Ιωάννης Καζάζης, λεξικογράφος

Πριν από μερικές μέρες μιλούσα με τον καθηγητή Ιωάννη Καζάζη, πρόεδρο του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, σχετικά με τη δημοσίευση ενός άρθρου του. Για τη γλώσσα. Ηταν ενθουσιώδης. «Η ακμή της γλώσσας μας είναι συνάρτηση της ετοιμότητάς μας να διαβάζουμε προσεκτικά τη μεγάλη ξένη λογοτεχνία, για να τροφοδοτούμε ακατάπαυστα με τον χυμό της τις ρίζες, τον κορμό και τα κλαδιά της πανάρχαιας αλλά και πάντα μοντέρνας ελληνικής γλώσσας», αυτό ήταν το θέμα του – και εκτιμούσε ότι το Κέντρο, στο οποίο προΐστατο, έχοντας πάρει τη σκυτάλη από δύο σπουδαίους επιστήμονες, τον Δημήτρη Μαρωνίτη και τον Α-Φ. Χριστίδη, ήταν και θα παρέμενε για πολύ καιρό η αιχμή του δόρατος.

Ο Καζάζης ήταν επιστήμονας που απεχθανόταν τη μετριότητα και την αρπαχτή. Ως λεξικογράφος, ήταν πάντα ενημερωμένος και δρων. Ο μακαρίτης Κριαράς ήταν πολύ χαρούμενος που θα τον διαδεχόταν αυτός στο λεξικό του – κι ο μακαρίτης πια, με τραγικό τρόπο, Καζάζης, δεν διέψευσε τον μέντορά του: ο Καζάζης εξέδωσε τους τόμους 15-21 του Λεξικού της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας 1100-1669 («Λεξικό Κριαρά»), καθώς και την τρίτομη Επιτομή του.

Κι έρχεται ένα πρωί και ο σπουδαίος αυτός φιλόλογος, η δρώσα αυτή μορφή, επιλέγει να βάλει ο ίδιος τέλος στη ζωή του. Παγώνεις. Και η πλούσια γλώσσα δεν φτάνει για να τον αποχαιρετίσει.