Του καλοκαιριού και της θάλασσας, Αρσένι Ταρκόφσκι

Έτσι γίνεται στον θερινό καύσωνα ξαπλώνεις

και κοιτάς τον ουρανό, και ο ζεστός αέρας

λικνίζεται σαν κούνια πάνω από  ‘σένα,

και ξαφνικά νιώθεις μια παράξενη,  αιχμηρή γωνία αισθημάτων:

μέσα σ’ αυτή την κούνια υπάρχει μια ρωγμή, να περνά

το απεριόριστο κρύο, σαν

κάποιο βελόνι από πάγο…

Το καλοκαίρι έσβησε απλά,

σαν να μην ήταν αληθινό.

Έπεφτε ζέστη από ψηλά.

Μα κάτι άλλο ζητώ.

Σαν φύλλα με πέντε δάχτυλα, απλά,

όλα όσα έγιναν, το μεγάλο, το μικρό,

πέσαν στις παλάμες μου απαλά,

μα κάτι άλλο ζητώ.

Ανώφελα, τα κακά και τα καλά

δε χάθηκαν στην ταραχή, στο βουητό,

τα πάντα έλαμπαν σιωπηλά,

μα κάτι άλλο ζητώ.

Πολλά μού έσωζε η ζωή,

μου χάριζε το φως το μητρικό.

Ήμουν αλήθεια τυχερός πολύ.

Μα κάτι άλλο ζητώ.

Τα φύλλα δεν πήραν φωτιά.

Δε σπάσαν τα κλαριά. Το πρωΐνό

σαν καθαρή χαμογελά δροσοσταλιά,

μα κάτι άλλο ζητώ.

Τον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου,

στην παρακμή

μιας πικρής πολύ ζωής,

γεμάτος θλίψη

μπήκα

στο  άφυλλο και ανώνυμο δάσος.

Ήταν ως την άκρη πλυμένο

με λευκό σαν γάλα

γυαλί ομίχλης.

Πάνω στα σταχτιά κλαριά

κύλησαν δάκρυα καθαρά

που μόνο τα δέντρα στάζουν παραμονές

χειμώνα που αποχρωματίζονται τα πάντα.

Και τότε έγινε θαύμα:

στο ηλιοβασίλεμα

αντιφέγγισε από το σύννεφο το γαλανό χρώμα,

και φωτεινή ακτίνα δραπέτευσε σαν μέσα στον Ιούνιο

απ’ τις μελλοντικές μέρες το παρελθόν μου.

Κι έκλαιγαν τα δέντρα στις παραμονές

των αγαθών έργων και των γιορταστικών γενναιοδωριών,

των ευτυχισμένων τρικυμιών που στροβιλίζονται στο γαλάζιο,

κι έσυραν τα πετούμενα τον κυκλικό τους χορό,

καθώς τα χέρια πάνω στα πλήκτρα

πήγαιναν από το χώμα ως τις ψηλότερες νότες.