Οταν ο Μέσι άγγιξε τον Θεό

Εμοιαζε με στίγμα. Ενας ερεθισμός στο ευαίσθητο δέρμα της φήμης, χωρίς να ευθύνεται το ταλέντο, η προσπάθεια, ο ποδοσφαιρικός οργανισμός, αλλά οι εξωγενείς συνθήκες που φρόντιζαν με «μονομερή» επιχειρήματα να απαξιώνουν, να μειώνουν, να υποβιβάζουν.

Ο Λιονέλ Μέσι προτίμησε να το χαρακτηρίσει αγκάθι. Ισως γιατί η αιχμηρή προεξοχή που ήταν καρφωμένη για 16 χρόνια στα όνειρά του, προκαλούσε μεγαλύτερο πόνο. Ο διασημότερος Αργεντινός μετά τον Ντιέγκο Μαραντόνα και τον Τσε Γκεβάρα είχε αποδώσει τις ατελέσφορες προσπάθειές του να κατακτήσει έναν τίτλο με την εθνική ομάδα των ανδρών της χώρας του σε μια υπέρτατη δύναμη. Ηταν ένα αποκούμπι παρηγοριάς έπειτα από τέσσερις χαμένους τελικούς, τρεις στο Κόπα Αμέρικα και έναν στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Και ακριβώς σ’ αυτήν απευθύνθηκε όταν επιτέλους αφαιρέθηκε το αγκύλι: «Ο Θεός είχε φυλάξει αυτή τη στιγμή για μένα». Ισως και να έχει τελικά δίκιο.

Οι περισσότερες ομάδες που παρέταξε η Αργεντινή στις μεγάλες διοργανώσεις από τον Αύγουστο του 2005 όταν ο Μέσι έκανε το ντεμπούτο του με την Αλμπισελέστε, ήταν ανώτερες απ’ αυτές που είχαν κατακτήσει στο παρελθόν Παγκόσμια Κύπελλα και Κόπα Αμέρικα.

Στη Βραζιλία, το 2014, ο «Πούλγκα» έκανε το άλμα στην Καπέλα Σιστίνα και άπλωσε το χέρι του στον Θεό του ποδοσφαίρου, στη «Δημιουργία του Λέο».

Ο καμβάς είχε στηθεί στο μυθικό Μαρακανά και το αριστούργημα που θα έμενε στην ιστορία ως το μεγαλύτερο έργο τέχνης της Αργεντινής μετά το δεύτερο γκολ του Μαραντόνα επί των Αγγλων το 1986, μετατράπηκε σε μια μουντζούρα και έναν αβάσταχτο πόνο.

Ο Θεός είχε όμως άλλα, καλύτερα σχέδια. Εστησε λοιπόν ξανά τον καμβά στο μυθικό στάδιο παρουσία των Βραζιλιάνων και ζήτησε από τον Μέσι να απλώσει πάλι το χέρι του. Αυτή τη φορά η «Δημιουργία του Λέο» ήταν γεγονός. Το ωραιότερο έργο στην καριέρα του σπουδαιότερου ποδοσφαιριστή των τελευταίων είκοσι χρόνων. Μέχρι το επόμενο, στο Κατάρ, για το οποίο ο Μέσι πιστεύει πως ο Θεός του επιφυλάσσει το ωραιότερο φινάλε σε μια μεγαλειώδη καριέρα.