«Το δάσος εάν δεν το αγαπήσεις και δεν το σεβαστείς θα σε τιμωρήσει»

«Στη Βόρεια Εύβοια έχει να βρέξει ενάμιση μήνα. Τα δάση με τα πεύκα ήταν σαν μπαρούτι. Το ξέραμε αυτό. Γι’ αυτό και οι ομάδες των εθελοντών ήταν σε επιφυλακή. Στις αρχές του Αυγούστου σβήσαμε αρκετές φωτιές στον δρόμο που πάει από το Προκόπι προς τη Χαλκίδα.

Σπούδασα και έζησα πολλά χρόνια στο εξωτερικό, όμως αποφάσισα ότι θέλω να επιστρέψω στον τόπο που γεννήθηκα και να προσφέρω όσα μπορώ για την επόμενη γενιά. Για μία τετραετία ήμουν πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου στο Προκόπι. Τα καλοκαίρια μάς στοίχειωνε πάντα ο φόβος της πυρκαγιάς και τους χειμώνες ο φόβος της πλημμύρας. Φτιάξαμε μια ομάδα εθελοντών στην οποία συμμετείχαν με πολύ ενθουσιασμό οι νέοι της περιοχής. Μια ομάδα που υπάρχει μέχρι σήμερα. Αυτή τη στιγμή οι νέοι μας είναι πάνω στο βουνό και το προστατεύουν, σε τετράωρες βάρδιες. Μια ομάδα νέων που συμμετέχουν σε όλα όσα αφορούν το χωριό μας – τις φωτιές, τις πλημμύρες, την καθαριότητα.

Μισή αντιπυρική ζώνη . Το δάσος εάν το δεν το αγαπήσεις και δεν το σεβαστείς θα σε τιμωρήσει. Δεν γίνεται να βρίσκουμε σκουπίδια μέσα σε αυτό. Το Προκόπι περιτριγυρίζεται από βουνά γεμάτα πεύκα. Στις πυρκαγιές του 2007 που κατέκαψαν την Πελοπόννησο, είπαμε να φτιάξουμε αντιπυρική ζώνη. Το δασαρχείο αντέδρασε γιατί χρειάζονταν μελέτες, μελέτες που έπρεπε να έχουν γίνει χρόνια πριν. Φτιάξαμε τη μισή αντιπυρική ζώνη γιατί αισθανόμασταν ότι κινδυνεύουμε, το δασαρχείο, βάσει του νόμου, μας σταμάτησε και την κήρυξε αναδασωτέα. Κάθε χειμώνα καθαρίζουμε τα ποτάμια εθελοντικά και τα καλοκαίρια προστατεύουμε το δάσος, όπως μπορούμε. Το έχουμε μάθει από παιδιά. Ξέρουμε ότι το δάσος είναι ο πλούτος μας.

Πριν από λίγες ημέρες, με το που ακούσαμε για τη φωτιά, κάναμε τον σταυρό μας και ανεβήκαμε στο βουνό να κοιτάζουμε. Ξέραμε ότι εάν η πυρκαγιά περνούσε από το Τρούπι, τα Καλύβια και το Σπαθάρι, θα ερχόταν εδώ. Ο ουρανός είχε γίνει κόκκινος. Καίγονταν οι Ροβιές και η Αγία Αννα – δόθηκε εντολή στους κατοίκους να έρθουν στο Μαντούδι και στο Προκόπι. Οι ηλικιωμένοι έφθαναν τρομαγμένοι, με δάκρυα στα μάτια. Ανοίξαμε τα σπίτια μας, αλλά κανένας δεν κοιμήθηκε. Ο κυρ Κώστας, χρόνια δάσκαλος στη Στροφιλιά, δεν μπορούσε να το χωνέψει ότι έφυγε από το χωριό του. Τον παρακαλούσαμε να ξαπλώσει, να ξεκουραστεί λίγο. «Δεν μπαίνω μέσα, θέλω να γυρίσω στο χωριό μου» μας έλεγε. Τι θα κάνεις εκεί; τον ρωτούσαμε. «Θα ανέβω σ’ ένα βουναλάκι και θ’ αγναντεύω για να το προστατεύσω», μας απάντησε. Ούτε η Ζωή από τα Κεράμια δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Εβλεπε συνέχεια τις φλόγες που έζωσαν το χωριό της και πλησίασαν το σπίτι της. Ολοι προσεύχονταν στον Αϊ-Γιάννη τον Ρώσο να μας σώσει. Πολλοί συγκεντρώθηκαν στην πλατεία. Αισθανόσουν ότι ζούσες σκηνές προσφυγιάς, ξεριζωμού, ιδιαίτερα πολλοί από εμάς που έχουν μικρασιατική καταγωγή και έχουν ακούσει ιστορίες. Προσπαθούσαμε να μείνουμε ψύχραιμοι, δεν ανοίγαμε τηλεόραση για να μην τρομάξουν τα παιδιά.

Εντολή εκκένωσης. Ηταν όλοι σαστισμένοι, δεν καταλάβαιναν πώς μπορούσε η κατάσταση να εξελιχθεί τόσο γρήγορα – αυτό φαινόταν και από τα ελάχιστα πράγματα που είχαν πάρει μαζί τους. Την άλλη ημέρα η φωτιά πλησίασε και το Προκόπι. Κάπνα, πανικός, προσπαθούσαμε με τα λάστιχα να καταβρέχουμε ό,τι μπορούσαμε. Ηρθε η εντολή για εκκένωση και του χωριού μας. Τι παίρνεις μαζί σου όταν πρέπει να εγκαταλείψεις το σπίτι σου ξαφνικά; Πήρα κάτι μικρό να μου θυμίζει τους γονείς μου και μια σημαιούλα που είχε ράψει η γιαγιά μου όταν ήταν νεαρή και τη φύλαγε με καμάρι. Αρκετοί έμειναν πίσω για να υπερασπιστούν το χωριό. Φεύγοντας γύρισα και κοίταξα το σπίτι και το βουνό. Δεν πήρα φωτογραφία γιατί ήθελα να πιστεύω ότι θα τα ξαναδώ.

Η επιστροφή και ο φόβος. Τώρα έχουμε επιστρέψει. Ομως οι ιστορίες από φίλους μάς θλίβουν. Η Μαρία που με κόπο έφτιαξε μια όμορφη ταβερνούλα στην παραλία της Κοτσικιάς και ήταν τόσο περήφανη για τα πιάτα της. Με κουβάδες την έσωσε την τελευταία στιγμή. «Το μαγαζί το έσωσα» λέει. «Ομως τώρα τι; Παντού γύρω είναι καμένη γη». Πολλά παιδιά, οι ρητινοκαλλιεργητές, έχουν χάσει τις δουλειές τους. Οπως και εκείνοι που είχαν ελιές και λάδια στις Ροβιές και στη Λίμνη. Πολλοί μελισσουργοί σε όλη την περιοχή έχουν χάσει τα πάντα.

Ζούμε μονίμως με τον φόβο. Με την καταιγίδα «Ζορμπάς» πριν από τρία χρόνια ρήμαξε ο τόπος μας, καταστράφηκαν νοικοκυριά. Αν δεν υπάρξουν άμεσα έργα αντιπλημμυρικά, θα πνιγούμε και φέτος.  Πιστεύω ότι το δάσος θα μας ξαναδώσει ζωή, αρκεί να το ακούσουμε και να το σεβαστούμε. Οσο για τους συμπατριώτες μας από άλλα μέρη της Ελλάδας, ας έρθουν εδώ να μας στηρίξουν για διακοπές του χρόνου. Η Εύβοια έχει ωραίους ανθρώπους και ωραίες παραλίες. Η Εύβοια είναι ωραίος τόπος».