Μας διδάσκει πολιτισμό

Η ώρα μόλις έχει πάει 04.00 και στα Σεπόλια χαλάει την ησυχία ένα σκουπιδιάρικο. Σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους της περιοχής τη Δυρραχίου ο κόσμος κοιμάται και ξεκουράζεται.

Ολοι; Οχι βέβαια, αφού σε ένα καφέ, την «Κιβωτό» τα φώτα είναι αναμμένα και η κινητικότητα είναι έντονη.

Ο ιδιοκτήτης Γιάννης Τζίκας φτιάχνει καφέδες σαν να είναι ώρες αιχμής και στα τραπεζάκια στην όμορφη αυλή βλέπεις κόσμο με φανέλα Αντετοκούνμπο.

Η τηλεόραση στο κέντρο του μαγαζιού (μέσα για να μην υπάρχει και διατάραξη της κοινής ησυχίας) δείχνει τον αγώνα των Μπακς και αμέσως παρατηρείς την πρώτη αγωνία στο βλέμμα του κύριου Γιάννη.

«Πάμε αγόρι μου άντε, ήρθε η ώρα» μονολογάει και ρωτάει τι καφέ θέλει ο καθένας. Οποιος του πει για πληρωμή, λέει: «Η μηχανή έχει κλείσει, εδώ είμαστε μόνο για τον Γιάννη και είναι όλα κερασμένα».

Το μαγαζί του είναι ένα μικρό μουσείο του μπάσκετ με ιδιαίτερα αναμνηστικά κυρίως από φανέλες του Γιάννη από το ΝΒΑ και την Εθνική.

Ο Γιάννης Τζίκας με τη σύζυγό του Καίτη είναι οι δεύτεροι γονείς του Γιάννη και των αδελφών του, καθώς είναι οι άνθρωποι που τους είχαν σταθεί σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια στα Σεπόλια δείχνοντάς τους θαλπωρή και κερνώντας τα σάντουιτς και χυμούς μετά τις ατελείωτες ώρες προπόνησης στο απέναντι ανοιχτό γηπεδάκι του Τρίτωνα.

Οι Μπακς χάνουν στο ημίχρονο και ο Γιάννης Τζίκας κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα.

«Νεράκι κανείς», μας ρωτάει και μοιράζει τα μπουκαλάκια σαν να δίνει ασίστ ο Γιάννης.

Εχει αρχίσει να χαράζει σιγά σιγά, το πρώτο λεωφορείο της γραμμής περνάει με θόρυβο αλλά τα βλέμματα όλων είναι πάνω στην υπεράνθρωπη προσπάθεια του Γιάννη που κάνει παπάδες.

«Τι άλλο να κάνει το παλικάρι» λέει ο ιδιοκτήτης ενώ και οι θαμώνες έχουν αρχίσει και αποθεώνουν τον εκπληκτικό Αντετοκούνμπο.

Στο καλάθι που ουσιαστικά κρίνει το παιχνίδι ο Γιάννης Τζίκας πετάγεται σαν ελατήριο από τη θέση του: «Κύριοι η σεμνή τελετή έλαβε τέλος, τώρα είναι ώρα να σερβιριστείτε» φωνάζει και έχει ήδη φτάσει στο ψυγείο και βγάζει σαμπάνιες κερνώντας τους πάντες!

Ακούγεται η κόρνα της γραμματείας και οι φιλόξενοι οικοδεσπότες αγκαλιάζονται πανηγυρίζοντας για το «παιδί» τους.

«Είναι η χαρά μας»

Ο Γιάννης κρατάει με δυσκολία τα δάκρυά του, ενώ η Καίτη δεν τα καταφέρνει:

«Η συγκίνηση είναι απερίγραπτη, τα λόγια δεν βγαίνουν με τίποτα. Είδα το παιδί μας τον Γιάννη να γίνεται πρωταθλητής, ήμουν σίγουρη από την αρχή. Είχα να δακρύσω έτσι από την ήττα μας από την Ισπανία στον τελικό του Μουντομπάσκετ το 2006, τώρα είναι δάκρυα χαράς. Εγώ δεν πίνω, αλλά σήμερα θα το τσούξω. Αυτό το παλικάρι έφτασε στην κορυφή του κόσμου γιατί είναι ταπεινός όπως τον γνωρίσαμε» λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Καίτη.

Δίπλα της συγκινημένος ο σύζυγος θυμάται:

«Για όσους ακόμα δεν μπορούν να πουν το όνομά του είναι ο Αντετοκούνμπο και είναι πρωταθλητής ΝΒΑ. Ας κάνουν ορθοφωνία να το μάθουν το όνομα.

Είναι μια από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου. Η χαρά μας είναι.

Ξέρετε αυτές οι φατσούλες των παιδιών τότε και των γονιών τους ήταν αυτές που σου έδιναν το έξτρα κίνητρο να σταθείς δίπλα τους.

Εξαιρετικά παιδιά και γονείς, πώς να μη νιώθεις περήφανος. Είναι σαν ο γιος μου να αποφοίτησε με άριστα και ακόμα παραπάνω. Κυνήγησε το όνειρό του και δεν χρωστάει σε κανέναν. Θεωρώ ότι ακόμα δεν έχει φτάσει το ταβάνι του. Ναι δεν σας κρύβω ότι τον νιώθουμε σαν παιδί μας» λέει και ξεσπάει:

«Σε ένα υπογειάκι 50 τετραγωνικών στριμώχνονταν έξι άτομα και εδώ κάποια ομάδα ζητούσε συνδρομή 15 ευρώ τον μήνα στο κάθε παιδί για να παίξουν. Τι λες ρε φίλε, εδώ ο άλλος δεν έχει φαγητό να τα ταΐσει και θα βρει 60 ευρώ τον μήνα για να παίζουν μπάσκετ. Ημαρτον.

Αυτό το παιδί διαφημίζει την Ελλάδα σε όλο τον πλανήτη. Αυτό το μαυράκι όπως το φώναζαν και το κυνήγαγαν διδάσκει πολιτισμό, ας τον αφουγκραστούμε κάποια στιγμή».