Η τέχνη φωτίζει το άγνωστο Αδριάνειο Υδραγωγείο

Μια παράσταση-κατάδυση στα βάθη της πόλης, μια νοητή εξερεύνηση στο Αδριάνειο Υδραγωγείο της Αθήνας, είναι το έργο «Ο κάτω εαυτός» που παρουσιάζεται σήμερα και αύριο στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών στο πλαίσιο της δράσης του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού «Ολη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός». Επίσης, στις 10 Σεπτεμβρίου θα φιλοξενηθεί στο 1ο HIDRANT Festival, στο Θέατρο Ρεματιάς του Χαλανδρίου. Η ομάδα Οχι Παίζουμε / UrbanDig Project, σε πρωτότυπο κείμενο Παναγιώτας Πανταζή και σκηνοθεσία Γιώργου Σαχίνη, καταπιάνεται με το ρωμαϊκό υδραγωγείο που λειτουργεί ακόμη, 1.900 χρόνια μετά την κατασκευή του, και παρουσιάζεται ως πείραμα βιωματικής γνωριμίας με ένα αθέατο μνημείο μέσω θεάτρου και χορού.

«Το Αδριάνειο Υδραγωγείο είναι από το 2019 ένα από τα “UrbanDig Projects” της ομάδας μας, δηλαδή μια από τις θεματικές τις οποίες κυκλώνουμε τόσο καλλιτεχνικά όσο και μέσα από κοινοτικές δράσεις.Η πρώτη μας καλλιτεχνική δράση για το Αδριάνειο ήταν η συνεργασία που είχαμε με το University Pennsylvania School of Design και τον καθηγητή Ezio Blasseti, όπου ο κόσμος του Αδριάνειου αποκαλυπτόταν μέσα από τον σύντομο χορό με ένα ολόγραμμα ταξιδιώτη του υδραγωγείου από φως και υδρατμούς. Με την παράσταση “Ο κάτω εαυτός” δίνουμε πλέον φωνή στο Αδριάνειο και σώμα στον υπόγειο ταξιδιώτη, εστιάζουμε στην αμεσότητα και στο επείγον της γνωριμίας του υπόγειου υδραγωγείου με τον θεατή. Εφτασε η ώρα, καθώς ήδη εξελίσσεται τοCultural HIDRANT, ένα πρόγραμμα αξιοποίησης του υδραγωγείου ως μνημείου και υδάτινου πόρου στο Χαλάνδρι που στοχεύει να εμπλέξει ενεργά τους κατοίκους.Και αυτό κατανοούμε ότι είναι μόνο η αρχή μιας ευρύτερης αξιοποίησης του υδραγωγείου στην Αττική» αναφέρει στο «Νσυν» ο Γιώργος Σαχίνης.

Ενσωματώνοντας στοιχεία θεάτρου, χορού, ζωντανής μουσικής και περφόρμανς, η παράσταση αναζητεί τη χαμένη ροϊκότητα της πόλης, προσπαθώντας να την επανασυστήσει ως κείμενο που αφηγείται τον εαυτό του στον χώρο και στον χρόνο. «Πριν από 2.000 χρόνια κατασκευάστηκε ένα υπόγειο κανάλι 20 χλμ. που ακόμα συγκεντρώνει και μεταφέρει νερό. Ρέει κάτω από τα πόδια ανυποψίαστων κατοίκων της Αττικής που το καλοκαίρι τσουρουφλίζονται από την καυτή τσιμεντούπολη. Ο υπόγειος χώρος στη γραμμή του Αδριάνειου Μενίδι – Κολωνάκι κρύβει έναν εν γένει αναξιοποίητο υδάτινο θησαυρό, πολύτιμο για το περιβάλλον, και έναν πολιτιστικό πλούτο μοναδικό στην Ευρώπη στο είδος του. Το υπόγειο κανάλι συνδέει οκτώ δήμους και  διαφορετικές γειτονιές μεταξύ τους. Προσθέτοντας και τη γοητεία του αθέατου, βρίσκουμε στον υπόγειο χώρο του Αδριάνειου μια φλέβα έμπνευσης για τον καθένα μας, ένα πεδίο για γνωριμία μεταξύ μας, ένα κανάλι δράσης για να βελτιώσουμε τη ζωή μας» τονίζει ο σκηνοθέτης.

Σχέση με τη φύση. Παράλληλα, ο «Κάτω εαυτός» ακολουθεί με ακρίβεια τη γεωμετρία και τα χαρακτηριστικά του μνημείου, επιχειρεί μια βουτιά στον κατακόρυφο άξονα, ένα ταξίδι στα άδηλα βάθη, στον κάτω εαυτό της πόλης αλλά και στον δικό μας. «Τα βάθη της πόλης έχουν νερό και γη που επηρεάζονται από τις δράσεις μας στην επιφάνεια. Πόσο συχνά σκεφτόμαστε αν ρυπαίνουμε το υπόγειο υδροφόρο και το έδαφος που πατάμε με τις δράσεις μας; Το εντυπωσιακό με το Αδριάνειο Yδραγωγείο είναι ότι, αν και διακόπτεται σε διάφορα σημεία από αιτίες που συμπεριλαμβάνουν έργα υποδομής του 20ού αι., το κανάλι βρίσκει τον τρόπο και έχει σε όλο του το μήκος νερό. Αυτό οφείλεται στη σοφία με την οποία κατασκευάστηκε, ως υδρομαστευτικό έργο εκτός από έργο μεταφοράς νερού, ένα κανάλι δηλαδή που συλλέγει τα παρακείμενα υπόγεια νερά σε κάθε τμήμα του. Το πόσο καλά “διάβαζαν” πριν από 2.000 χρόνια το υδρογεωλογικό περιβάλλον ώστε να συνεργάζεται το έργο με αυτό αποτελεί κατά τη γνώμη μου πηγή έμπνευσης. Οφείλουμε και εμείς να μην είμαστε βίαιοι, αντιθέτως σε αρμονία, με τη γη και το περιβάλλον όπου ορθώνουμε τις συνήθως βιαστικές και εφήμερες κατασκευές μας. Σκοπός της παράστασής μας είναι να τρυπώσουμε με τον θεατή στα βάθη της πόλης, επανανακαλύπτοντας το νερό, το χώμα, τη πέτρα, τη ροή, το φως, το σκοτάδι, τον ήχο, τη σιωπή που υπάρχουν στον τόπο που ζει, από κάτω. Στόχος μας είναι αυτή η κατάβαση να δονήσει το μέσα μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά. “Μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου” θα μπορούσε να μας λέει ο υπόγειος ταξιδιώτης της παράστασής μας δανειζόμενος τα λόγια ενός άλλου αγαπημένου ταξιδιώτη της ομάδας μας, του Γεωργίου Βιζυηνού» καταλήγει ο Σαχίνης.