Μια συναυλία για μυημένους

Οι συνθήκες την Τετάρτη το βράδυ δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές. Πυρκαγιές, αγωνία για φίλους και γνωστούς που έχουν τα σπίτια τους στις πληγείσες περιοχές, αποπνικτική ατμόσφαιρα λόγω του καύσωνα και της στάχτης… Υπό αυτές τις προϋποθέσεις σε μια κεκαυμένη Αθήνα, η συναυλία του Μπράιαν Ινο με τον αδελφό του Ρότζερ, στη σκιά της Ακρόπολης, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, φάνταζε σαν την καλύτερη δυνατή (μουσική) λύση.

Αλλωστε η βραδιά είχε και παγκόσμια αποκλειστικότητα. Τα αδέλφια Eno, αν και έχουν δουλέψει μαζί από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, έπαιξαν για πρώτη φορά μαζί στα χρονικά, παρουσιάζοντας κομμάτια από το κοινό άλμπουμ τους «Mixing Colours», νέες αλλά και παλαιότερες συνθέσεις τους. Η ιδέα της κοινής εμφάνισής τους προέκυψε από το παραπάνω κοινό τους άλμπουμ που βγήκε κατά την περίοδο της πανδημίας. Ο Μπράιαν Ινο (μόλις η 9η συναυλία του τα τελευταία 30 χρόνια) συμπλήρωσε έναν επιπλέον λόγο για τη σύμπραξή τους, που «είναι η Ακρόπολη, καθώς είναι πολύ δύσκολο να της αντισταθείς. Είναι το ιδανικό μέρος για τη μουσική που σχεδιάζουμε να παίξουμε».

Τα δύο αδέλφια, συνθέτες, παραγωγοί, αλλά κυρίως σκεπτόμενοι πολίτες – δεν παρέλειψαν να αναφερθούν στις πυρκαγιές στην Ελλάδα, στην κλιματική αλλαγή ως (αρνητικό) αποτέλεσμα του δυτικού πολιτισμού, που καλό θα ήταν να τελειώνει -, παρουσίασαν το βράδυ της Τετάρτης μια συναυλία που βασιζόταν στη νόηση. Στην ικανότητα αντίληψης που έχουν για την πραγματικότητα με τον νου και τη λογική με όχημα τη μουσική, τους ήχους και τις φωνές τραγούδι.

Δεν ήταν μια συναυλία διασκέδασης / ψυχαγωγίας, αλλά ένα event που απευθυνόταν σε μυημένους. Οχι όμως με την έννοια της ελιτίστικης αντίληψης αλλά σαν εσωστρεφή διαδικασία κοινού – ακροατών και μουσικών. Οι ambient – χρησιμοποιείται ο όρος για να συνεννοηθούμε – συνθέσεις τους απαιτούσαν συγκέντρωση ψυχική, σωματική, πνευματική, αλλά οι συνθήκες – χωρίς να φταίνε οι καλλιτέχνες – στο αρχαίο ρωμαϊκό ωδείο δεν ήταν οι ανάλογες. Σε άλλον χρόνο και τόπο όλα θα ήταν πολύ καλύτερα.

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ. Αυτό φυσικά δεν μειώνει τη σημασία της βραδιάς. Σεμνοί και διακριτικοί οι Μπράιαν και Ρότζερ Ινο, με αβρότητες ο ένας στον άλλο και με διακριτική προσπάθεια του Μπράιαν να φέρει στο προσκήνιο τον Ρότζερ. Στις πιο θερμές στιγμές της συναυλίας τους, τα δάκρυα του Μπράιαν όταν σύστησε στο κοινό την κόρη του Σέσιλι (την αγκάλιασε και τη φίλησε) η οποία τραγούδησε, αλλά και όταν ερμήνευσε ο ίδιος κάτι από τα παλιά, το «Julie With» (1977), ένα ηλεκτρονικό / χορευτικό κομμάτι που έγινε ιδιαίτερα δεκτό από τους θεατές. Κάποιες όμως «παραγγελιές» που ακούστηκαν κάποιες στιγμές από τις κερκίδες του Ηρωδείου έφεραν στους συνθέτες κάποια μειδιάματα. Μόνο.

Το ρεσιτάλ των Μπράιαν και Ρότζερ Ινο – κράτησε περίπου μία ώρα και είκοσι λεπτά – άφησε γλυκιά επίγευση αλλά και προσμονή. Το αίσθημα του ανεκπλήρωτου. Αλλωστε ήταν μια βραδιά… test drive για τα δύο αδέλφια. Αλλά και το κοινό τους. Μαζί τους ήταν επίσης οι Λίο Εϊμπραχαμς – κιθάρα και Πίτερ Τσίλβερς – πλήκτρα.