Το αληθινό χρυσό μετάλλιο!

Αυτό το ασημένιο μετάλλιο της εθνικής πόλο δεν χρειάζεται να ειπωθεί πως είναι μια σπουδαία επιτυχία. Από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Και αν ερχόταν το χρυσό, προφανώς θα μιλούσαμε για ένα αληθινό έπος.

Το πόλο, η υδατοσφαίριση αν προτιμά κάποιος, είναι στο dna του Ελληνα. Αξιζε αυτή τη χαρά. Δεκαετίες την αναζητούσε, κυνηγούσε τη σημαντική διάκριση και τη διεθνή αναγνώριση. Δεν μιλάμε για ένα τυχαίο άθλημα. Ιδού το γιατί.

Πρόκειται για ένα άθλημα κατ’ εξοχήν Ολυμπιακών Αγώνων. Τι σημαίνει αυτό; Ενα δύσκολο τουρνουά διάρκειας δύο εβδομάδων, ο δε τελικός διεξάγεται ύστερα από το μπάσκετ αλλά και μετά το ποδόσφαιρο! Ολες οι ομάδες κατεβάζουν τους καλύτερους παίκτες τους. Κάτι που δεν συμβαίνει σε άλλα αθλήματα, ενώ το ποδόσφαιρο επ’ ουδενί έχει την αίγλη ενός ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ή ενός Μουντιάλ. Οσο για το τένις, τα τέσσερα grand slam συγκεντρώνουν πολλαπλάσιο ενδιαφέρον σε σχέση με το τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων. Αν ο στίβος είναι ο βασιλιάς, το πόλο διεκδικεί τη θέση του Νο 1 ομαδικού αθλήματος στη διοργάνωση. Υπερβολή ή όχι, αυτή είναι η αλήθεια και την αντιλαμβάνονται άριστα όσοι παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς την ιστορία των συγκεκριμένων διοργανώσεων. Το πόλο συναρπάζει, έχει πιστούς φίλους και στο εξής

Η… πίτα όσων το παρακολουθούν έγινε μεγαλύτερη.

Αλλά το αληθινό χρυσό μετάλλιο σχετίζεται με την κίνηση που έκαναν μετά τη γενναιόδωρη προσφορά του Βαγγέλη Μαρινάκη, να δώσει 200.000 ευρώ ως πριμ για την τεράστια επιτυχία της ομάδας. Πώς αντέδρασαν οι θριαμβευτές; Αποφάσισαν να δώσουν τις 100.000 ευρώ στους πυρόπληκτους, δηλαδή το μισό από το πριμ! Αυτή η απόφαση είναι ένα χρυσό μετάλλιο υψίστης σημασίας. Γιατί όπως αντιλήφθηκαν όλοι, ακόμη και μετά τον ημιτελικό με την Ουγγαρία, αυτή η γενιά πολιστών, οι αθλητές της εθνικής μας ομάδας, οι πρωταγωνιστές του ασύνορου επιτεύγματος, δεν είναι ξεκομμένοι από την πραγματικότητα και δεν ζουν σε θερμοκήπιο ή κάποια γυάλα.  Κατανοούν, γνωρίζουν τις δυσκολίες, αφουγκράζονται τις τραγικές στιγμές. Το κυριότερο; Δεν έχουμε να κάνουμε με πλουσιοπάροχα αμειβόμενους αθλητές του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ, αλλά με παιδιά που κυνηγούν έως το φινάλε της καριέρας τους ένα καλό συμβόλαιο ώστε να εξασφαλιστούν. Στο πόλο κολυμπούν στις πισίνες και όχι στα εκατομμύρια. Παράλληλα κάνουν απλωτές αγκαλιά με την ανθρωπιά και όχι με την κακώς εννοούμενη ανεμελιά. Υπό αυτή την έννοια τους πρέπει ένα μεγάλο μπράβο. Και είναι αλήθεια ότι αν ένα δάκρυ κύλησε χθες το πρωί στο μάτι βλέποντας τη συγκινητική τους μάχη κόντρα στους Σέρβους, ένας ποταμός δακρύων προέκυψε μετά την ακαριαία αντίδραση και την προσφορά τους.