Ψηφοφορία; {LF}Οχι, ευχαριστούμε!

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο πέρασαν πλέον στην ιστορία και σαφέστατα θα μείνουν ως οι αγώνες της πανδημίας.

Παρά τα άδεια στάδια και κολυμβητήρια, οι επιδόσεις ιδιαίτερα στα δύο αθλήματα που αποτελούν και τον βασιλιά της διοργάνωσης (στίβος και κολύμβηση) ήταν εξαιρετικές και από τις καλύτερες – συνολικά στην ιστορία.

Ομως εκ των πραγμάτων όλοι θα θυμούνται τους αγώνες αυτούς πρωτίστως για τα μέτρα ασφαλείας σε σχέση με τον Covid-19, τους αθλητές και τις αθλήτριες που έχαναν τους αγώνες λόγω πλέον κορωνοϊού (παλαιότερα είχαμε περιπτώσεις λόγω ντόπινγκ)!

Και παράλληλα είναι και οι πρώτοι αγώνες που αναβλήθηκαν και τελικά μετατέθηκαν για έναν χρόνο μετά, κάτι πρωτοφανές εν καιρώ ειρήνης, καθώς ποτέ στο παρελθόν δεν είχε συμβεί κάτι αντίστοιχο. Παρά μόνο οι αγώνες που δεν είχαν διεξαχθεί λόγω των Παγκοσμίων Πολέμων και μάλιστα μία εξ αυτών των διοργανώσεων ήταν αυτή του Τόκιο 1940.

Και όμως οι αγώνες που διεξήχθησαν στην ιαπωνική πρωτεύουσα – έστω με έναν χρόνο καθυστέρηση – θα μείνουν στην ιστορία και για έναν άλλο λόγο.

Ηταν οι τελευταίοι που έγιναν με τη συγκεκριμένη διαδικασία ψηφοφορίας όπου 4-5 χώρες ετοίμαζαν τον φάκελό τους, επί περίπου δύο χρόνια ελέγχονταν οι υποψήφιες πόλεις και τελικά η ΔΟΕ αποφάσιζε τη διοργανώτρια πόλη σε απανωτές μυστικές ψηφοφορίες σε γύρους όπου σε κάθε έναν από αυτούς έβγαινε νοκάουτ η πόλη με τις λιγότερες ψήφους.

Αλλαγή φιλοσοφίας

Ηδη η απευθείας ανάθεση ουσιαστικά σε Παρίσι (2024) και Λος Αντζελες (2028) των δύο επόμενων – από το Τόκιο – διοργανώσεων με τις πόλεις να αποφασίζουν εκ των έσω και μεταξύ τους τη σειρά (οι Γάλλοι ήταν πιο έτοιμοι και συμφωνήθηκε μεταξύ των δύο πόλεων το Παρίσι να προηγηθεί του Λος Αντζελες) έστειλε το πρώτο μήνυμα.

Η επιλογή του Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας για τη διοργάνωση του 2032 (επιλογή που ανακοινώθηκε πριν από την τελετή έναρξης των αγώνων στο Τόκιο) επιβεβαίωσε με τον καλύτερο τρόπο τη φιλοσοφία που επικρατεί πλέον στις τάξεις της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

Ουσιαστικά το «Μπρίσμπεϊν 2032» είναι η πρώτη δοκιμή του νέου συστήματος υποβολής προσφορών των Ολυμπιακών Αγώνων.

Οι πόλεις πρέπει να φιλοξενήσουν περισσότερους ανθρώπους, να μειώσουν το περιβαλλοντικό τους αποτύπωμα και να γίνουν πιο δίκαιες.

Αυτό είναι ένα από το τρίπτυχο στο οποίο ποντάρει η ΔΟΕ για την επιλογή μιας διοργανώτριας πόλης.

Οταν ανακοίνωσε ο πρόεδρός της, Τόμας Μπαχ, την πόλη του Μπρίσμπεϊν ως διοργανώτρια των Αγώνων του 2032, δεν προκάλεσε έκπληξη.

Ομως ήταν και μία απόφαση που συμβολίζει  ξεκάθαρα ένα νέο κεφάλαιο της ολυμπιακής ιστορίας, που η ΔΟΕ ελπίζει ότι παράλληλα θα είναι οικονομικότερο για τις πόλεις που θα διοργανώνουν τους Αγώνες, σίγουρα πιο «διάφανο» σε διαδικασίες και το κυριότερο θα βοηθήσει ώστε να επιβιώσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στον 21ο αιώνα.

Εκτός ελέγχου

Μέχρι και τους Αγώνες του 2020, οι πόλεις που ήθελαν να φιλοξενήσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες έπρεπε να συντάξουν δαπανηρές προτάσεις και να ανταγωνιστούν άλλες πόλεις σε μια διαδικασία υποβολής προσφορών που ολοκληρωνόταν με ψηφοφορία από τα μέλη του εκτελεστικού συμβουλίου της ΔΟΕ. Αυτή η διαδικασία οδήγησε σε έξοδα… εκτός ελέγχου πάρα πολλούς ηττημένους, κάτι που προκαλούσε και «επιθετική πίεση» όπως παραδέχθηκε η ΔΟΕ.

Κάτι που αποθάρρυνε άλλες πόλεις (και τους δήμους αυτών) να βάλουν υποψηφιότητα και γενικά υπήρχαν θέματα που δημιουργούσαν και αρνητική εικόνα για το πρότζεκτ των Ολυμπιακών Αγώνων.

Το 1999, έξι αξιωματούχοι της ΔΟΕ αποβλήθηκαν από το σώμα, καθώς αποδείχθηκε ότι δωροδοκήθηκαν για να ψηφίσουν υπέρ της υποψηφιότητας του Σολτ Λέικ Σίτι για τους Χειμερινούς Αγώνες του 2002.

Πιο πρόσφατα ο πρόεδρος της Ιαπωνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, και μέλος της ΔΟΕ, Τσουνεκάζου Τακέντα, παραιτήθηκε και από τις δύο θέσεις του, όταν γάλλοι εισαγγελείς ισχυρίστηκαν ότι πλήρωσε ένα μέλος της ΔΟΕ για να εξασφαλίσει ψήφους για την προσφορά του Τόκιο για τους Αγώνες του 2020.

Παρόμοιες κατηγορίες είχαν βγει στο φως της δημοσιότητας για τον Κάρλος Νούζμαν, επικεφαλής της Ολυμπιακής Επιτροπής της Βραζιλίας, αφού το Ρίο φιλοξένησε τους Αγώνες του 2016.

Εγγραφα που διαβιβάστηκαν τότε από τις φορολογικές Αρχές των ΗΠΑ στα γαλλικά δικαστήρια, τα οποία έφερε στη δημοσιότητα η εφημερίδα «Le Monde», τρεις ημέρες πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία, η εταιρεία Matlock Capital Group που διαχειριζόταν τα κεφάλαια του βραζιλιάνου επιχειρηματία Αρτούρ Σέζαρ ντε Μενέζες Σοάρες Φίλιο, κατέβαλε ποσό 1,5 δισ. δολαρίων σε μια άλλη εταιρεία ιδιοκτησίας του Πάπα Μασάτα Ντιάκ, γιου τού τότε προέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Στίβου (IAAF) και μέλους της ΔΟΕ Λαμίν Ντιάκ (ο οποίος πήγε και φυλακή ως ένας από τους πιο διεφθαρμένους παράγοντες όλων των εποχών) και πάει λέγοντας.

Ολη αυτή η συναλλαγή έπρεπε κάποια στιγμή να τελειώσει ή να περιοριστεί έστω στο ελάχιστο και πλέον αποτελούσε μονόδρομο για τη ΔΟΕ.