Στο καρφί για το παλτό…

Διθυραμβικά τα σχόλια για τον Κώστα Τσιμίκα από το απόγευμα του Σαββάτου και την MVP παρουσία του κόντρα στην Μπέρνλι. Σαν να γυρίζει γύρω του, ξαφνικά, κοτζάμ πλανήτης Λίβερπουλ. Κέρδισε μάλιστα και ένα ιδιαίτερο nickname όπως το σκάρωσαν οι φίλοι των Reds στη δημοκρατία των social media: Cross-tas, σε ένα λογοπαίγνιο ανάμεσα στο όνομα και την ικανότητά του να δημιουργεί από τον αριστερό ασβέστη ευκαιρίες σαν αυτή που αξιοποίησε ο Ντιόγκο Ζότα ανοίγοντας τον δρόμο για τη δεύτερη διαδοχική νίκη της ομάδας του Γιούργκεν Κλοπ στην Premier League.

Είναι παράξενο ότι κάποιος σαν τον έλληνα άσο κάνει τη «δουλειά» που εξ αρχής κλήθηκε να φέρει σε πέρας; Οχι, ειδικά για όλους εμάς που τον γνωρίζουμε καλά. Τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του είναι απολύτως ταιριαστά με το περιβάλλον. Παράξενες είναι οι συνθήκες. Κυρίως το γεγονός ότι συγκατοικεί στο rotation μιας θέσης όπου δεσπόζει η παρουσία τού – πιθανότατα καλύτερου αριστερού μπακ της εποχής μας – Αντριου Ρόμπερτσον. Ο Σκωτσέζος δεν «επιτρέπει» συζήτηση για τη θέση του βασικού. Ο «αντικαταστάτης» του λοιπόν πρέπει με κάποιο «μαγικό» τρόπο να μπορεί να κρατήσει τη θέση του στο ρόστερ, έχοντας την ικανότητα να σκαρφαλώνει ανά πάσα στιγμή σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο δίχως τον απαραίτητο ρυθμό. Δεν είναι εύκολο, ακόμη και σε ένα club που το καλαντάρι του γεμίζει από 60-70 ματς τη σεζόν.

Αλλος στη θέση του 25χρονου πρώην του Ολυμπιακού θα είχε ήδη απογοητευθεί έπειτα από μια ολόκληρη σεζόν αναμονής και υπομονής για μια κανονική ευκαιρία. Σε τελική ανάλυση είναι στην καλύτερη φάση της καριέρας του. Αν δεν παίξει τώρα, πότε θα το κάνει; Θα πίεζε για να μετακομίσει κάπου όπου το ταλέντο του θα είχε άλλη μεταχείριση (ενδιαφέρθηκαν για εκείνον σοβαρά η Νάπολι και η Ιντερ). Θα ζητούσε ίσως κάποιες εγγυήσεις από τον προπονητή ότι δεν θα περάσει ξανά μια σεζόν με 5 λεπτά συμμετοχής στην Premier League, όπως την περσινή. Εκείνος όμως επέλεξε το δύσκολο. Το τόσο δύσκολο, που από… MVP μπορεί εύκολα να γίνει ξανά «πάγκος» το Σάββατο στο ντέρμπι με την Τσέλσι στο Λονδίνο.

Φυσικά το τανγκό θέλει δύο. Δεν είναι μόνο η πίστη του Τσιμίκα στον εαυτό του. Είναι και η εμπιστοσύνη ενός ολόκληρου οργανισμού σε έναν ποδοσφαιριστή που επί της ουσίας πέρασε μια ολόκληρη σεζόν προσαρμογής ως παρατηρητής. Πόσο εύκολο θα ήταν να επιβιώσει κάποιος στο ρόστερ μιας δικής μας μεγάλης ομάδας, έπειτα από μια σεζόν με μόλις 7 τυπικές συμμετοχές και συνολικό χρόνο παρουσίας στο χορτάρι ακριβώς 225′; Πόση υπομονή θα είχαν δείξει το κοινό, τα media, o προπονητής και ο τεχνικός διευθυντής που τον επέλεξαν κ.λπ.; Πόσοι θα είχαν τη διάθεση να θυμηθούν πως ο Τσιμίκας πέρυσι πέρασε έναν τραυματισμό και έπειτα νόσησε με Covid, άρα δικαιολογημένα ως έναν βαθμό δεν μπόρεσε να πλησιάσει πιο κοντά στο rotation; Το πιθανότερο είναι καιρό τώρα να ήταν κρεμασμένος στο καρφί για το παλτό. Οπως έχει συμβεί με τόσους και τόσους…