Αντιπερισπασμός {CR}«διαλλακτικότητας» {CR}από τον Ερντογάν

Ενα παιχνίδι διαρκών προκλήσεων παίζει η Τουρκία από τα τέλη του 2019 και μετά, αξιοποιώντας όλες τις εστίες έντασης στο πεδίο των ελληνοτουρκικών. Ενταση που πλέον μεταφέρεται στην Κύπρο, με ορόσημο την επίσκεψη του τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στα Κατεχόμενα και με τη διεθνή κοινότητα να τελεί σε στάση αναμονής για το τι θα ανακοινώσει. Με την Αγκυρα να δείχνει να αναζητά νέες ισορροπίες, που θα την εξυπηρετήσουν τόσο στο εσωτερικό της μέτωπο όσο και στην εικόνα της στο εξωτερικό, επιδιώκει για μία ακόμα φορά να διαχωρίσει το Κυπριακό από τις προκλήσεις της απέναντι στην Ελλάδα. Θεωρώντας ότι το Κυπριακό, μετά και το 2004, δεν μπορεί πλέον να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της διεθνούς κοινότητας, η τουρκική διπλωματία επενδύει στην εικόνα του διαλόγου με την Ελλάδα και της αδιαλλαξίας στην Κύπρο.  Οι πρόσφατες διαρροές από τουρκικές διπλωματικές πηγές περί θετικής διάθεσης της Αγκυρας για παραπομπή της διαφοράς ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας σε διεθνή δικαστήρια – χωρίς να αποκλείουν και τη Χάγη – εάν ακολουθηθεί η μεθοδολογία των συμφωνιών της Αθήνας με Ρώμη και Κάιρο, χαρακτηρίζονται από διπλωμάτες ως μία νέα προσπάθεια ελιγμών στη σκακιέρα των εντυπώσεων. Η τουρκική διπλωματία χρειάζεται έναν αντιπερισπασμό «διαλλακτικότητας» για τις κινήσεις της στην Κύπρο, που χρησιμοποιεί ως ένα ακόμα διαπραγματευτικό χαρτί στην περιοχή. Η δήλωση «καλών προθέσεων» απέναντι στην Ελλάδα, με την προσπάθεια αξιοποίησης των συμφωνιών που έγιναν με Ιταλία και Αίγυπτο θεωρεί ότι της δίνει την έξωθεν καλή μαρτυρία που θα την προστατεύσει από αντιδράσεις της ΕΕ ή των ΗΠΑ. Παράλληλα το blame game εναντίον της Ελλάδας συνεχίζεται με προσπάθεια εκμετάλλευσης όλων των ζητημάτων που μπορούν να παρουσιάσουν την Αθήνα ως υπόλογη.

Διπλωματικές πηγές τονίζουν ωστόσο ότι στην πραγματικότητα η Τουρκία δεν μετακινείται ούτε κατ’ ελάχιστον από τις πάγιες θέσεις της, καθώς για να συζητήσει με την Ελλάδα θα πρέπει να αποδεχθεί το Δίκαιο της Θάλασσας και την UNCLOS, να εγκαταλείψει τις διεκδικήσεις που προβάλλει μέσω του τουρκολιβυκού μνημονίου, να τερματίσει την απειλή του casus belli για τα χωρικά ύδατα και να πάψει να επιχειρεί να ανοίξει ως προϋπόθεση για να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, όλες τις αξιώσεις της απέναντι στην Ελλάδα.

Και αν οι τούρκοι διπλωμάτες υποστηρίζουν ότι η Αγκυρα είναι πρόθυμη να μπει σε μία διαδικασία συμβιβασμού με την Αθήνα, προειδοποιούν ότι οι ισορροπίες μπορούν να διαταραχθούν ανά πάσα στιγμή εάν η Τουρκία θεωρήσει οποιαδήποτε κίνηση ως πρόκληση.

Διπλωματική θωράκιση. Την ίδια στιγμή που η Αθήνα παρακολουθεί τις κινήσεις της Τουρκίας ανάμεσα σε δηλώσεις καλών προθέσεων και προειδοποιήσεις εν είδει απειλών ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας επιχειρεί ενίσχυση της διπλωματικής θωράκισης της χώρας στην περιοχή, αλλά και διαρκή επαναβεβαίωση των ισχυρών δεσμών με την Ουάσιγκτον.

Η υπογραφή μνημονίου συνεργασίας Ελλάδας – Αραβικού Συνδέσμου, για την Αθήνα είναι ένα ακόμα βήμα στο πλέγμα των πολυμερών επαφών που ενισχύει τις ελληνικές θέσεις σε διεθνή φόρα, ενώ ενισχύει ακόμα περισσότερο τους δεσμούς της Ελλάδας με τις αραβικές χώρες. Η ελληνική διπλωματία συνεχίζει τις επαφές της και στην περιοχή των Βαλκανίων, επενδύοντας σε ένα ρόλο παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή που θα λειτουργεί ως γέφυρα Ανατολής και Δύσης. Η διπλή στόχευση των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ως μία εναλλακτική στην Ανατολική Μεσόγειο, εάν χρειαστεί, έναντι μίας απρόβλεπτης Τουρκίας, αλλά και ως δίοδο προς τα βορειοανατολικά, απέναντι στη Ρωσία, μέσω της αξιοποίησης της Αλεξανδρούπολης, οδηγεί σε επαναβεβαίωση της συνεργασίας, με την αναμενόμενη υπογραφή της ανανεωμένης Συμφωνίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA), έστω και αν προκρίνεται μάλλον επίσκεψη Δένδια στην Ουάσιγκτον παρά επίσκεψη Μπλίνκεν στην ΑΘήνα, λόγω συγκυριών και προτεραιοτήτων.