Η θυσία του Μέσι

Το σκέφτηκαν πολλοί, ανάμεσά τους κι εγώ. Γιατί ο Λιονέλ Μέσι ακολούθησε την πεπατημένη; Τον συνηθισμένο τρόπο ενέργειας; Την κοινότοπη αντίδραση; Γιατί δεν προσπάθησε να γίνει ο Τσε Γκεβάρα του ποδοσφαίρου, να πάει κόντρα σε όλους και σε όλα; Να μεταμορφωθεί στον μεγάλο επαναστάτη; Να κάνει την υπέρβαση. Να δράσει απρόβλεπτα, όπως έκανε τόσα χρόνια στους αγωνιστικούς χώρους.

Γιατί δεν είπε στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη Τύπου «αγαπητοί μου, αγαπώ την Μπαρτσελόνα. Με έκανε αυτό που είμαι. Διάσημο και πάμπλουτο. Και τώρα ήρθε η στιγμή να ανταποδώσω στις δύσκολες μέρες που βιώνει ο σύλλογος. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι λαμβάνοντας αυτό που προβλέπει ο νόμος: 129.000 ευρώ ετησίως. Και τίποτε άλλο».

Την απάντηση τη δίνουν οι κανόνες της Λα Λίγκα. Δεν μπορεί παίκτης να υπογράψει νέο συμβόλαιο στην Ισπανία λαμβάνοντας κάτω από το 50% από την προηγούμενη σύμβασή του. Πρόκειται για ασφαλιστική δικλίδα ώστε να αποφεύγονται οι οικονομικές χειραγωγήσεις από την πλευρά των συλλόγων.

Αυτό σημαίνει πως η διοίκηση Μπαρτομέου όταν πρόσφερε το 2017 το αστρονομικό ποσό των 555.237.619 ευρώ στον Μέσι για να ανανεώσει για ένατη φορά το συμβόλαιό του με την Μπαρτσελόνα, ουσιαστικά υποθήκευε βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα το οικονομικό μέλλον του συλλόγου και την παρουσία του ποδοσφαιριστή στην ομάδα.

Ο Μπαρτομέου υπέγραψε ένα φαραωνικό συμβόλαιο το οποίο εξασφάλιζε στον Μέσι πως ακόμα όταν θα ήταν γερο-πούλγκα θα κέρδιζε από το επόμενο τετραετές συμβόλαιό του περίπου 275 εκατ. ευρώ.

Ο χλευασμός της ιστορίας είναι πως τον Μπαρτομέου τον τοποθέτησαν στον προεδρικό θώκο του καταλανικού συλλόγου με την ψήφο τους οι socios, αυτοί που τις τελευταίες ημέρες καταριούνται για την αναγκαστική, όπως αποδεικνύεται, αποχώρηση του Μέσι από το Καμπ Νου. Παρασύρθηκαν από την εφήμερη δόξα του τρεμπλ του 2015, όπως παρασύρονται οι πολίτες από τις υποσχέσεις των πολιτικών που αργότερα αποδεικνύονται κούφιες.