{T16}Σεβάστηκαν {LF}τον άνθρωπο και την ιστορία τους{T16}

Οι Ιάπωνες ανέκαθεν ήταν από τους λαούς που τιμούσαν όσο λίγοι τους νεκρούς τους και κατάφεραν να το κάνουν ακόμα και στη μεγαλύτερη αθλητική γιορτή του κόσμου, τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η απόλυτα λιτή και ιδιαίτερα ανθρωποκεντρική τελετή έναρξης των αγώνων του Τόκιο θα περάσει στην ιστορία καθώς πρόκειται για την Ολυμπιάδα της πανδημίας με τους Ιάπωνες να θρηνούν ήδη πάνω από 15.000 νεκρούς και ολόκληρη την ανθρωπότητα πάνω από 4.000.000!

Δεν ήταν δυνατόν, λοιπόν, ένας λαός σαν την Ιαπωνία να στήσει απλά ένα ξέφρενο πάρτι και μάλιστα σε ένα άδειο Ολυμπιακό Στάδιο μόνο και μόνο για να τονίσει το μεγάλο γεγονός που φιλοξενεί η ιαπωνική πρωτεύουσα.

Αντίθετα, το μήνυμα ήταν εξαιρετικό αν σκεφτεί κανείς ότι όλα ξεκίνησαν σχεδόν στο απόλυτο σκοτάδι (μέσα στο άδειο στάδιο) και ολοκληρώθηκαν με το λαμπρό φως της ελπίδας που δίνει η ολυμπιακή φλόγα και την άναψε μια μεγάλη σταρ της Ιαπωνίας, η τενίστρια Ναόμι Οζάκα που και αυτή προσπαθεί να νικήσει τους εφιάλτες της (έχει κατάθλιψη και πρόσφατα εγκατέλειψε το Ρολάν Γκαρός).

Ακριβώς γιατί μετά το σκοτάδι της πανδημίας και του θανάτου, ακολουθεί το φως της ζωής και του ανθρώπου που είναι πάνω απ’ όλα.

Η λέξη «ΜΑΖΙ» ήταν αυτή που προστέθηκε στο νέο moto της διοργάνωσης: «Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά, ΜΑΖΙ», σε ένα ακόμα δυνατό (όσο και αυτονότητο) μήνυμα της ΔΟΕ που γίνεται πιο ευέλικτη αφήνοντας τις αρτηριοσκληρώσεις του παρελθόντος στην άκρη.

Διότι δεν μπορείς από τη μία να βάζεις το σκέιμπορντ και το σερφ στο ολυμπιακό πρόγραμμα και από την άλλη να μην υπερτονίζεις όπου σταθείς και όπου βρεθείς την ισότητα των δύο φύλων για παράδειγμα με το νέο πλάνο των διπλών σημαιοφόρων (μια γυναίκα και ένας άνδρας σε κάθε χώρα).

Και αν για την Ελλάδα το να μπουν πρώτοι στο στάδιο κρατώντας μαζί τη σημαία η Αννα Κορακάκη και ο Λευτέρης Πετρούνιας είναι κάτι φυσιολογικό, για σκεφτείτε και το Ιράν, όπου η αθλήτρια της σκοποβολής, Χανιέ Ροστάμιαν, παρέλασε δίπλα στον μπασκετμπολίστα Σαμάντ Νικχά Βαχράμι κρατώντας τη σημαία.

Ιστορική στιγμή για μια χώρα όπου δυστυχώς ακόμα οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως κατώτερα όντα και η οποία έκανε λίγο πίσω (έστω και υποκριτικά ενδεχομένως) σε αντίθεση π.χ. με τα ΗΑΕ που προτίμησαν να μην… ενδώσουν και άφησαν τη σημαία μόνο σε άνδρα (ο κολυμβητής Γιουσούφ Αλματρούσι) ενώ είχαν και τη δισκοβόλο Φατιμά Αλ Χοσανί για παράδειγμα αν ήθελαν. Απλά δεν ήθελαν.

Ξεχωριστή και η τιμή (επιτέλους) στα μέλη της ομάδας του Ισραήλ που δολοφονήθηκαν από ένοπλους Παλαιστίνιους το 1972 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Ηταν χρόνιο αίτημα των οικογενειών τους προς τη ΔΟΕ. Και όλα αυτά τη στιγμή που Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί βρέθηκαν μαζί στο στάδιο.