Εθνοχουλιγκανισμός

Οι μεθυσμένοι χούλιγκαν στις παμπ και στους δρόμους, ο ακραίος συνωστισμός έξω από το Γουέμπλεϊ, η εισβολή στον αγωνιστικό χώρο μεθυσμένων για τη νίκη είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από τις ταυτίσεις και τους συμβολισμούς που επιτρέπει η μπάλα. Η περιφρόνηση των υγειονομικών οδηγιών από τους χούλιγκαν και η υπερβολή των εκδηλώσεών τους είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από την οπαδική αλλοφροσύνη: φωτογραφίζει το κλίμα που οδήγησε στο Brexit. Ενας λαός ταπεινωμένος, μια εθνική ταυτότητα ταπεινωμένη, εκφράζεται όπως συνήθως εκφράζεται ο εθνοχουλιγκανισμός: με εκτός ελέγχου εκδηλώσεις αναζητεί τρόπαια, συμβολισμούς δηλαδή μεγαλείου για την ταπεινωμένη αυτή ταυτότητα σε μια σκληρή πραγματικότητα.

Το ζήτημα είναι το κόστος ενός τέτοιου συμβολισμού. Σε συνθήκες πανδημίας, το κόστος μπορεί να είναι δυσανάλογα μεγάλο, πρωτίστως για την Αγγλία. Η πρακτική αδυναμία, μαζί μάλλον και η ηθελημένη επιλογή των Αρχών να ελέγξουν τους χούλιγκαν, μαζί με τη δυναμική των μεταλλάξεων, μπορεί να σημάνει την απαρχή από το Γουέμπλεϊ μιας νέας έξαρσης της πανδημίας.

Η κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον, μετά το Brexit, είναι εμφανές ότι επιδιώκει την ενίσχυση των συμβολισμών επιβεβαίωσης μιας εθνικής ισχύος. Θα είναι οδυνηρό για τη Βρετανία αν η ενίσχυση αυτή γίνει με τους τρόπους του χουλιγκανισμού – που μετά το Χέιζελ και τη δυναμική παρέμβαση της Θάτσερ είχαν πολεμηθεί. Ποτέ δεν είναι θετικός ο λογαριασμός από τη δραστηριότητα του εθνοχουλιγκανισμού.