Σημάδια πρόωρων εκλογών

Σημάδια πρόωρων εκλογών

Δεν έχω καταλάβει, πάμε για πρόωρες εκλογές; Ολοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση τις ξορκίζουν, αλλά τα σημάδια που εμφανίζονται είναι αρκετά (δεν λέω πολλά, ακόμη, αλλά αρκετά) και δίνουν μια εικόνα ότι κάπου εκεί, στο πίσω μέρος του μυαλού τους (στο μπροστινό, ως γνωστόν, επικρατεί ενός είδους εφησυχασμός, να τον «βλέπουμε» εμείς οι υπόλοιποι και να αποκοιμιόμαστε…) καλλιεργείται σαν λαχανίδα την άνοιξη η προοπτική των πρόωρων εκλογών μέσα στο φθινόπωρο.

Οφείλω να δηλώσω ότι ουδείς κυβερνητικός παραδέχεται κάτι τέτοιο – το Μέγαρο Μαξίμου ειδικά, όπως είναι φυσικό και λογικό, αρνείται μετά της απαραίτητης βδελυγμίας ότι υφίσταται τέτοια περίπτωση. Ομως στην πολιτική – χρυσός κανόνας, μιλάμε, αυτός – δύο πράγματα δεν ανακοινώνονται, προκειμένου να διατηρήσουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού: η υποτίμηση του νομίσματος και οι πρόωρες εκλογές. Το πρώτο δεν μας απασχολεί πλέον, λόγω της συμμετοχής της χώρας στην ευρωζώνη. Το δεύτερο, όμως, το κρατάει στα χέρια του, ως συνήθως, ο Πρωθυπουργός, ως καλά κρυμμένο μυστικό. Και είναι λογικό. Αν εξετάζεις το ενδεχόμενο να κάνεις εκλογές σύντομα, μέσα σε μερικούς μήνες, δεν πρέπει να το μοιραστείς με κανένα. Για να μη διαρρεύσει.

Μπαράζ περιοδειών

Αυτό είναι δεδομένο. Το άλλο όμως δεδομένο είναι ότι «τσούκου τσούκου» έχουν αρχίσει, οι δύο μεγάλοι τουλάχιστον, τις περιοδείες. Ο πρόεδρος Κυριάκος πήγε πρόσφατα Μεσσηνία, μετά Τρίπολη, πετάχτηκε Χαλκίδα, προηγουμένως είχε κάνει λίγο Κρήτη, λίγο Θεσσαλονίκη – Μακεδονία, κάτι εγκαίνια από ‘δώ, κάτι εξαγγελίες έργων από ‘κεί, ότι έχει αγκαλιάσει την πολυθρόνα στο Μέγαρο Μαξίμου δεν το λες. Σε κινητικότητα διαρκή βρίσκεται. Τυχαίο; Τι να πω, εγώ δεν το βλέπω έτσι.

Ο άλλος, ο «Λεγάμενος», επίσης το ίδιο. Εκανε μισή Κρήτη, πήγε μια Θεσσαλονίκη, μια Ζάκυνθο, πετάχτηκε μια Μύκονο, χθες ήταν Μυτιλήνη (για Λέσβο δεν… ξέρω πότε θα πάει, δεν ανακοινώθηκε!), η ουσία είναι ότι και αυτός δεν κάθεται να κάνει καλοκαίρι. Περιοδεύει, κάνει εξαγγελίες, επιχειρεί να καρπωθεί την κυβερνητική φθορά, λέει και διάφορα ωραία περί προοδευτικής διακυβέρνησης (όπως εκείνη, η αλήστου μνήμης με τον… προοδευτικό Καμμένο) και γενικώς δείχνει ότι είναι έτοιμος να σηκώσει το γάντι.

Βέβαιος δεν είμαι για το τι θα γίνει – δεν το γνωρίζω. Οπως προανέφερα, εγώ «σημάδια» βλέπω. Και έχω και άλλα, αν ενδιαφέρεστε…

Τι μαρτυρούν οι… άδειες

Για παράδειγμα, θα περιγράψω τον πανικό που έπεσε προ εβδομάδων μεταξύ των υπουργών, από ένα γεγονός που πέρασε στο «ντούκου», για τους πολλούς, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς δεν είχαν και καμία αγωνία για το πότε θα φύγει, ας πούμε, διακοπές το δεξί χέρι του Πρωθυπουργού Κυριάκου, ο διευθυντής του γραφείου του Γρηγόρης Δημητριάδης.

Ο Γρηγόρης λοιπόν έφυγε για διακοπές στο τέλος Ιουνίου μέχρι το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου. Το γεγονός ερμηνεύτηκε από τα (περισσότερα) μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου ως ένδειξη ότι πάμε σε εξελίξεις. Εκλογές ή ανασχηματισμό. Αφού έφυγε τόσο νωρίς για διακοπές ο Δημητριάδης, σημαίνει πως ο Κυριάκος τον θέλει εδώ την περίοδο των κρίσιμων αποφάσεων, που λογικά τοποθετούνται μετά τον Δεκαπενταύγουστο.

Ασφαλώς μπορεί και να μην επαληθευτούν σε τίποτε οι φόβοι τους, αλλά αθροίστε σε όλα αυτά και το γεγονός ότι οι κορυφαίοι υπουργοί που θα εκτεθούν στην Αθήνα και την Αττική έχουν ξεκινήσει ήδη εντατικές συναντήσεις με τους «πυρήνες» τους, προετοιμαζόμενοι για το ενδεχόμενο «αιφνιδιασμού».

Θα κλείσω αυτή την αναφορά με κάτι ακόμη: οι υπουργοί παρακλήθηκαν να απουσιάσουν μεταξύ 7ης και 15ης Αυγούστου. Και διατάχθηκαν, αυτός είναι ο όρος, Δευτέρα 16 Αυγούστου να βρίσκονται ανυπερθέτως όλοι στα γραφεία τους. Με το βασανιστικό ερώτημα, αν θα παραμείνουν για πολύ σε αυτά, είτε ως υπουργοί είτε ως υποψήφιοι στις εκλογές. Μαύρο καλοκαίρι θα περάσουν οι άνθρωποι.

(Πληροφορήθηκα ότι το ίδιο διάστημα θα απουσιάσει και ο Πρωθυπουργός από την Αθήνα – αλλά δεν έμαθα αν θα πάει Τήνο ή Κρήτη. Ακόμη…)

Γιορτή ή πασαρέλα;

Ημουν και εγώ το Σάββατο στο Προεδρικό Μέγαρο, κατά την τελετή για την 47η επέτειο από την αποκατάσταση της δημοκρατίας – ύστερα από αρκετά χρόνια δε, πρέπει να πω. Επί προέδρου Προκόπη, για παράδειγμα, δεν καλούμουν, προφανώς γιατί ο πρόεδρος ήθελε να μη φέρει σε δύσκολη θέση διάφορους συριζαίους και τον «Λεγάμενο», αλλά και τον συνεταίρο του Καμμένο. Τον καταλαβαίνω. Κλήθηκα από την πρόεδρο κυρία Σακελλαροπούλου και θεώρησα πρέπον να ανταποκριθώ στην πρόσκληση.

Είδα όμως όλο αυτό το «παρδαλό» πλήθος που είχε κληθεί και πραγματικά αναρωτήθηκα αποχωρώντας από το Προεδρικό Μέγαρο προς τι όλο αυτό. Ναι, κλήθηκαν άνθρωποι που συμβόλιζαν ή συμβολίζουν κάτι για τη δημοκρατία και τους αγώνες για την αποκατάστασή της. Ναι, κλήθηκαν εκπρόσωποι φορέων που έχουν μια ανάγκη αναγνώρισης (όπως λ.χ. η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα). Αλλά ποιο το νόημα της πασαρέλας που είδα (όπως είδαν και πολλοί άλλοι) να εξελίσσεται μπροστά μου;

Χαρούμενες ηθοποιοί, προκλητικές ενζενί, τηλεπερσόνες σε απόσυρση και αμφιλεγόμενοι δημοσιοσχετίστες συμφύρονταν στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου με πολιτικούς, δικηγόρους, δικαστικούς αλλά και πραγματικούς διανοητές, δημιουργώντας μια ετερόκλητη «μάζωξη», η οποία ελάχιστη σχέση είχε με το πραγματικό νόημα της Γιορτής.

Δεν ξέρω ποιος έφτιαξε τους καταλόγους των προσκεκλημένων και αν τελούσαν (φαντάζομαι πως ναι!) τη εγκρίσει της Προέδρου. Εχω πολλά ερωτηματικά για τα κριτήρια που επικράτησαν. Και ενστάσεις επίσης. Φυσικά θα αποφύγω την αναφορά ονομάτων. Δεν υπάρχει πλέον λόγος. Εύχομαι απλώς του χρόνου περισσότερη σκέψη και λιγότερη προσπάθεια να κερδηθούν εύσημα προοδευτικότητας. Δεν τα χρειάζεται ούτε η Πρόεδρος, αλλά ούτε και η ίδια η Γιορτή.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Θέλω επίσης να πω και δυο λόγια για το θέμα που ανέκυψε – και που κινείται στην ίδια κατεύθυνση όσων προανέφερα, «περί ευσήμων προοδευτικότητας» – για τη διαδικασία παρασημοφόρησης διαφόρων προσωπικοτήτων, από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, επ’ αφορμή την απόφαση να παρασημοφορηθεί ένας κύριος Αποστολόπουλος, επειδή είναι διασώστης (;) προσφύγων στα νησιά. Το ότι δεν παρασημοφορήθηκε τελικά, επειδή η συμπερίληψή του στον σχετικό κατάλογο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από διάφορες πλευρές, δεν μειώνει τις ευθύνες εκείνων που τον συμπεριέλαβαν στον σχετικό κατάλογο. Επιπροσθέτως οφείλονται πειστικές εξηγήσεις περί των κριτηρίων συμπερίληψής του. Αν είναι το «έργο» του, για το οποίο (ενημερωτικά αναφέρω) υπάρχουν πολλές ενστάσεις, αλλά και επιφυλάξεις, γιατί, για τους ίδιους λόγους που αυτός θα τιμούνταν, δεν εντάχθηκαν στον κατάλογο παιδιά του Λιμενικού που δίνουν καθημερινά αληθινές μάχες στο Αιγαίο με τους τούρκους δουλέμπορους και την τουρκική ακτοφυλακή; Γιατί δεν συμπεριελήφθησαν προς παρασημοφόρηση, ας πούμε, οι «γιαγιάδες» της Λέσβου; Ο ταβερνιάρης της Ειδομένης; Η φίλη μου, η Ματίνα, στη Λέρο; Τα παιδιά της ΕΛ.ΑΣ. που φύλαξαν τον Εβρο, μέσα στον άγριο χειμώνα, νύχτα και μέρα; Επειδή έκαναν το καθήκον τους, ανώνυμα, ενώ ο κύριος Αποστολόπουλος επωνύμως;

Δύο μέτρα και δύο σταθμά δεν μπορεί να τηρούνται σε αυτές τις περιπτώσεις. Και δεν χωρεί επίσης και η αλαζονεία της κατοχής της μοναδικής αλήθειας…