύδει δε κατηγορηματικά ότι έχει πρόθεση να παραδοθεί, όπως έκαναν άλλοι πολέμαρχοι κατά τη διάρκεια της επέλασης των Ταλιμπάν – «είμαι ο γιος του Αχμάντ Σαχ Μασούντ και θα προτιμούσα να πεθάνω παρά να παραδοθώ. Η παράδοση είναι μια λέξη που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου» είπε κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε στον γάλλο διανοούμενο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί. Ωστόσο, σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην «Washington Post» παραδέχεται πως εάν αφεθεί μόνος του δύσκολα θα καταφέρει να αντέξει επί μακρόν – καλώντας, παράλληλα, τις ΗΠΑ και τη Δύση να τον βοηθήσουν στρατιωτικά και πολιτικά.

Παράλληλα, δεν αρνείται ότι συνομιλεί με τους Ταλιμπάν και τονίζει πως προτιμά την ειρήνη – όπως, άλλωστε, κάνουν και οι αντίπαλοί του. Οι πληροφορίες αναφέρουν πως ζητά ανταλλάγματα, ανάμεσα στα οποία και η συμμετοχή του (ή κάποιων ανθρώπων του) σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Για τους Ταλιμπάν, πάντως, το όριο ανάμεσα στην υποχωρητικότητα και την επίδειξη διαλλακτικότητας είναι πολύ λεπτό και μετακινείται καθημερινά.