Τον μήνα Αύγουστο

Ο Ουμπέρτο Εκο πέθανε Φεβρουάριο. Αν μπορούσε να διαλέξει μήνα, μπορεί και να έπαιρνε τον Αύγουστο που, όπως είπε, δεν υπάρχουν ειδήσεις. Θα ήταν ένας ωραίος σαρκασμός, ένα έξοχο τρολάρισμα προς τον εαυτό του. Δεν γνωρίζω αν η ρήση του είναι δημοφιλής, όσο εδώ, στην πατρίδα του στην Ιταλία. Συχνά πιστεύω ότι κάποια πράγματα έχουν συμβεί ή ειπωθεί, μόνο και μόνο για να βολεύονται οι έλληνες δημοσιογράφοι και να ξεκινούν κομμάτια, όπως καλή ώρα αυτό. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί και η κινηματογραφική «Μέρα της μαρμότας». Είναι αμέτρητα τα κομμάτια που ξεκινούν με παραπομπή στην ταινία όπου η κάθε μέρα είναι ίδια με την προηγούμενη. Ομως τον μήνα Αύγουστο, αυτοί που δεν κάνουν μπάνια και χτυπούν ράθυμα τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο, έχουν το δικαίωμα να ξεκινήσουν ένα κομμάτι με τον Ουμπέρτο Εκο. Επιτρέπεται. Ο Αύγουστος είναι ο μήνας των κλισέ. Και κάθεσαι εσύ και γράφεις για τους άδειους δρόμους και τα ήσυχα βράδια που η πόλη θα ανάβει σαν μεγάλο καράβι και τα θερινά σινεμά και τα ξενοδοχεία με πισίνες – βαρέθηκα ήδη. Και μετά έρχεται αυτή η καταραμένη πανσέληνος του Αυγούστου που ανοίγουν νυχτιάτικα οι αρχαιολογικοί χώροι λες και πρέπει σώνει και καλά να σπείρουμε εκεί μέσα γόπες και τζιβάνες και κανένα κουτάκι από μπίρα, έτσι για να προκληθεί σύγχυση στον αρχαιολόγο του μέλλοντος. Είναι κουραστικός μήνας ο Αύγουστος, σχεδόν σιχαμένος.

Γιατί και οι άλλοι που κάνουν διακοπές ταλαιπωρούνται, συνωστίζονται, αρπάζουν Covid και ιδρώτα, ξεπαραδιάζονται, σκοτώνουν κουνούπια σε λευκά δωμάτια και κοροϊδεύουν εαυτούς λέγοντας ότι ξεπλένουν με άρμη τις τοξίνες του χειμώνα. Oμως ο καυτός μήνας Αύγουστος, αυτός ο τεμπέλης με τη βερμούδα και τις σαγιονάρες (αηδιαστικό κλισέ, αλλά θα το κρατήσω), έχει στην τσάντα του μία αρετή. Σε κάνει να νοσταλγείς τον χειμώνα, να προσμένεις τις δροσιές του φθινοπώρου και να θυμάσαι, αν έχεις τη σωφροσύνη, ότι η ζωή δεν είναι τα καλοκαίρια. Είναι κάτι αδιάφορα παγωμένα απογεύματα του Φεβρουαρίου που νομίζεις ότι δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά η ζωή περνάει πεζή από μπροστά σου, ενώ είσαι σταματημένος στο φανάρι.

Η καταγγελία του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι επί Χρυσοχοΐδη έχουν σημειωθεί έξι γυναικοκτονίες. Σωστή διαπίστωση. Ομως δεν επεκτείνεται προκειμένου να καταλάβουμε και όλοι οι υπόλοιποι την πολιτική της διάσταση. Τι έχει συμβεί, δηλαδή, επί Χρυσοχοΐδη; Εχουν πάρει οι αστυνομικοί εντολές να μην επεμβαίνουν σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας; Δεν το πιστεύω. Εκπέμπει μήνυμα η ηγεσία ως προς τις αντιλήψεις της για τη θέση της γυναίκας και τον ρόλο του άνδρα του σκληρού με το βαρύ το χέρι; Δεν έχουμε αντιληφθεί κάτι τέτοιο. Αυτό που θα μπορούσε να καταγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν ενισχύθηκε ο μηχανισμός για την υποστήριξη των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας. Αλλά μετά κάποιος θα ρωτούσε τι έκανε η Αριστερά για αυτό, και δεν λέει τώρα να ανοίγεις τέτοιες κουβέντες μέσα στον καύσωνα.

Τα βάρη της άρσης βαρών

Ο αθλητής της άρσης βαρών Θοδωρής Ιακωβίδης συγκλόνισε το πανελλήνιο με το κλάμα του για τη μοναξιά και την έλλειψη υποστήριξης από την Πολιτεία στην προσπάθειά του. Και τα social συγκινήθηκαν και αυτά, υψώνοντας φωνή αγανάκτησης, καταγγέλλοντας την έλλειψη συνδρομής προς τον αθλητή μας. Σωστά. Μόνο που κανένας από όσους φωνάζουν σήμερα δεν είπε κάτι όταν, επί Πρώτης Φοράς, η χρηματοδότηση της Ομοσπονδίας ψαλιδίστηκε κατά 55% μόνο και μόνο επειδή πρόεδρος ήταν ο Πύρρος Δήμας που, αν θυμάστε, δεν συνετάχθη με το αντιμνημονιακό μπλοκ, ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Διότι ο Ιακωβίδης αυτό πληρώνει ή μάλλον δεν έχει να πληρώσει. Συν η απαξίωση που υπέστη το άθλημα λόγω του σκανδάλου ντόπινγκ και ξέμεινε από χορηγούς. Ολα τα άλλα είναι δάκρυα της στιγμής και καταγγελίες της μιας ημέρας.