Τεντόγλου, ένας ξεχωριστός Ελληνας

Απολαμβάνουμε τον Μίλτο Τεντόγλου που μας εκθέτει. Μας λέει με τον δικό του, μοναδικό τρόπο πως ο μεγάλος του αντίπαλος, ο Κουβανός Ετσεβαρία, ήταν ανώτερός του, αποδίδει στην τύχη την πρώτη θέση και με μια εξωελληνική ταπεινότητα παραδέχεται πως δεν θα είχε πρόβλημα αν κατακτούσε το ασημένιο μετάλλιο.

Ποτέ κανένας έλληνας αθλητής που ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, είτε ήταν αυτοί Ολυμπιακοί Αγώνες είτε τοπικό πρωτάθλημα στην Ηγουμενίτσα, να πει πως «ο δεύτερος ήταν καλύτερος από μένα».

Κι όμως, εμείς επιμένουμε να λέμε το αντίθετο. Να πινδαρολογούμε, σαν να βρισκόμαστε σε μόνιμη φάση μη ρυθμικής ενδοξολογικής σύσπασης, κάτι σαν τικ που μας έμεινε από τα αρχαία χρόνια.

Νικάμε, είμαστε οι καλύτεροι. Κατεβαίνουν όλοι οι μύθοι, οι ολύμπιοι θεοί, οι ομηρικοί ήρωες μαζί με τον Ηρακλή και παρελαύνουν πάνω σε έντεχνα πλεγμένες λέξεις για να αποθεώσουν τον νικητή και μέσω αυτού το υπερουράνιο DNA μας.

Χάνουμε, φταίνε οι Μοίρες, η κακοδαιμονία, ο Εφιάλτης, οι τραυματισμοί, η υγρασία, αλλά ποτέ εμείς.

Ο Τεντόγλου μας λέει όλα όσα δεν είμαστε, προβάλλοντας αυτά που ο ίδιος είναι. Η δίκαιη υπερπροβολή του μοιάζει με τον λεπτό σωλήνα της ενδοσκόπησης που αποκαλύπτει τα αιώνια προβλήματα της φυλής. Το αξεπέραστο χιούμορ του, η ακομπλεξάριστη στάση του απέναντι στην ίδια τη ζωή, η χαλαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει τις πιο στρεσογόνες καταστάσεις όπως είναι ένας τελικός σε Ολυμπιακούς Αγώνες, η διαχείριση της τεράστιας επιτυχίας, η ευγένειά του, το ήθος του που του επιτρέπει να αποδώσει τα δίκαια στους αντιπάλους του και βέβαια το σπουδαίο ταλέντο του τον καθιστούν έναν ξεχωριστό Ελληνα. Μια διασημότητα που δεν θέλει να εκμεταλλεύεται τη διασημότητά του, που δεν γνωρίζει τι σημαίνει δημόσιες σχέσεις, που δεν προσπαθεί να τοκίσει το χρυσάφι της πρωτιάς. Ενας προσιτός σύγχρονος Μιλτιάδης που πρέπει να προσέχει για να μην έχει το ίδιο τέλος με τον αρχαίο συνονόματό του.