«Μέσα στα ενδεχόμενα {LF}είναι και η πτώση»

Σύμφωνα με τον μύθο, η Κλυμένη, σύζυγος του βασιλιά των Αιθιόπων Μέροπα, αποκαλύπτει στον γιο της Φαέθοντα πως ο πραγματικός πατέρας του είναι ο Ηλιος. Προτρέπει μάλιστα τον δύσπιστο νέο να επισκεφθεί το γειτονικό ανάκτορο του πατέρα του και να του ζητήσει οποιαδήποτε χάρη. Ο Φαέθων φθάνει στο παλάτι του Ηλιου και του ζητά αυτό που είναι απαγορευμένο ακόμα και για τους θεούς: να οδηγήσει για μία ημέρα το άρμα του. Ο νέος θα λάβει την άδεια, αλλά μην μπορώντας να χαλιναγωγήσει τα ατίθασα άλογα θα παρασυρθεί σε μια πύρινη, ξέφρενη και άτακτη πορεία μεταξύ ουρανού και γης, την οποία θα τερματίσει ο πατέρας των θεών Δίας, εξαπολύοντας τον κεραυνό του προς τον Φαέθοντα.

Ο μύθος του Φαέθοντα. Ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος εμπνέεται από τον μύθο του Φαέθοντα έχοντας ως αφετηρία τα ελάχιστα αποσπάσματα που έχουν διασωθεί από την ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη. Δημιουργεί μια μουσικοθεατρική performance που ακροβατεί ανάμεσα στην ποιητικότητα και στον ρεαλισμό στο «Φαέθων λυόμενος», το οποίο εντάσσεται στο πρόγραμμα «Ολη η Ελλάδα ένας πολιτισμός» και παρουσιάζεται στην Πέλλα. Ο ίδιος εξηγεί το σκεπτικό πίσω από την παράσταση: «Διακαής επιθυμία, τρόμος απέναντι στο ασύλληπτο και, τελικά, υπέρβαση του προσιτού. Κάπως έτσι θα μπορούσε κανείς, επιγραμματικά, να διαγράψει τις κεντρικές πτυχώσεις της ιστορίας. Παρά την ασύνδετη και θραυσματική φύση του, το υλικό της αποδείχθηκε για εμάς έδαφος γόνιμο και δεκτικό σε υφολογικούς πειραματισμούς, διακειμενικά ανοίγματα και ανανεωτικές αναζητήσεις μιας νέας (μεικτής, ίσως) “φόρμας”: αποσπάσματα τραγωδίας, λογοτεχνικά και λατρευτικά (προς τον Ηλιο-Πατέρα) ανάλεκτα, ανέκδοτα και προσωπικές αφηγήσεις, κείμενα φιλοσοφικού και πολιτικού στοχασμού, επενδυμένα όλα με μία (πολλές ως μία) εξίσου καλειδοσκοπική μουσική. Απαλλαγμένος από την ψευδαίσθηση ότι η παράσταση είναι μια παράσταση (αποσπασματικά σωζόμενης, έστω) αρχαίας τραγωδίας – τουλάχιστον όχι με τη συνηθισμένη, τρέχουσα αντίληψη και προσέγγιση του είδους – δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι η εμπειρία της δραματουργικής σύνθεσης και της σκηνικής της πραγμάτωσης πλούτισαν τη φαντασία και το σκηνικό λεξιλόγιο, όξυναν τα εργαλεία μου πάνω στην έρευνα του αρχαίου δράματος.

Εν κατακλείδι η πορεία της δημιουργίας της παράστασης, κατά κάποιον τρόπο, μιμήθηκε, ή επανέλαβε, την αρχέτυπη πορεία του ήρωά της: Η επιθυμία μας να δουλέψουμε με αφορμή υλικό (αποσπασματικό, έστω) από το αρχαίο δράμα, αφού πρώτα μας έφερε προ του φόβου του κενού, εξαιτίας του μικρού αριθμού σωζόμενων στίχων του “Φαέθοντα”, μας έσπρωξε συνέχεια να υπερβούμε φόρμες, κανόνες και συμβάσεις, μανιέρες και εαυτούς. Φυσικά, όπως στον μύθο έτσι και στην πραγματική ζωή, μέσα στα ενδεχόμενα είναι και η πτώση».

INFO{CR}Αρχαιολογικός χώρος Πέλλας, απόψε και αύριο {LF}στις 19.15. Τηλ. 23820-31160 (υποχρεωτική {LF}προκράτηση θέσης)