Δεκαπενταύγουστος {LF}με 11 νέες ταινίες!

Αν και η εικόνα που ο περισσότερος κόσμος έχει σχηματίσει για τον Σαρλ ντε Γκολ (1890 – 1970) είναι εκείνη του αυστηρού, «αμετακίνητου» Γάλλου, πιστού στην παράδοση και στις αρχές αλλά και κόκκινο πανί για την επαναστατημένη νεολαία της γενιάς της δεκαετίας του 1960 (το Παρίσι κάηκε το 1968 με εκείνον στη θέση του ηγέτη της Γαλλίας), η βιογραφική ταινία που σκηνοθέτησε ο Γκαμπριέλ λε Μπομέν για αυτόν δεν έχει καμία σχέση με την εν λόγω περίοδο.

Αντιθέτως, ο «Ντε Γκολ» («De Gaulle», Γαλλία, 2020) με τον Λαμπέρ Γουιλσόν στον ρόλο του τίτλου, μιλάει για την εποχή του μεγάλου πατριώτη, όταν ήταν ένας αξιωματικός που ανέλαβε να εμψυχώσει τους συμπατριώτες του στη λαίλαπα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και το έκανε μέσω του ραδιοφώνου από την Αγγλία – οι εκπομπές του ξεκίνησαν αμήχανα γιατί δεν είχε την ανάλογη πείρα αλλά στη συνέχεια κατέκτησε το μικρόφωνο και οι λόγοι του κτύπησαν κατευθείαν στην καρδιά των συμπατριωτών του.

Ο προσανατολισμός αυτής της καλογυρισμένης, αν και κάπως «στεγνής» ταινίας (με την εξαίρεση τη λάμψη του Λαμπέρ) είναι καθαρός και ξάστερος: Γάλλοι, μόνο ενωμένοι μπορείτε να νικήσετε! Μια ταινία λοιπόν κομμένη και ραμμένη για να τονώσει το ηθικό των Γάλλων που στις μέρες μας φαίνεται να έχει ξεπέσει σε έναν παρακμιακό λήθαργο.

Ο «Ιδρώτας» («Sweat», Πολωνία, 2020) του Μάγκνους φον Χορν είναι μια ταινία που μιλάει για την απατηλή λάμψη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και το κάνει βάζοντας στο επίκεντρο μια νέα γυναίκα (Μαγκνταλένα Κόλεσνικ), της οποίας ολόκληρη η ζωή εξαρτάται από αυτά. Είναι δοσμένη ψυχή τε και σώματι στη δουλειά της – καταπληκτική γυμνάστρια με αμέτρητους ακολούθους – και με κάθε ανάρτησή της προκαλεί πανικό. Μόνο που αυτός ο πανικός θα στραφεί μπούμερανγκ εναντίον της, ίσως επειδή πολύ απλά δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Η μόνιμη έκθεσή της παντού και διαρκώς δεν μπορεί παρά να έχει συνέπειες, η προσωπική ζωή της μπορεί να φτάσει στα όρια της ανυπαρξίας. Αυτό γινόταν και πριν τα κοινωνικά δίκτυα, φαντάζεσαι λοιπόν τι μπορεί να γίνει τώρα; Το ερώτημα είναι πόσο μπορεί κάποιος να αντέξει ότι κάποιοι από αυτούς που τον παρακολουθούν είναι ικανοί να αυνανίζονται δημοσίως και μάλιστα μπροστά του; Ολα αυτά βέβαια είναι πάνω – κάτω γνωστά, όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει Facebook, Instagram και Twitter, ποιος αλήθεια δεν έχει πέσει έστω και αμυδρά και ανώδυνα «θύμα» τους; Ο Μάγκνους φον Χορν απλώς τα αναπαράγει αλλά με ρυθμούς πυροβόλου όπλου και ποντάροντας πολύ στην καταιγιστικής δυναμικής ερμηνεία της Μαγκνταλένα Κόλεσνικ.

Η καλών προθέσεων γαλλική δραματική κομεντί του Ερίκ Λαβάν «Η πεθερά κτυπά την πόρτα» («Un Tour chez ma Fille», Γαλλία, 2020) είναι συνέχεια της μεγάλης επιτυχίας «Μαμά, γύρισα!». Η Ζοζιάν Μπαλασκό επαναλαμβάνει τον ρόλο της μητέρας που εδώ αναζητεί νέες διεξόδους στη ζωή της και αναγκάζεται να ζητήσει εκείνη «καταφύγιο» στο σπίτι της κόρης της (Ματίλντ Σενιέ). Ο Λαβάν προσπαθεί να αντλήσει χιούμορ μέσα από περιστατικά ανάμεσα στην Μπαλασκό και τα παιδιά της που ζουν στους δικούς τους κόσμους, με τα δικά τους προβλήματα. Οι καταστάσεις δεν ξεφεύγουν από το επίπεδο του χαριτωμένου, η Μπαλασκό ταιριάζει στον ρόλο, αλλά ως εκεί. Η ταινία δεν είναι κάτι παραπάνω από τις δεκάδες πανομοιότυπές της κομεντί που γυρίζονται με το τσουβάλι πλέον στη Γαλλία.

Μια αλυσίδα εγκλήματος με δολοφονίες, προδοσίες και εκβιασμούς, συνθέτει την ιστορία τού «Persona non grata» (Γαλλία, 2020), που σκηνοθέτησε ο Ροσντί Ζεμ, ο οποίος και παίζει. Σε πρώτο πλάνο δύο συνέταιροι (Νικολά Νιβοσέλ, Ραφαέλ Περσονάζ) που αποφασίζουν να δολοφονήσουν τον εργοδότη τους για να πάρουν μια οικονομική ανάσα. Τη δουλειά αναλαμβάνει ένας σκοτεινός τύπος και η δουλειά στραβώνει, όπως εξάλλου περιμένεις ότι θα γίνει. Μέχρι εδώ καλά. Σύντομα όμως η αφήγηση γίνεται υπερβολικά δαιδαλώδης και οι διαρκείς ανατροπές περιπλέκουν πολύ την υπόθεση οδηγώντας τον θεατή σε μια δικαιολογημένη κόπωση.

Επίσης στις αίθουσες

«Free guy» (ΗΠΑ, 2021) του Σον Λίβι. O ψηφιακός κόσμος συναντά και πάλι την πραγματικότητα μέσω της ιστορίας ενός απλού ταμία (Ράιαν Ρέινολντς), ο οποίος ανακαλύπτει ότι ζει σε ένα βιντεοπαιχνίδι και κάνει ό,τι μπορεί για να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού, άρα και της ύπαρξής του.

«Οι σπεσιαλίστες» («The misfits», ΗΠΑ, 2021) του Ρένι Χάρλιν. Ο Πιρς Μπρόσναν υποδύεται τον χαρισματικό κακοποιό που θα δώσει τα φώτα του για τη διάπραξη μιας απίθανης ληστείας (συμπρωταγωνιστούν οι Μάικ Αντζελο, Νικ Κάνον και Τιμ Ροθ).

«Ο βιρτουόζος» («The virtuoso», ΗΠΑ, 2021) του Νικ Σταγκλιάνο. Ανατροπές και εκπλήξεις υπόσχεται αυτή η περιπέτεια, στην οποία ο Ανσον Μάουντ κρατά τον ρόλο του εκτελεστή του τίτλου και ο Αντονι Χόπκινς συμπρωταγωνιστεί παίζοντας τον «μέντορά» του.

Για το παιδί

«Σπίριτ ο ατίθασος» («Spirit untamed», ΗΠΑ, 2021) της Ιλέιν Μπόγκαν. Κινούμενα σχέδια βασισμένα στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά του Netflix (αλλά και στην ταινία του 2002 παραγωγής Dreamworks). Η ζωή ενός κοριτσιού αλλάζει ριζικά μετά τη φιλία της με ένα άλογο.

«Τα κόκκινα γοβάκια και οι επτά νάνοι» («Red shoes and seven dwarfs», 2020). Νοτιοκορεατική παραλλαγή του γνωστού παραμυθιού της «Χιονάτης και των επτά νάνων», στην οποία οι νάνοι είναι επτά πρίγκιπες μεταμορφωμένοι σε πράσινους νάνους και η Χιονάτη μια μεταμορφωμένη πριγκίπισσα που αναζητεί τον πατέρα της.

Επανεκδόσεις

«Μπίλι ο ψεύτης» («Billy Liar», Αγγλία, 1963) του Τζον Σλέσινγκερ. Ενας αξέχαστος Τομ Κόρτνεϊ υποδύεται τον ήρωα του τίτλου, έναν νεαρό κλητήρα που για να ξεφύγει από τη ρουτίνα και την επανάληψη φαντάζεται ότι είναι όλα όσα δεν είναι. Γλυκόπικρο χιούμορ και μια αίσθηση μελαγχολίας διαπερνούν την ταινία, ουσιαστικό θέμα της οποίας είναι η μοναξιά και η αποξένωση καθώς ο Μπίλι καταλήγει εντελώς μόνος, απομακρυσμένος από το περιβάλλον και τους οικείους του.

«Ο μεγάλος δικτάτορας» («The great dictator», ΗΠΑ, 1941) του Τσάρλι Τσάπλιν. Επετειακή επανέκδοση της πρώτης ομιλούσας ταινίας του Τσάρλι Τσάπλιν, η οποία υπήρξε μια επίκαιρη ουμανιστική σάτιρα κατά του ναζισμού, με τον αείμνηστο Σαρλό στον ρόλο ενός Εβραίου που λόγω ομοιότητας παρεξηγείται με τον γερμανό δικτάτορα… Αντενόιντ Χίνκελ! Ο λόγος που βγάζει για τη σημασία της ειρήνης προς το φινάλε της ταινίας έχει μείνει παροιμιώδης, αν και ο διδακτισμός της σκηνής ενόχλησε κάποιους κριτικούς που καταδίκασαν την ταινία για την αφέλειά της.