Από το άγχος για το Τόκιο, στο άγχος για το Παρίσι…

Τα αξίζει αυτή η χώρα τα μετάλλια που κέρδισαν οι αθλητές της στους Ολυμπιακούς Αγώνες; Πραγματικά δυσκολεύομαι να πω «ναι». Διαβάζω για παράδειγμα ότι ο νέος πρόεδρος της ΚΟΕ Κυριάκος Γιαννόπουλος, αφού δήλωσε τη συγκίνησή του για το γεγονός ότι ο Γιάννης Φουντούλης ήταν σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στην τελετή λήξης των Αγώνων του Τόκιο, επανέλαβε πως έχει ζητήσει από τον ομοσπονδιακό προπονητή Θοδωρή Βλάχο για να διατηρήσει τη θέση του στην Εθνική να παραιτηθεί από τον Ολυμπιακό. Ολα αυτά ο πρόεδρος (και πρώην πολύ σημαντικός αθλητής) τα είπε τη μέρα της κατάκτησης του ασημένιου μεταλλίου: δεν περίμενε καν την επιστροφή της ομάδας στην Ελλάδα!

Μοναδικός

Νομίζω πως ο Γιαννόπουλος είναι η μοναδική περίπτωση προέδρου ομοσπονδίας στον κόσμο που βάζει όρους παραμονής σε έναν ομοσπονδιακό πριν καλά καλά αυτός κατεβεί από το βάθρο! Τι τον πειράζει τον Γιαννόπουλο ότι ο Βλάχος δουλεύει και στην Εθνική και στον Ολυμπιακό; Μήπως δεν το κάνει χρόνια τώρα; Μήπως δεν υπήρξε πρόοδος αυτά τα χρόνια της παρουσίας του στην Εθνική; Μήπως  δημιούργησε τίποτα προβλήματα στην ομοσπονδία ο Ολυμπιακός και δεν το ξέρουμε; Τίποτα κακό δεν έχει συμβεί. Αλλά σκέφτομαι πως αν ο Γιαννόπουλος δεν δημιουργεί τέτοιου είδους θέματα, τότε γιατί να είναι πρόεδρος; Και πώς διάβολο θα ασχοληθεί ο κόσμος μαζί του, αν δεν κάνει κάποια πρωτοτυπία;

Διαθεσόπουλος

Για να είμαι ειλικρινής με ηρέμησε λίγο μια δεύτερη δήλωση του προέδρου: «Τον σέβομαι απεριόριστα ως προπονητή (σ.σ. τον Θοδωρή Βλάχο) και θέλω πάρα πολύ να μείνει στην Εθνική ομάδα. Η πρόταση που του έχουμε κάνει είναι άνευ προηγουμένου για έλληνα προπονητή. Θα έχω μια συνάντηση αύριο με τους προπονητές, θα κάνουμε και έναν απολογισμό» είπε και με έκανε αισιόδοξο: αν κάνει απολογισμό μιλώντας με προπονητές κάποιος ελπίζω ότι θα έχει το θάρρος να του θυμίσει ότι η Εθνική ομάδα έπαιξε τελικό στους Ολυμπιακούς και δεν χρειάζεται να την πειράξει. Αν πάντως την πειράξει ευελπιστώ να ξεκινήσει μια διαδικτιακή καμπάνια συλλογής υπογραφών για την επιστροφή του Διαθεσόπουλου. Είναι τόσο μεγάλη κουταμάρα να βάζεις όρους στον Βλάχο για να συνεχίσει ώστε πιστεύω πως θα υπογράψει κι ο Γιαννόπουλος εναντίον του εαυτού του…

Γιαπωνέζοι

Θέλω να πω και κάτι ακόμα για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο που μόλις τελείωσαν: η διεξαγωγή τους και η ολοκλήρωσή τους αποτελούν μια τεράστια προσφορά των Γιαπωνέζων, όχι σε αυτό που κάπως πασοκικά ονομάζουμε «Παγκόσμιο Ολυμπιακό Κίνημα», αλλά στον παγκόσμιο αθλητισμό γενικότερα. Οι Γιαπωνέζοι ανέλαβαν κι έφεραν σε πέρας μια διοργάνωση που γνώριζαν ότι θα τους προκαλέσει μια μικρή οικονομική καταστροφή. Πλήρωσαν τη διεξαγωγή των Αγώνων από την τσέπη τους και δεν ξέρω πολλές χώρες που θα το έκαναν.

Αγχος

Οσο σκέφτομαι τη μετάλλαξη του ιού, τον τρόμο των Γιαπωνέζων για την εξάπλωσή του στο Ολυμπιακό Χωριό και στο Τόκιο, τις διαμαρτυρίες για τη διεξαγωγή των αγώνων (ακόμα και την ώρα της τελετής λήξης…), την εικόνα των άδειων σταδίων, τόσο περισσότερο έχω τη βεβαιότητα ότι οι Αγώνες αυτοί θα μείνουν αξέχαστοι. Είναι αλήθεια ότι η διεξαγωγή τους ολοκληρώθηκε με τρομακτικό άγχος και κανείς δεν είπε στην τελετή λήξης ότι αυτοί ήταν οι καλύτεροι Αγώνες όλων των εποχών. Ομως ήταν για πολλούς λόγους Αγώνες μοναδικοί – κι ας ελπίσουμε τέτοιοι να μείνουν: σε τρία χρόνια στο Παρίσι ελπίζω τα γήπεδα να είναι γεμάτα και η πανδημία να είναι μακρινή ανάμνηση. (Ωστόσο η συνεχής επίκληση αυτής της ελπίδας είναι και η καλύτερη απόδειξη ότι το άγχος συνεχίζεται. Αυτή τη φορά στην τελετή «παράδοσης παραλαβής» μπορούμε να πούμε πως το Τόκιο παρέδωσε το άγχος του στο Παρίσι…).

Ελπίδα

Στο μεταξύ με την ελπίδα της πρόκρισης (κι όχι με τη σιγουριά) στα play off των προκριματικών του Τσάμπιονς Λιγκ θα αγωνιστεί απόψε ο Ολυμπιακός στη Βουλγαρία κόντρα στη Λουντογκόρετς. Η ισοπαλία στο πρώτο ματς στο Καραϊσκάκη βάζει τους Ερυθρόλευκούς μπροστά σε μια και μόνη ανάγκη: την υποχρέωση να κερδίσουν για να προκριθούν. Στον προηγούμενο γύρο, στο μακρινό Μπακού κόντρα στη Νέφσκι, ο Ολυμπιακός είχε οκτώ απουσίες, αλλά κι ένα γκολ να υπερασπιστεί. Τώρα απουσίες δεν έχει αλλά δεν μπορεί και να υπερασπιστεί κάτι. Το μόνο καλό στην ιστορία είναι ότι με την κατάργηση του κανονισμού που έδινε άλλο βάρος στο εκτός έδρας γκολ, και οι γηπεδούχοι Βούλγαροι είναι υποχρεωμένοι να κερδίσουν.

Βάσανα

Οι ελληνικές ομάδες ζούνε φέτος βασανιστικά ευρωπαϊκά προκριματικά. Ο Αρης, παίζοντας χωρίς φορ, δεν κατάφερε να αποκλείσει την Αστάνα παρόλο που οδήγησε τη διπλή αναμέτρηση στην παράταση. Η ΑΕΚ αποκλείστηκε από την άπειρη και αδύναμη Βελέζ του Μόσταρ μια ομάδα που κοστίζει λιγότερο από το συμβόλαιο του Αραούχο: το ότι ο αποκλεισμός της Ενωσης ήρθε στα πέναλτι τον κάνει πιο πικρό. Ο ΠΑΟΚ ηττήθηκε στο πρώτο του παιχνίδι με την Μποέμιανς στην Ιρλανδία και θα ψάξει σκορ ανατροπής την Πέμπτη. Και οι τρεις ομάδες αυτές, που βρέθηκαν στα προκριματικά του νεοσύστατου Conference League παρουσιάστηκαν ανέτοιμες και υπήρξαν επιπόλαιες. Ο Ολυμπιακός τέτοια προβλήματα δεν έχει, αλλά του έτυχε κάτι χειρότερο: τα ξαφνικά κρούσματα Covid πριν από το πρώτο ματς με τη Νέφσκι μπέρδεψαν την προετοιμασία του για τα δύσκολα προκριματικά – για να μην πω την κατέστρεψαν. Ο Πέδρο Μαρτίνς δεν είχε ποτέ του τη δυνατότητα να παρατάξει την ομάδα που είχε στο μυαλό του – από την πρώτη κιόλας στιγμή κάνει διαχείριση κρίσης.

Ετοιμότητα

Αυτό το γεγονός έκανε την πολύ φιλόδοξη πρωταθλήτρια Βουλγαρίας να μοιάζει καλύτερη στο Καραϊσκάκη.

Δεν έχει καλύτερους παίκτες από τον Ολυμπιακό η Λουντογκόρετς, αλλά μια εβδομάδα πριν ο βαθμός ετοιμότητάς της ήταν πολύ μεγαλύτερος από του Ολυμπιακού του οποίου κομβικοί ποδοσφαιριστές όπως ο Εμβιλά και ο Ελ Αραμπί δεν έχουν ακόμα 90 λεπτά στα πόδια τους. Ο Μαρτίνς σήμερα θα αλλάξει την ομάδα και θα έχει μετά από καιρό στα χέρια του παίκτες στους οποίους στηρίζει τα σχέδιά του: στην αποστολή (και ίσως και στην αρχική ενδεκάδα) θα είναι και ο νεοαποκτηθείς Ονιεκούρου για τον οποίο ξοδεύτηκαν 5 εκατομμύρια ευρώ. Αλλά ο πορτογάλος προπονητής δεν μπορεί να γυρίσει τον χρόνο είκοσι μέρες πίσω και να προετοιμάσει τα ματς όπως θα ήθελε, δηλαδή χωρίς απουσίες και απροσδόκητα προβλήματα.

Σκληρή

Η Λουντογκόρετς είναι ένας… Ολυμπιακός. Εχει διαφορά από τις άλλες ομάδες της Βουλγαρίας, έχει άριστη γνώση των ευρωπαϊκών προκριματικών, έχει καλές μονάδες, αλλά είναι και ομάδα δεμένη – πραγματική μόνιμη πρωταθλήτρια που αναζητά αντιπάλους στη χώρα της. Η βραδιά θα ‘ναι μεγάλη και η μάχη σκληρή…