Ο άθλος του Δημοσθένη

Οι κρίκοι, μπορεί να πει κανείς, είναι κατά έναν τρόπο εθνικό μας άθλημα.

Αφού από τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1896 στην Αθήνα, είχαμε κιόλας το πρώτο χρυσό μετάλλιο με τον Ιωάννη Μητρόπουλο!

Πλέον η Ελλάδα διαθέτει τον κορυφαίο αθλητή στους κρίκους παγκοσμίως, τον Λευτέρη Πετρούνια και ας μην κατάφερε λίγες μέρες πριν να πάρει ένα ακόμα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο (πήρε το χάλκινο) στους Αγώνες του Τόκιο.

Νωρίτερα όμως η Ελλάδα είχε βγάλει έναν ακόμα «άρχοντα των δαχτυλιδιών», τον Δημοσθένη Ταμπάκο, ο οποίος περίπου για μία εξαετία (1998-2004) ήταν ο καλύτερος στον κόσμο σε αυτό το δύσκολο αγώνισμα της γυμναστικής, με παγκόσμιους και ευρωπαϊκούς τίτλους και ασημένιο ολυμπιακό μετάλλιο στο Σίδνεϊ (2000).

Τέτοιες μέρες, στην Αθήνα στις 22 Αυγούστου 2004 και στις 22.30 το βράδυ στο κλειστό γυμναστήριο του ΟΑΚΑ, έδωσε την παράσταση της ζωής του, τα καλύτερα 45 δευτερόλεπτα της καριέρας του, που του χάρισαν κάτι μοναδικό.

Τον τίτλο του χρυσού ολυμπιονίκη και μάλιστα στην πατρίδα του, κάτι το μοναδικό και το ανεπανάληπτο, που λίγοι αθλητές στον κόσμο έχουν την τύχη να το ζήσουν. Να πάρουν χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο μπροστά στους συμπατριώτες τους.

Ιδιαίτερη περίπτωση

«Ηταν συγκλονιστικό, μοναδικό και δεν θα το ξεχάσω ποτέ όσο ζω. Η απίστευτη συμπαράσταση του κόσμου και στην απονομή να μην μπορώ να ακούσω καν τον εθνικό ύμνο από τις ιαχές του κόσμου», θυμάται ο πρωταθλητής μας, που είχε πέσει και στην περίπτωση για δύο λόγους.

Ο πρώτος, ότι η Ελλάδα μόλις ενάμιση μήνα πριν είχε ζήσει την απόλυτη ποδοσφαιρική φαντασίωση με την κατάκτηση του Euro 2004 στην Πορτογαλία. Εξού και τα συνθήματα στις εξέδρες του ΟΑΚΑ, για τον Δημοσθένη Ταμπάκο είχαν και γεύση από… Λισαβόνα και Πόρτο.

«Ελλάς ολέ ολέ, δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ»!

Ο άλλος λόγος που ήταν ξεχωριστός αυτός ο τελικός ήταν ότι ο πρωταθλητής μας αγωνιζόταν για… δύο, καθώς στον προκριματικό του μονόζυγου είχε αδικηθεί σφόδρα ο Βλάσης Μάρας, τον οποίο οι κριτές είχαν αφήσει εκτός τελικού και το αίσθημα της αδικίας πλανιόταν έντονα σχεδόν μία εβδομάδα στις εξέδρες του ΟΑΚΑ, όσο διάστημα είχε περίπου μεσολαβήσει από τους προκριματικούς μέχρι τους τελικούς των οργάνων. Οι δύο αθλητές πορεύονταν μαζί και μάλιστα μέχρι να πάρει (δικαιωματικά ως πρωταθλητής κόσμου και Ευρώπης) wild card ο Δημοσθένης, στην Αθήνα (του 2004) τη συμμετοχή του είχε εξασφαλισμένη μόνο ο Βλάσης Μάρας από τη βαθμολογία του στο σύνθετο ατομικό.

Στις 14 Αυγούστου συμμετείχαν παρέα στους προκριματικούς των οργάνων τους. Οταν ολοκλήρωσαν και οι δύο ήταν σίγουροι για την πρόκριση στον τελικό. Του Ταμπάκου επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά με ένα εξαιρετικό 9.850 β.

Αντίθετα οι κριτές αδίκησαν κατάφωρα τον Βλάση Μάρα με το 9.725 (ενώ είχε κάνει πολύ καλύτερη εμφάνιση), βαθμολογία που τον άφηνε οριακά εκτός τελικού!

Η πίκρα ήταν μεγάλη και για τον Βλάση, αλλά και για τον Δημοσθένη που προπονούνταν και ζούσαν μαζί το ολυμπιακό όνειρο.

Ο τελικός

Στον τελικό, όπως είχε πει και ο προπονητής του (για μια δεκαετία μαζί) Αλέκος Ιωακειμίδης, ο αθλητής του προετοίμασε το πιο δύσκολο πρόγραμμα που υπήρχε στους κρίκους.

Αυτό περιελάμβανε συνολικά 10 ασκήσεις, οι 5 ειδικής δυσκολίας που θα βαθμολογούνταν από 0.10 έως 0.30, συνολικά θα έδιναν 1.2 β. και θα ανέβαζαν την αρχική αξία του προγράμματος στο 10.00.

Ανάμεσά τους και δύο ασκήσεις, οι οποίες έχουν κατοχυρωθεί στο παγκόσμιο ασκησιολόγιο στο όνομά του (ως «Ταμπάκος 1» και «Ταμπάκος 2»), οι οποίες ήταν δυσκολίας E και θα έδιναν από 0.20 β. η καθεμία.

Το πρόγραμμά του περιελάμβανε ακόμη την κλασική άσκηση «Αζαριάν», τον ανάποδο σταυρό (άσκηση σούπερ E με βαθμό 0.30), την ανάβαση στο ψαράκι (άσκηση E με βαθμό 0.20), ενώ η σύνδεση ανάμεσα στην πρώτη και στη δεύτερη άσκηση θα του έδινε ακόμη 0.20 β.

Το χαρακτηριστικό στο πρόγραμμα του Ταμπάκου, το οποίο θα έκλεινε με διπλό τεντωμένο σάλτο, ήταν ότι όλες οι ασκήσεις ειδικής δυσκολίας θα εκτελούνταν στο πρώτο μισό, ενώ στο δεύτερο μισό θα υπήρχαν οι «υποχρεωτικές» ασκήσεις.

Αν και μπήκε πρώτος στον τελικό, με το 9.862 που συγκέντρωσε, δεν άφησε κανέναν να τον περάσει, ούτε τον Βούλγαρο Γιόρνταν Γιόντσεφ (9.850 β.), ούτε τον Ιταλό – μετρ του αθλήματος – Γιούρι Κέκι (έμεινε τρίτος με 9.812 β.).

Δύο μέρες μετά ο Δημοσθένης Ταμπάκος βρέθηκε στην Κρήτη και εναπόθεσε στον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη ένα στεφάνι ελιάς. Το βιβλίο που τον συνόδευε στο ολυμπιακό χωριό ήταν το «Καπετάν Μιχάλης».

Οι «χρυσοί κρίκοι» κατέβηκαν αμέσως και τους πήρε ο πρώην πρόεδρος της ΕΓΟ, Δημήτρης Δημητρόπουλος και κοσμούν το μουσείο που έχει φτιάξει στο σπίτι του στην Πάτρα.  Αρχικά είχε «κλείσει» την μπάρα του μονόζυγου, αλλά μετά τον αποκλεισμό του Μάρα στα προκριματικά έκανε ρελάνς με τους κρίκους και δικαιώθηκε!