Η (χαμένη) μάχη του Κέντρου

Ηταν η εποχή της συριζανελίτικης αθωότητας. Το «καινούργιο» που επέλαυνε για πρώτη φορά σαρώνοντας τις αντιστάσεις του παλαιού καθεστώτος. Ενίοτε αλληθώριζε προς τη σοσιαλδημοκρατία και διαφήμιζε με όρους ποδοσφαιρικής μεταγραφής την εγκόλπωση στελεχών από το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ. Εκεί δοκιμάζονταν και τα όρια του νεωτερισμού: στα τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης η λίστα με τα ονόματα που κατέλαβαν θέσεις, έπαιξαν ρόλους ή έμειναν στον πάγκο θύμιζε παλιοκαιρισμένο μητρώο κλαδικής.

Το κόμμα της υπερήφανης διαπραγμάτευσης, που αντλούσε νομιμοποίηση από τις κοίτες της αγανάκτησης, λειτούργησε κάποτε και σαν κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Οσοι και όσες ήθελαν να μποτοξάρουν τις «ρυτίδες» του πασοκικού χρόνου εμβαπτίζονταν στα νάματα του 2015. Ο Γιάννης Ραγκούσης, πρώην γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, βρήκε έτσι μπροστά του έναν άλλο πρώην γραμματέα του κόμματος, τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ως υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Σε μια σουρεαλιστική καμπή της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας ευαγγελιζόταν το «νέο» απέναντι στο φθαρμένο.

Τη σταυροφορία αυτή, με τους ίδιους όρους, ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας, εκτός άλλων, οι παλιές δόξες Στέφανος Τζουμάκας, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, Λούκα Κατσέλη, Νίκος Μπίστης, Θάνος Μωραΐτης, Χρήστος Σπίρτζης, μία μεταγραφή από το Ποτάμι – ο Σπύρος Δανέλλης – και μία από τη ΔΗΜΑΡ – ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος. Κοντά τους συνασπίστηκαν και οι Ενωμένοι Γεφυροποιοί: καθηγητές και καθηγήτριες που ορκίζονταν ακόμη στο μεταφυσικό ηθικό πλεονέκτημα, την ποιότητα της Ιστορίας, την «εντιμότητα» και την «αλληλεγγύη». Η δοσολογία του αγώνα απαιτούσε την επίκληση των ιερών ιδεολογικών προγόνων, λίγη μαγική σκέψη και τη γενική πτώση που απαντά σε πλείστους όσους θούριους της Μεταπολίτευσης: «Ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία δεν θα είναι κόμμα ιδεολογικής ενότητας, προσκολλημένο σε μία μόνο αριστερή παράδοση. Η Αριστερά της εποχής μας θα συγκροτηθεί εν κινήσει πάνω στο έδαφος που δημιούργησαν οι προηγούμενες γενιές αριστερών και προοδευτικών πολιτών για να συνθέσει τις πολύτιμες παραδόσεις της πληθυντικής Αριστεράς – κομμουνιστικής, σοσιαλιστικής, ανανεωτικής, ριζοσπαστικής, φεμινιστικής και οικολογικής…». Το αποτέλεσμα ήταν η «Αριστερά της εποχής μας» να δίνει μάχες οπισθοφυλακής για τα νομοσχέδια της εκπαίδευσης και του Εργασιακού, ενώ έπεται το Ασφαλιστικό.

ΟΙ «ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ» ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ. Οι χολωμένες αντιδράσεις για την επιλογή Σταύρου Μπένου στην Επιτροπή Ανασυγκρότησης της Εύβοιας προήλθαν κυρίως από τον υπόγειο κόσμο των social media, αλλά απηχούν τη γενικότερη εχθροπάθεια της περιόδου. Σε μία από τις δυσκολότερες στιγμές της μητσοτακικής διακυβέρνησης, ο Πρωθυπουργός επικαλείται «συνέργειες» και συμμαχίες με τον χώρο του ευρύτερου Κέντρου. Ο Σταύρος Μπένος, εν προκειμένω, συμβολίζει την υπερκομματική διαθεσιμότητα ενός πρώην κομματικού: την απελευθέρωση ενός στελέχους από τα στεγανά των ιστορικών σχημάτων προς όφελος του φιλευρωπαϊκού δημοκρατικού τόξου.

Δεν είναι τυχαίο ότι η συμβολοποίηση στον αμέσως προηγούμενο μίνι ανασχηματισμό – τον περσινό Αύγουστο – άκουγε στο όνομα Πάνος Τσακλόγλου. Ο υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, αρμόδιος για θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης, είχε διατελέσει σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Παπαδήμου, ενώ θεωρείται από τους βασικούς συνομιλητές στον χώρο της Κεντροαριστεράς και των μεταρρυθμιστών του Κέντρου (διόλου τυχαίο ότι συμμετείχε στον συλλογικό τόμο «Χάρτης εξόδου από την κρίση» του «Διανέοσις» μαζί με τον νυν υφυπουργό Χρήστο Τριαντόπουλο και τους Γιώργο Οικονομίδη, Γιώργο Παγουλάτο, Απόστολο Φιλιππόπουλο).

Από την επαύριον του σχηματισμού της κυβέρνησης μέχρι τις μέρες μας – και ενώ στο μεσοδιάστημα έχουν ενσκήψει διαφορετικές κρίσεις – οι υπουργοί και αρκετοί γενικοί γραμματείς που στελέχωσαν το βαλλόμενο επιτελικό κράτος προέρχονται από το Κέντρο, το πρώην ΠΑΣΟΚ και το ΚΙΝΑΛ. Ο Κυριάκος Πιερρακάκης συνεχίζει να δίνει τη μάχη της ψηφιακής αναβάθμισης βάσει ενός «εθνικού μοντέλου», που παραβλέπει τις (μικρο)κομματικές αγκυλώσεις. Κοντά του πλέον, μετά τον ανασχηματισμό, βρίσκεται ο Θοδωρής Λιβάνιος ως υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, πρόσωπο που προέρχεται επίσης από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 2010. Ο υπουργός Επικρατείας Ακης Σκέρτσος διατηρεί τις αρμοδιότητες για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου με περγαμηνές από τα γραφεία των Χρυσοχοΐδη, Στουρνάρα και Πικραμμένου. Ενδεικτικά και μόνο, ο γενικός γραμματέας Συντονισμού Θανάσης Κοντογεώργης έχει περάσει από τις γραμμές της Νεολαίας του ΠΑΣΟΚ. Η γενική γραμματέας του υπουργείου Εργασίας Αννα Στρατινάκη ήταν επίσης γενική γραμματέας επί των κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου, του Λουκά Παπαδήμου και του Αντώνη Σαμαρά.

Είναι οι άνθρωποι τα πρόσωπα των οποίων ταυτίζονται στα ακραία πρωτοσέλιδα με την επίθεση στις «ελίτ» – αγαπημένος στόχος των πάσης φύσεως ρεβανσιστών του 2015. Τα στελέχη του Κέντρου που φέρουν το στίγμα της συνεργασίας με τον Μητσοτάκη. Οι τεχνοκράτες που «αποκόπηκαν από τον λαό», οι επαγγελματίες της πολιτικής που δεν ξέρουν τη γλώσσα του κίβδηλου συναισθήματος. Με αυτούς πάντως ο Κυριάκος Μητσοτάκης στοχεύει εκεί όπου έχει στρατηγικό μειονέκτημα ο ΣΥΡΙΖΑ. Πασχίζοντας να διατηρήσει τα «σκουριασμένα» αμορτισέρ του παλαιοπασοκισμού και του νεοκαραμανλισμού, χάνει τις μάχες του Κέντρου. Μετά την πρόσφατη περιβαλλοντική καταστροφή και την ανάγκη ανασυγκρότησης, ο αντίπαλος του Μητσοτάκη είναι η καλύτερη εκδοχή του ίδιου και της κυβέρνησής του. Αντίπαλος του Αλέξη Τσίπρα παραμένει ο Τσίπρας στο Μάτι.