Το απαραίτητο κεντρώο άνοιγμα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην αρχηγία της ΝΔ ήταν υπαρξιακή λύση για το μεγάλο συντηρητικό κόμμα του πολιτικού φάσματος της χώρας μας. Σε μια πολύ δύσκολη συνθήκη, με τις δυνάμεις των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κυρίαρχες στο πολιτικό παιχνίδι, η υποψηφιότητά του για την αρχηγία του κόμματος ήταν ο μόνος δρόμος για να αποφευχθεί η περιθωριοποίηση, για να μη γίνει η ΝΔ ΠΑΣΟΚ. Ο Μητσοτάκης εγγυήθηκε την ανασυγκρότηση της ιστορικής πολιτικής παράταξης, απαραίτητη για τη θεσμική ανασυγκρότηση της δημοκρατίας και, προφανώς, για την εξασφάλιση της ομαλής πορείας της χώρας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Γι’ αυτό εξελέγη στο κόμμα του, μάλιστα με τη συνδρομή πολιτών που δεν ανήκαν στη ΝΔ.

Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις που επενδύθηκαν πάνω της. Επειτα από μακρά περίοδο στασιμοπληθωρισμού, η χώρα ανέκτησε γρήγορα και δυναμική και κύρος. Η ΝΔ ανταποκρίθηκε στο πολιτικό αίτημα της συγκυρίας, να λειτουργήσει ως δύναμη υπέρβασης και ανόρθωσης – κατάφερε μάλιστα να αντιμετωπίσει σημαντικά ζητήματα, όπως η ελληνοτουρκική ένταση, η υπεράσπιση των βόρειων συνόρων από ένα ελεγχόμενο από την Τουρκία οξύ μεταναστευτικό κύμα και, βέβαια, η πανδημία. Ταυτόχρονα, αντιμετώπισε την παραβατικότητα στο όνομα της πολιτικής και έχει δρομολογήσει ένα ευρύ φάσμα μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία. Η χρηματοδότηση της οικονομίας, μέσω του νέου ΕΣΠΑ, οι πόροι από το Ταμείο Ανάκαμψης και η προσπάθεια ανασυγκρότησης του Ασφαλιστικού Συστήματος δείχνουν μια αξιοσημείωτη δυναμική, πρωτοφανή για χώρα που έχει πρόσφατη την πιο σοβαρή πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση της πρόσφατης ιστορίας της.

Ολη αυτή η κινητικότητα στηρίχτηκε στη δυναμική που η ΝΔ υπό τον Μητσοτάκη δημιούργησε στον λεγόμενο μεσαίο χώρο, στο πολιτικό Κέντρο. Κεντροαριστεροί, κεντροδεξιοί και φιλελεύθεροι στηρίζουν τη μετριοπαθή μεταρρυθμιστική ατζέντα της και συμβάλλουν στο πλαίσιο συνεννοήσεων που ήταν απαραίτητο για να κλείσει η χώρα τις βαθιές πληγές του διχασμού που καλλιέργησαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο στήριξαν δημόσια τον Μητσοτάκη, τον ψήφισαν κιόλας.

Σε μια εξαιρετική συγκυρία, η ΝΔ βρέθηκε στην ευχάριστη θέση να την εμπιστεύονται πρόσωπα από όλες τις πλευρές του Κέντρου, δεξιές και αριστερές. Την κοινωνική δυναμική που δημιουργήθηκε, ο Μητσοτάκης δεν ήταν φρόνιμο να το αγνοήσει. Γι’ αυτό και στην κυβέρνησή του συμμετέχουν πρόσωπα που την εκφράζουν: Χρυσοχοΐδης, Πιερρακάκης, Τσακλόγλου, Σκέρτσος, Σκυλακάκης και άλλοι.

Είναι μακροπρόθεσμα αυτού του τύπου οι μετεγγραφές πρόβλημα για τη ΝΔ; Οφείλει ο Μητσοτάκης να ενισχύσει το σχήμα του με περισσότερα κομματικά στελέχη; Πολλοί στο κόμμα θεωρούν ότι ήρθε η ώρα της έμφασης σε πιο κομματική κυβέρνηση.

Το θέμα όμως δεν είναι ένα αμιγώς κομματικό σχήμα, το θέμα είναι να μην ανακοπεί η μεταρρυθμιστική δυναμική και, ταυτόχρονα, να μην αποξενωθούν οι κρίσιμες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που τη στηρίζουν. Οι δυνάμεις αυτές θεωρούν, και ορθώς, ότι έχει προτεραιότητα το μεταρρυθμιστικό και συμμετοχικό πείραμα της κυβέρνησης και η προσήλωση σε ορισμένες επιλογές αρχής – όπως, π.χ., η απόφαση να προστατευτούν τα σύνορα από ενδεχόμενο νέο ανεξέλεγκτο προσφυγικό κύμα, που μπορεί να λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά.

Υπάρχουν ιδιοτελείς δυνάμεις της λαϊκής Δεξιάς και, ασφαλώς, έχει ανασυνταχθεί το ρεύμα των «Αγανακτισμένων» στη λαϊκιστική Αριστερά. Και τα δύο αυτά ρεύματα επενδύουν στη συρρίκνωση της βάσης της ΝΔ. Για να την επιτύχουν, θέτουν κατά καιρούς στο στόχαστρο τα κεντρώα ανοίγματα της κυβέρνησης. Προφανώς, όμως, ο Πρωθυπουργός και το επιτελείο του γνωρίζουν άριστα ότι δεν εξέλιπαν οι λόγοι που τα υπαγόρευσαν, ότι συνεπώς δεν χρειάζεται να αλλάξουν προσανατολισμό.