Γιατί δεν κάνει ο Τζο Μπάιντεν ό,τι μπορεί για την δημοκρατία;

Θα περίμενε κανείς πως ο Μπάιντεν και η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος θα έκαναν ό,τι μπορούσαν προκειμένου να σταματήσουν την υπονόμευση της δημοκρατίας από τους Ρεπουμπλικανούς. Από την αρχή της χρονιάς, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει περάσει κάπου 30 νόμους σε Πολιτείες ανά τις ΗΠΑ που καθιστούν την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος πιο δύσκολη, ιδιαίτερα για τις κοινότητες των Αφροαμερικανών και των Λατινοαμερικανών. Με τον αβάσιμο ισχυρισμό του Τραμπ πως οι εκλογές του 2020 τού εκλάπησαν, οι Ρεπουμπλικανοί υποδαυλίζουν τους φόβους κάποιων λευκών πως ένας διογκούμενος μη λευκός πληθυσμός σφετερίζεται την κυριαρχία τους.

Εντούτοις, παρότι ο Μπάιντεν και οι ηγέτες των Δημοκρατικών διαπραγματεύονται ανοιχτά με τους γερουσιαστές που αντιστέκονται όσον αφορά τις προτάσεις του αμερικανού προέδρου για την ανάκαμψη και τις υποδομές, δεν ασκούν αντίστοιχη πίεση όταν πρόκειται για τα δικαιώματα ψήφου και τις εκλογές. Στην πραγματικότητα, ο Μπάιντεν λέει τώρα πως δεν θα τα βάλει με την πολιτική διαδικασία του filibuster, της κωλυσιεργίας.

Μέρος της εξήγησης, πιστεύω, πρέπει να αναζητηθεί σε μια ομάδα που ασκεί σχεδόν την ίδια επιρροή στο Δημοκρατικό όσο και στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και η οποία δεν είναι ιδιαίτερα ενθουσιασμένη με την προοπτική μιας εκλογικής μεταρρύθμισης: τα οικονομικά συμφέροντα που χρηματοδοτούν και τα δύο κόμματα.

Μια πιο σθεναρή δημοκρατία θα καθιστούσε δυσκολότερο το να διατηρούν οι πλούσιοι τους φόρους τους χαμηλά και τα κέρδη τους ψηλά. Την ώρα λοιπόν που οι υπέρμαχοι της λευκής υπεροχής συνδαυλίζουν τους φόβους λευκών ότι μη λευκοί σφετερίζονται την κυριαρχία τους, οι υπέρμαχοι της υπεροχής του πλούτου δαπανούν τεράστια ποσά σε δωρεές και λόμπινγκ προκειμένου να εμποδίσουν την πλειοψηφία να σφετεριστεί τα χρήματά τους.

Αυτή η αντιδημοκρατική συμμαχία υπέρμαχων της λευκής υπεροχής και υπέρμαχων της υπεροχής του πλούτου έβαλε στον Λευκό Οίκο τον Ντόναλντ Τραμπ. Και αποτελεί σήμερα την καρδιά του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Στο μεταξύ, καθώς οι υπέρμαχοι της υπεροχής του πλούτου έχουν συσσωρεύσει μεγαλύτερο μερίδιο του εθνικού εισοδήματος και του πλούτου από ό,τι οποτεδήποτε άλλοτε εδώ και έναν και πλέον αιώνα, χρησιμοποιούν μέρος αυτού του πλούτου προκειμένου να δωροδοκούν βουλευτές και γερουσιαστές ώστε να μην αυξηθούν οι φόροι τους. Πρόσφατα επιβεβαιώθηκε πως πολλοί αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι έχουν πληρώσει ελάχιστους ή και μηδενικούς ομοσπονδιακούς φόρους. Και το δυστύχημα είναι πως το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ στηρίζει με τις αποφάσεις του τόσο τους υπέρμαχους της λευκής υπεροχής όσο και τους υπέρμαχους της υπεροχής του πλούτου.

Το προτεινόμενο από τους Δημοκρατικούς «Νομοσχέδιο για τον Λαό» τα βάζει με αξιοθαύμαστο τρόπο και με τα δύο μέρη αυτής της αντιδημοκρατικής συμμαχίας. Θέτει ελάχιστα εθνικά πρότυπα για την ψήφο και επιζητεί να εκδιώξει τα οικονομικά συμφέροντα από την πολιτική μέσω της δημόσιας χρηματοδότησης των προεκλογικών εκστρατειών.

Αυτή η συνολική προσέγγιση ενδεχομένως να εξηγεί και το γιατί το νομοσχέδιο έχει τελματώσει στη Γερουσία. Ο Μπάιντεν και οι ηγέτες των Δημοκρατικών είναι κατηγορηματικά ενάντια στους υπέρμαχους της λευκής υπεροχής, δεν έχουν όμως ανοσία στα «θέλω» των υπέρμαχων της υπεροχής του πλούτου. Στο κάτω κάτω, για να κερδίσουν τις εκλογές χρειάζονται τους εν δυνάμει υποστηρικτές των Δημοκρατικών να ψηφίσουν, χρειάζονται όμως επίσης τα μεγάλα κεφάλαια να χρηματοδοτήσουν τις εκστρατείες τους.

Για να προστατεύσουν όμως τη δημοκρατία, πρέπει να σταματήσουν και τα δύο μέρη της αντιδημοκρατικής συμμαχίας.

Ο Ρόμπερτ Ράιχ, πρώην υπουργός Εργασίας των ΗΠΑ, είναι καθηγητής Δημόσιας Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ