Κοιτάζοντας πίσω {LF}από τη βιτρίνα

Το καλοκαίρι του 2017 η Μπαρτσελόνα σε κανονική επίδειξη δύναμης μοίρασε 270 εκατ. ευρώ στη «μέση» για την απόκτηση του Κουτίνιο από τη Λίβερπουλ και του Οσμάν Ντεμπελέ από την Ντόρτμουντ. Δεν προξένησε μεγάλη εντύπωση τότε. Αφενός μεν διότι κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει το μέλλον, αφετέρου διότι οι Καταλανοί μόλις είχαν βάλει στα ταμεία τους 220.000.000 ευρώ από την πώληση του Νεϊμάρ στην Παρί.

Δύο χρόνια αργότερα η Μπαρτσελόνα το… ξανάκανε. Αυτή τη φορά για τον Αντουάν Γκριεζμάν: 120 εκατ. ευρώ στην Ατλέτικο Μαδρίτης για τον Γάλλο. Επένδυσε δηλαδή σε μια διετία, για τις θέσεις στον αγωνιστικό χώρο γύρω από τον Λιονέλ Μέσι, σχεδόν μισό δισεκατομμύριο. Μόνο για μεταγραφές. Χωρίς να υπολογίζονται οι αποδοχές των τριών ποδοσφαιριστών.

Πόσο καλά πήγε αυτή η «επένδυση»; Τα ρεπορτάζ των ημερών είναι μάλλον ενδεικτικά.

Ο Γκριεζμάν «γυρίζει» ανά την Ευρώπη σε όλα τα σενάρια. Είτε για πώληση, είτε για ανταλλαγή σαν αυτή που έγραφαν χθες στην Ιταλία (με τον Πάουλο Ντιμπάλα της Γιουβέντους). Ο Κουτίνιο είναι στην πόρτα της εξόδου με τελευταίο σενάριο την ανταλλαγή του στη Μίλαν, για τον Αλέσιο Ρομανιόλι. Και ο Ντεμπελέ που πριν από μερικές εβδομάδες πέρασε από την πόρτα του χειρουργείου, είναι διαθέσιμος εξίσου: Με όποιο τρόπο γίνεται. Αρκεί να μην είναι και του χρόνου στο Καμπ Νου. Αν η χρηματιστηριακή αξία της τρόικας ήταν μισό δισεκατομμύριο, σήμερα όλοι μαζί δεν μπορούν να φέρουν πίσω ούτε το 1/5. Και ίσως και πάλι να λέμε πολλά.

Αν έκανε καλά η Μπαρτσελόνα που επέλεξε τους συγκεκριμένους; Προφανώς. Πήρε κάποιους από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου, στο καλύτερο σημείο της καριέρας τους, έχοντας την προσδοκία να ξαναγίνει η καλύτερη ομάδα του κόσμου. Οπως πολύ καλά έκανε με τη σειρά της η Ρεάλ Μαδρίτης που το καλοκαίρι του 2019 άρπαξε από την Τσέλσι τον Εντέν Αζάρ (115.000.000 ευρώ) που λίγο ακόμη και θα ξεχάσουμε την όψη του στο γήπεδο. «Μαγική σφαίρα» δεν διαθέτει κανείς στις μεταγραφές. Υπάρχουν αμέτρητοι αστάθμητοι παράγοντες στη μετάβαση από την οικονομική επένδυση στην αγωνιστική απόσβεση. Και κυρίως; Υπάρχει στο τραπέζι μια κατάσταση εδώ και ενάμιση χρόνο που έχει φέρει αληθινούς μπελάδες στην οικονομία του ποδοσφαίρου. Η πανδημία.

Στα ρεπορτάζ τους οι Καταλανοί δεν αναφέρουν ως «υποχρεωτική» την απομάκρυνση των τριών ποδοσφαιριστών γιατί δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες. Στέκονται στην «ανάσα» που θα δώσει στο club η «διαγραφή» τριών πολύ μεγάλων συμβολαίων από το salary cap του. Ακριβώς τα ίδια λένε στη Μαδρίτη για τη Ρεάλ, τον Αζάρ και τον Γκάρεθ Μπέιλ. Ισως οι δύο καλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες της 15ετίας αφού πρώτα έσπασαν κάθε οικονομικό «δείκτη» προς τα πάνω, πλέον νιώθουν αληθινή απειλή. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο τους πρωταγωνίστησαν στην «αποστασία» του Απρίλη. Το θέμα ήταν πάντα τα λεφτά.

ΥΓ. Σίγουρα κάπου θα έχετε διαβάσει ότι ο Λιονέλ Μέσι μόλις δέχθηκε μείωση 50% στις ετήσιες αποδοχές του. Εστω με «τρικ». Υπογράφοντας νέο 5ετές συμβόλαιο με την Μπαρτσελόνα στα 34 του. Θα παίξει ακόμη 2-3 χρόνια; Θα πληρώνεται για 5. Ο λόγος προφανής.