{T16}Οταν ο θεός κατέβηκε στη γ{T16}η

Το 2021 θα μείνει στην ιστορία, ως το έτος που μας έδειξε όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται ότι ο θεός του ποδοσφαίρου (Λιονέλ Μέσι) είναι γήινος, είναι ανθρώπινος και ζει ανάμεσά μας και όχι στον ουρανό του ποδοσφαίρου, εκεί που στέλνει συνήθως τους φιλάθλους με τα ποδοσφαιρικά του μαγικά.

Η συναισθηματική φόρτιση που πέρασε αυτός ο άνθρωπος μέσα σε έναν μήνα, συγκρίνεται ίσως μόνο με τα συναισθήματα που τον πλημμύρισαν στη γέννηση των αγαπημένων του παιδιών.

Πριν από κάποιες μέρες (10 Ιουλίου) στο περίφημο Μαρακανά του Ρίο, κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο με την Εθνική Αργεντινής (το Κόπα Αμέρικα με τη νίκη με 1-0 επί της Βραζιλίας).

Ολες οι κάμερες ήταν στραμμένες πάνω του με τους συμπαίκτες του στην Αλμπισελέστε να τον πετούν στον αέρα και αυτός να ζει μια από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του, σηκώνοντας ως αρχηγός το τρόπαιο στον ουρανό του Ρίο.

Χθες, δεν βρισκόταν στο φυσικό του χώρο (γήπεδο), αλλά σε μια αίθουσα όπου οι παρευρισκόμενοι τη μετέτρεψαν σε γήπεδο λόγω του standing ovation και του χειροκροτήματος από τους δημοσιογράφους, τεχνικούς και λίγους (πρώην) συμπαίκτες του, όπως οι Κάρλες Πουγιόλ, Τσάβι, Ζεράρ Πικέ, Σέρχιο Μπουσκέτς, Τζόρντι Αλμπα και Σέρχιο Αγκουέρο.

Ηταν πολύ δύσκολη στιγμή για τον ίδιο (ίσως από τις πιο δύσκολες στη ζωή του) όταν ξέσπασε σε λυγμούς – έχοντας προμηθευτεί νωρίτερα χαρτομάντηλο από τη σύζυγό του – τη στιγμή που ανακοίνωσε το τέλος του από την Μπαρτσελόνα και τους λόγους που οδήγησαν σε αυτό το διαζύγιο.

«Φέτος, η οικογένειά μου κι εγώ ήμασταν πεπεισμένοι ότι θα μείνουμε εδώ, κάτι που θέλαμε περισσότερο από ποτέ, ειλικρινά δεν είμαι έτοιμος για αυτό» τόνισε ο αργεντινός σούπερ σταρ που όπως είπε φεύγει από την πόλη του μετά από 21 χρόνια αλλά θα γυρίσει κάποια στιγμή για να μείνει καθώς: «Εδώ είναι το σπίτι μου» όπως είπε.

Ομως το κυριότερο έδειξε για μια ακόμα φορά το πόσο γήινος είναι, πόσο ταπεινός και σεμνός την ίδια στιγμή που είναι ο κορυφαίος παίκτης του κόσμου και ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών (ορισμένοι τον τοποθετούν – λίγο υπερβολικά – πάνω ακόμα και από τον Πελέ και τον Μαραντόνα).