Η πατρίδα του λίαν σοβαρού γιασεμιού

Και οι Ολυµπιακοί δεν είναι απλά αγώνες. Για κάθε σοβαρό κράτος που αναλαμβάνει Ολυμπιάδα είναι μια διαχρονική επένδυση που αξιοποιεί ένα μπουκέτο δραστηριοτήτων. Και η δρομολόγηση των αγώνων είναι το ένα κομμάτι του παζλ. Το άλλο το κομμάτι είναι το μετά. Η αξιοποίηση των υποδομών. Και η δημιουργία καινούργιων προϋποθέσεων για τουρισμό, πολεοδομία, συγκοινωνία, προστασία του πολίτη, μα πάνω απ’ όλα δυνατότητα διαχρονικής λειτουργικότητας κινητών και ακινήτων που πήραν σάρκα και οστά λόγω Ολυμπιακών Αγώνων.

Και στην Κίνα, τίποτα δεν πετάχτηκε, τίποτα δεν παραμελήθηκε, τα πάντα στάθηκαν αφετηρία και βάση για την ανάπτυξη νοσοκομείων, νέων οικισμών, δημιουργίας πάρκων, έργων οδοποιίας και, βεβαίως βεβαίως, ενός τουρισμού ολότελα διαφορετικού. Τουρισμού δηλαδή ιατρικού, επιμορφωτικού και αθλητικού. Ολα τα κτίρια και τα στάδια, λυόμενα. Στόχος, να μη γίνουν βαρίδια. Και μεταλλάχτηκαν κυριολεκτικά σε ευαγή ιδρύματα, σε χώρους πανεπιστημιακούς, σε κέντρα περιθάλψεων, πού; Στην Κομμουνιστική Κίνα, που ξέρει να σέβεται το τελευταίο γιουάν και που έχει τη δύναμη να τιμωρεί την παράβαση, τη διαφθορά και κάθε λογής οικονομική ύβριν. Αποτέλεσμα, το ολυμπιακό πανηγύρι τής στοίχισε 9 δισ. δολάρια. Τα αξιοποιημένα έργα υποδομών, από κτίρια μέχρι δρόμους και χώρους φιλοξενίας, σε μια 12ετία απέφεραν στον εθνικό της κορβανά το εκπληκτικό ποσό των 38 δισ. δολαρίων.

Απ’ την απέναντι όχθη, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, το προταθέν στην κυβέρνηση Σημίτη κόστος αγώνων ίσα που ξεπέρναγε τα 5 δισ. ευρώ, περιλαμβανομένων της αποπερατώσεως της Αττικής Οδού, του Προαστιακού και της ολοκλήρωσης της γέφυρας Ρίο – Αντίρριο. Επισήμως, το κόστος σκαρφάλωσε στα 9,5 δισ., ανεπισήμως ακούμπησε την υφαλοκρηπίδα διψήφιου αριθμού δισ. Τόσα λείπανε πάνω-κάτω από τα ταμεία της ελληνικής πολιτείας την επομένη. Πού πήγαν τα λεφτά; φώναζε ο Καραμανλής και ψαχνότανε ο Αλογοσκούφης.

Και ο συγχωρεµένος ο Λιάσκας, χρόνια πρόεδρος του ΤΕΕ, κομμουνιστής από τα γεννοφάσκια του, μου έλεγε εμπιστευτικά: «Οταν ήμουν υπουργός στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, επιφορτίστηκα την κοστολόγηση του αεροδρομίου, του Προαστιακού, της Αττικής Οδού και της μεγάλης γέφυρας Ρίο – Αντίρριο. Σε 6 μήνες, εγώ υπουργός ΠΕΧΩΔΕ και ο Δραγασάκης υπουργός Οικονομικών, καταθέσαμε τον φάκελο. Κι όταν με ρώτησε ο Φλωράκης πόσο η λυπητερή, του είπα: Παρά 50 εκατομμύρια, 800 δισ. Τρόμαξε που τ’ άκουσε, αλλά ατάκα με ενημερώνει: Δεν με τρομάζουν τα 800. Με τρομοκρατεί το τελικό νούμερο μετά τις μίζες, τις υπερτιμολογήσεις και προμήθειες».

Δέκα χρόνια µετά, μόνο το αεροδρόμιο ξεπέρασε το 1 τρισ. Μία ακριβώς από τα ίδια και στην Ολυμπιάδα του Ντάτσουν. Και όλα τα έργα, άνευ μέτρου, στόχου και σκοπού, χτισμένα στο και πέντε, ούτε καν στο παρά πέντε. Πέντε χρόνια τρίβαμε το πιπέρι, γιατί όλα έχουν τη λογική τους. Αμα το έργο το πας με ρέγουλα, το παραδίδεις στην ώρα του, αξιολογούν την αρτιότητά του, κι άντε να ξεφύγεις στο κοστολόγιο ένα 10%. Ετσι όμως δεν κονομάς. Προσκύνημα κάνεις και θεία λειτουργία. Εδώ έπρεπε «να φάμε», και τα πάντα αφεθήκανε στην τούρλα του Σαββάτου. Και με το που πήρε τις εκλογές ο Καραμανλής, έπρεπε να τελειώσει σε έξι μήνες τα έργα που είχε αφήσει να λιάζονται ο Σημίτης. Κι από Καλατράβα μέχρι Καλασπρώχτα, όλα μπήκαν στη λογική του κατεπείγοντος. Πέντε φορές πάνω τα υλικά, άλλες τόσες τα εργατικά, ό,τι ζητούσαν πέρνανε. Και τα έργα, άνευ ουδεμιάς αξιολογήσεως. Ούτε τι υλικά χρησιμοποιήσανε, ούτε έλεγχοι ποιότητας και ανθεκτικότητας, τα πάντα κρεμασμένα στην μπαλκονόπορτα. Αρκεί να παραδοθούν, να κόψουμε κορδέλα και να φανούμε συνεπείς στους Αθάνατους.

Υπολογίστηκε πρόχειρα ότι μόνο τα κατασκευαστικά στοίχισαν 2,5 με 3 φορές επάνω. Και μετά την Ολυμπιάδα ο αμείλικτος χρόνος αποκάλυψε την αλήθεια. Οσο για τα ολυμπιακά έργα; Μαύρη είν’ η νύχτα στα βουνά, η κακοτεχνία της κακοτεχνίας, και όλα τους αχρείαστα, αν εξαιρέσεις το ΟΑΚΑ.

Και ουδείς απελογήθη, και ουδείς συνελήφθη, και για τιμωρία, πέρα βρέχει. Και καλά οι πολιτείες του τάχα μου τάχα μου. Ενας Οικονομικός Εισαγγελέας δεν φιλοτιμήθηκε, έπειτα από βουνό καταγγελίες, να ζητήσει έρευνα; Ουδείς, ουδεμία, ουδέν! Αλίμονο, στη χώρα της αναλγησίας, να ζητάς ευθύνες. Και βέβαια, αφορμή για αυτήν μου την έκρηξη ήταν η δήλωση του Αυγενάκη να αξιοποιηθούν, έστω και μετά 20ετία, τα ολυμπιακά ακίνητα. Οσοι το άκουσαν υπομειδίασαν. Και ένας λίαν σοβαρός μουρμούρισε: Οχι και «ολυμπιακά»! Μόνο για να καλύψουν ανάγκες της ελληνικής πολιτείας δεν χτίστηκαν!

Οσο για το Τόκιο, έχει τα κότσια και την οργάνωση και τις υποδομές να τους αναβάλει τους Αγώνες και μια και δυο και όσες φορές το απαιτήσει ο κορωνοξάδελφος… Γιατί η Ιαπωνία δεν είναι η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, αλλά η πατρίδα του λίαν σοβαρού γιασεμιού.