Σκληρές πανάρχαιες κραυγές αλόγων

Κοιτάζω τον ουρανό

Τα σύννεφα ξεράθηκαν σαν φθινοπωρινά φύλλα

Τα άστρα τις νύχτες είναι ίδια όπως εκείνα που υπήρχαν

εδώ και χιλιάδες χρόνια

Παγωμένη είδηση

Ο ήλιος θα φωτίζει πάντα τους μικρούς και τις πράξεις τους

Η σκιά του πλοίου έφτασε μέχρι τα σπίτια

που είναι πίσω από τα βουνά

Χιλιάδες αστέρια μακριά από τη θάλασσα και τα λιμάνια

Ήσυχη πλατεία ανθισμένη

Αγάλματα στεφάνια παχιά λόγια

Αθέατοι μαντατοφόροι του πολέμου στις στεγνές καμπύλες

της γυμνής χορεύτριας

Όνειρα, περιπέτειες, βροχή στο πλακόστρωτο

Χαιρετισμός γλαροπούλια ψωμί και δύο κούπες κόκκινο κρασί

ελιές  πεύκο δενδρολίβανο και λιόριζες

Άνοιξη μεσημέρι στη πέτρα καθισμένος

Οι σαύρες κουβεντιάζουν με τις νεράιδες της ιστορίας

που χρόνια διδάσκονται στα γηροκομεία των πόλεων

Νεκροί κόσμοι μικρές πολιτείες

Το ένα σπίτι πάνω στο άλλο χρόνια τώρα

Χωρίς κραυγές

Χωρίς δάκρυα ο ένας κόσμος θάβει τον άλλο

Συνήθεια

Μαύρα, στακτιά, λευκά άλογα γέμισαν το δρόμο

Κηλίδες διάφανο νερωμένο αίμα κι ένα παιδικό τραγούδι

στην πλάκα του τάφου του ξενιτεμένου του εικοστού

τετάρτου αιώνα

Στα ναυπηγεία σκαρώνονται πλοία τρικάταρτα

Γεμάτα εξεγέρσεις όνειρα ανωνυμίες έχθρες και φιλίες

Κυβερνήτης ένα πανάρχαιο τραγούδι

Η ουσία η ασήμαντη λεπτομέρεια

Η ομορφιά της δυσαρμονίας

Οι δρόμοι που διασχίσαμε

Οι ήχοι που αγκαλιάσαμε

Οι λέξεις που επαναλάβαμε

Οι αναμνήσεις.