Ευπατρίδης της πολιτικής, υπόδειγμα Πειραιώτη

Η πολιτική δύσκολα αφήνει χώρο για αληθινές προσωπικές σχέσεις. Ιδιαίτερα ανάμεσα σε ανθρώπους που πολιτεύονται ή τουλάχιστον σχετίζονται με τις ίδιες περιοχές.

Τον Τάσο Νεράντζη προσωπικά ποτέ δεν τον αποκάλεσα με το μικρό του όνομα. Ανήκει εξάλλου στην πολιτική γενιά των δύσκολων για τη δημοκρατία πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης. Μια γενιά την οποία οι νεότεροι σεβόμαστε απεριόριστα και τιμούμε. Γι’ αυτό και ο πληθυντικός του σεβασμού και της αναγνώρισης. Μια γενιά που ανδρώθηκε κάτω από σύνθετες συνθήκες, που σφυρηλατήθηκε από την καραμανλική προσπάθεια ανόρθωσης του λαβωμένου κοινοβουλευτισμού και ανάταξης μιας χώρας που βίωσε το κυπριακό τραύμα.

Μικρασιατικής καταγωγής – άρα και φορέας της κληρονομιάς ενός άλλου εθνικού τραύματος -, ο «κύριος Νεράντζης» για εμένα υπήρξε ένας ευπατρίδης. Ενας λόγιος πολιτικός που συνδύασε την ελληνορθόδοξη παιδεία και τον πατριωτισμό με την αγωνία μιας χώρας να επιβιώσει και να προοδεύσει.

Πολύ περισσότερο σε μια ταλαιπωρημένη κοινωνικά και πολιτικά περιοχή όπως η Β’ Πειραιά. Ο ίδιος εκλέχθηκε για πρώτη φορά το 1974. Από τότε είχε μια πορεία διαρκώς ανοδική, με τους Πειραιώτες να τον τιμούν άλλες εννέα φορές. Ο ίδιος όμως καμάρωνε για κάτι άλλο. Υπήρξε εκείνος που έφερε το μετρό στην περιοχή μας. Που ως υφυπουργός Μεταφορών του Κώστα Καραμανλή έβαλε στο σχέδιο της επέκτασης των γραμμών τον Κορυδαλλό και τη Νίκαια.

Θυμάμαι τη χαρά του πέρυσι το καλοκαίρι όταν τον συνόδευσα στα εγκαίνια του νέου σταθμού της Νίκαιας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. «Κύριε Τάσο, τα καταφέρατε» του είχα πει. Ο ίδιος δεν δάκρυσε. Δεν το συνήθιζε εξάλλου. Ομως είχε το βλέμμα τού δημιουργού που πέτυχε μια νίκη. Που έβλεπε τον κόπο του να παίρνει σάρκα και οστά. Που κατόρθωνε – γιατί όντως το κατόρθωσε – να ανακουφίσει συγκοινωνιακά τη Β’ Πειραιά. Μια περιοχή ξεχασμένη για χρόνια.

Ανθρωπος πολυεπίπεδος, με ευρεία μόρφωση, υπήρξε εκείνος που δημιούργησε τον Φιλολογικό Σύλλογο Νίκαιας και ήταν και πρόεδρός του. Φορέας ενός ελληνοκεντρικού πνεύματος, συμμετείχε στα πολιτιστικά δρώμενα, ενώ είχε πάντοτε καθαρή φωνή στα εθνικά ζητήματα.

Αστός μα ταυτόχρονα και απλός, αποτέλεσε ένα υπόδειγμα Πειραιώτη. Ανθρωπος της προσφοράς μα ταυτόχρονα και της τήρησης των ορίων, πολιτεύτηκε με σύνεση ακόμα και απέναντι σε ανθρώπους που τον πρόδωσαν. Που κέρδισαν από τον ίδιο, όμως άλλαξαν στρατόπεδο. Σπάνια θα άκουγες κακιά κουβέντα από το στόμα του.

Πριν από έναν μήνα, βρεθήκαμε σε ένα πειραϊκό στέκι για φαγητό. Ο «κύριος Τάσος», ο Πέτρος που υπήρξε για χρόνια δεξί του χέρι κι εγώ. Δίχως κόμπλεξ και κακίες, κι ας υπήρξα εγώ αυτός που εκλέχθηκε εκεί όπου ο ίδιος πολιτευόταν, στη Β’ Πειραιά, που τόσο αγάπησε και βοήθησε, είχε μόνο συμβουλές και αγάπη να μου προσφέρει. «Η Β’ Πειραιά θέλει αγώνα» έλεγε. Λιτός και δωρικός, ποτέ δεν κολάκευε τον συνομιλητή. Αναγνώριζε, όμως ποτέ δεν ωραιοποιούσε.

Ισως επειδή τη ζωή την έφαγε με το κουτάλι. Ισως επειδή κάποιοι του φέρθηκαν σκληρά και συνήθισε στις αντιξοότητες. Ο μόνος υπουργός που η ΝΔ είχε στην Περιφέρειά μας στα 47 μεταπολιτευτικά χρόνια, όμως, τίμησε την ψήφο και την επιλογή του λαού με τον «δικό του» αμιγώς τρόπο. Χωρίς περιττές κολακείες. Χωρίς υποχωρήσεις. Κι όσοι πολιτεύονται στη Β’ Πειραιά γνωρίζουν πόσο δύσκολο επίτευγμα υπήρξε αυτό.

Ο ίδιος ήταν ένας μοναχικός από επιλογή άνθρωπος, δοσμένος απόλυτα στα κοινά. Ενας «άνθρωπος για τους ανθρώπους», όχι όμως και για τον ίδιο του τον εαυτό. Ασκητικός, συχνά επισκεπτόταν το Αγιον Ορος. Αγαπούσε την εκκλησία. Τα γράμματα. Θυμόταν απίστευτες λεπτομέρειες για τη γενέτειρά του, τη Νίκαια.

Είναι σίγουρο, κύριε Τάσο, πως ήδη μας λείπετε. Είναι βέβαιο όμως πως βλέποντας το πειραϊκό μετρό να λειτουργεί θα θυμόμαστε τη μεγάλη σας προσφορά σε μία από τις πλέον αδικημένες περιφέρειες της χώρας.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι βουλευτής Β’ Πειραιά της Νέας Δημοκρατίας