Η «πανδημία της βίας» ή το μεγάλο έλλειμμα ισότητας

Τα γεγονότα συγκλονίζουν, εξαντλούν κάθε απόθεμα ψυχικής αντοχής. Ακόμη μια γυναικοκτονία, ακόμη μια τραγωδία, ένα νέο κορίτσι νεκρό, βίαια σπρωγμένο στα βράχια. Τι κάνουμε ως κοινωνία; Τι κάνει η υπεύθυνη Πολιτεία; Τι άλλο άραγε περιμένουμε για να αφυπνιστούμε και να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση, τα αίτια και τις επιπτώσεις; Ο εύκολος δρόμος είναι αυτός της ευρείας προβολής των διαπιστώσεων, της συμπαράστασης και της εύλογης αγανάκτησης και συναισθηματικής φόρτισης. Ομως ο δρόμος αυτός δεν οδηγεί κάπου. Ο δύσκολος δρόμος, αν πραγματικά θέλουμε τα παιδιά μας και οι επόμενες γενιές στη χώρα μας να ζήσουν καλύτερα, είναι αυτός που απαιτεί άλματα σε όλα τα επίπεδα. Απαιτεί αναθεώρηση, σοβαρή κριτική και αυτοκριτική με τόλμη και ειλικρίνεια. Ο δύσκολος δρόμος απαιτεί το μείζον ζήτημα της ισότητας των δύο φύλων και των πολλών και διαφορετικών διακρίσεων σε βάρος των γυναικών και των κοριτσιών να λάβουν τη θέση που τους αρμόζει ως απόλυτη προτεραιότητα στην κυβερνητική πολιτική.

Ενδοοικογενειακή βία, συντροφική βία, βιασμός, σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας, παράνομη διακίνηση για σεξουαλική εκμετάλλευση, πορνεία, χάσμα αμοιβών, άνιση συμμετοχή στην πολιτική και σε θέσεις ευθύνης, όλα αποτυπώνουν την ανισότητα εις βάρος γυναικών και κοριτσιών, δηλαδή εις βάρος του μισού πληθυσμού. Η χώρα μας κατέχει την τελευταία θέση στην Ευρώπη σύμφωνα με τους δείκτες του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Εμφυλη Ισότητα (EIGE).

Αναμφίβολα έχουν γίνει προσπάθειες και βήματα προς τη θετική κατεύθυνση, όμως η συχνότητα και η σοβαρότητα των φαινομένων σημαίνουν ότι η πλειονότητα των θυμάτων παραμένουν αβοήθητα, δεν γνωρίζουν, διστάζουν να μιλήσουν και να καταγγείλουν. Είναι όλα αυτά που πρέπει να γίνουν σε επίπεδο τόσο πρόληψης όσο και αντιμετώπισης.

Η ισότητα των φύλων είναι κεντρικής σημασίας για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη λειτουργία της Δημοκρατίας, τον σεβασμό του κράτους δικαίου αλλά και την οικονομική ανάπτυξη και ευημερία κάθε κοινωνίας. Οσο πλησιέστερα στον στόχο, τόσο μεγαλύτερη η ευημερία. Η σύμβαση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί ένα επίτευγμα-ορόσημο για την Ευρώπη και η εφαρμογή της αποτελεί μέτρο προόδου για την καταπολέμηση των στερεοτύπων, του σεξισμού και της βίας. Το ζητούμενο είναι η πολιτική βούληση.

Η Ειρήνη Φερέτη είναι εγκληματολόγος, πρόεδρος του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, εμπειρογνώμονας στο Παρατηρητήριο για τη Βία του European Women’s Lobby