Ξαναζεί το όνειρο ως προπονητής του Βύρωνα Κοκκαλάνη

Η αδρεναλίνη χτυπάει και πάλι κόκκινο. Ο Νικόλας Κακλαμανάκης είναι στο στοιχείο του, τη θάλασσα, την ιστιοπλοΐα και τους Ολυμπιακούς Αγώνες και οι παλμοί του ανεβαίνουν και πάλι.

Νιώθει σαν στο σπίτι του και όπως μας λέει: «Είμαι τόσο υπερήφανος που φοράω ξανά το εθνόσημο και που είμαι στο Τόκιο με στόχο ένα ακόμα όνειρο, έστω και κάτω από αντίξοες συνθήκες».

Ο ρόλος του πολύ πιο δύσκολος αυτή τη φορά καθώς δεν κρατάει ο ίδιος το πανί, αλλά ο διάδοχός του, ο Βύρωνας Κοκκαλάνης τον οποίο και προετοιμάζει για να κάνει πλέον το όνειρό του πραγματικότητα και να διεκδικήσει με αξιώσεις ακόμα και ένα ολυμπιακό μετάλλιο.

Ο χρυσός (Ατλάντα 1996) και ασημένιος (Αθήνα 2004) ολυμπιονίκης μας είναι ο κορυφαίος ιστιοπλόος μας έχοντας συμμετάσχει σε τέσσερις Ολυμπιάδες (ενώ άλλη μία του τη στέρησαν άδικα) καθώς ήταν και στη Βαρκελώνη το 1992 (9ος) και στο Σίδνεϊ το 2000 (6ος) που ήταν και σημαιοφόρος της ελληνικής ομάδας.

Ο άνεμος και το νερό είναι σαν αδέλφια του, καθώς μαζί τους περνούσε (και περνάει αρκετά ακόμα) περισσότερο χρόνο από ό,τι στη στεριά.

Τώρα βιώνει και πάλι το ολυμπιακό όνειρο, αυτή τη φορά ως προπονητής έχοντας καταφέρει να «σκοτώσει» τον αθλητή μέσα του και αυτό για να γίνει καλύτερος προπονητής.

Κάτι που δεν είχε ο ίδιος που αναγκαζόταν να κάνει τον προπονητή στον εαυτό του και αυτό είναι το μεγάλο συν για τον 36χρονο Βύρωνα Κοκκαλάνη.

Αν και έπιασε τα 53, και οι πρώτες γκρίζες τρίχες έχουν κάνει την εμφάνισή τους, ενώ τα γυαλιά πια είναι απαραίτητα για να διαβάσει ένα δελτίο καιρού, όταν μπαίνει στο Ολυμπιακό Χωριό ξαναγίνεται έφηβος, το παιδί που μπαίνει στο λούνα παρκ και ξεσαλώνει.

Ζει το σήμερα, αλλά με την εμπειρία και την τεχνογνωσία του χθες και αυτή θέλει να μεταλαμπαδεύσει στον δεύτερο καλύτερο πρωταθλητή ιστιοσανίδας που έβγαλε ποτέ η Ελλάδα.

Μάλιστα ο Νικόλας Κακλαμανάκης πήγε στο Τόκιο με την καλύτερη ψυχολογία, καθώς λίγο πριν φύγει μπήκε στο Ολυμπιακό Μουσείο της Αθήνας το πανί των Μιστράλ με το οποίο έκλεισε την εμβληματική καριέρα του με ένα ασημένιο στη χώρα του. Για αυτόν όπως μας είπε: «Η συγκεκριμένη τοποθέτηση συμβολίζει τον αγώνα να ξεπερνάμε τον καλύτερο εαυτό μας».