Συνεργασία με ημερομηνία λήξης

Αμέσως μετά την ήττα από την Τσεχία στον τελικό του προολυμπιακού τουρνουά του Καναδά ο Ρικ Πιτίνο δήλωσε καθαρά και ξάστερα πως η θητεία του στον πάγκο της εθνικής ομάδας ολοκληρώθηκε. Συνήθως σε τέτοιες δηλώσεις ο Τύπος κολλάει τον χαρακτηρισμό της «βόμβας», όμως αυτή δεν ήταν μια τέτοια περίπτωση. Ολοι ξέραμε ότι ο Πιτίνο είχε έρθει για να φέρει σε πέρας μια συγκεκριμένη αποστολή. Μετά το τέλος της και ανεξάρτητα από την έκβασή της, θα έφευγε.

Ηταν ο ορισμός της συνεργασίας χωρίς προοπτική. Μιας συνεργασίας που υλοποιήθηκε, μόνο και μόνο επειδή βόλευε τη δεδομένη χρονική στιγμή και τις δύο πλευρές. Τη διοίκηση της ομοσπονδίας, που γνωρίζοντας ότι είναι απερχόμενη έκανε ρελάνς στους επικριτές της φέρνοντας ένα μεγάλο όνομα (δωρεάν μάλιστα) χωρίς ταυτόχρονα να δεσμεύει την επόμενη διοίκηση με κάποιο πιο μακρόπνοο σχέδιο. Και τον Πιτίνο, που ήθελε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες μαζί με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και όλο αυτό να το συμπεριλάβει στο ντοκιμαντέρ που ετοιμάζει εδώ και χρόνια για τη ζωή και τη σπουδαία καριέρα του.

Με αυτό ακριβώς το σκεπτικό αντιμετώπισε ο πολύπειρος αμερικανός προπονητής τη θητεία του στην Εθνική Ελλάδας. Ως μία δουλειά που έπρεπε να γίνει και μετά να φύγει. Στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι να έρθει στην Ελλάδα τον Μάιο δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τους παίκτες τους οποίους επρόκειτο να προπονήσει. Δεν παρακολούθησε από τις ΗΠΑ Ευρωλίγκα ούτε, πολύ περισσότερο, ελληνικό πρωτάθλημα, ήξερε μόνο τους παίκτες του Παναθηναϊκού, ενώ τις κλήσεις για την προετοιμασία έκαναν κατ’ ουσίαν οι τρεις συνεργάτες του. Ο Μανωλόπουλος, ο Παπαθεοδώρου και ο Σκουρτόπουλος.

Τα προβλήματα

Και στην Αθήνα ήρθε αποφασισμένος να δουλέψει με τον δικό του τρόπο. Με πολλή προπόνηση. Υπερβολική σε πολλές περιπτώσεις. Λέγεται ότι καθημερινά ξεπερνούσε σε διάρκεια τις 2,5 ώρες με ένα μόνο μικρό διάλειμμα για νερό κι αυτό έπειτα από παρακλήσεις των παικτών! Οι γυμναστές διαφωνούσαν με την ένταση και τη διάρκεια των προπονήσεων, κυρίως επειδή οι διεθνείς προέρχονταν από μία πολύ κοπιαστική σεζόν και οι αντοχές τους δοκιμάζονταν. Ομως ο Πιτίνο δεν άκουγε κουβέντα.

Ούτε στο θέμα των προπονήσεων ούτε και σε αυτό της αγωνιστικής φιλοσοφίας. Ο Αμερικανός επέμεινε εξ αρχής ότι η εθνική ομάδα πρέπει να παίζει με ταχύτητα, στο transition, αλλά και στο σετ παιχνίδι με εκδήλωση πολλών και γρήγορων επιθέσεων. Ηθελε να καθιερώσει ένα στυλ παιχνιδιού σαν κι αυτό που παίζουν στις ΗΠΑ και το ξέρει καλά.

Δεν είχε άδικο που επέμεινε. Το μπάσκετ οδεύει προς αυτή την κατεύθυνση και στην Ευρώπη, άλλωστε οι αριθμοί στο προολυμπιακό τουρνουά τον δικαίωσαν κατά κάποιο τρόπο.

Η Εθνική ηττήθηκε κατά κράτος από την Τσεχία στο μοναδικό παιχνίδι στο οποίο οι δύο ομάδες είχαν λιγότερες από 65 κατοχές έκαστη. Στα υπόλοιπα τρία είχαν πάνω από 70.

Το πρόβλημα είναι πως το συγκεκριμένο αγωνιστικό στυλ χρειάζεται παίκτες με πλούσια αθλητικά προσόντα για να υπηρετηθεί και αυτή η Εθνική δεν διέθετε πολλούς τέτοιους.

Οι συνεργάτες του Πιτίνο προσπάθησαν να τον πείσουν να κάνει ορισμένες προσαρμογές, ειδικά σε ό,τι αφορά τον τρόπο που αγωνίζονται στις ομάδες τους κάποιοι κομβικοί παίκτες, όπως ήταν ο Βασίλης Σπανούλης πριν τραυματιστεί και αποχωρήσει, αλλά ούτε σε αυτή την περίπτωση εισακούστηκαν.

Το αποτέλεσμα

Το αποτέλεσμα στο παρκέ ήταν περίπου το αναμενόμενο. Η Εθνική δεν μπόρεσε να παίξει το μπάσκετ που είχε στο μυαλό του ο προπονητής της, πράγμα λογικό, αφού δούλεψε πάνω σε αυτό μόνο για λίγες εβδομάδες.

Οι πολλές και σημαντικές απουσίες τής στέρησαν τον απαραίτητο σε τέτοιες διοργανώσεις πλουραλισμό. Κι αν κατάφερε να φτάσει στον τελικό και μόλις 40 λεπτά μακριά από το Τόκιο, το οφείλει κυρίως στο ότι ο Ρικ Πιτίνο κατάφερε να πείσει τους διεθνείς να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους.

Το παραδέχθηκαν όλοι ότι η ανατροπή και η νίκη στον ημιτελικό με την Τουρκία ήρθε χάρη στην εμπνευσμένη ομιλία του Αμερικανού στα αποδυτήρια στο ημίχρονο. Στο κομμάτι της ψυχολογίας ο Πιτίνο πήρε άριστα. Η εμπειρία και το επικοινωνιακό του χάρισμα του επιτρέπουν να μιλάει στην ψυχή των παικτών όταν πρέπει.

Αλλα πέρα από αυτό, το πέρασμά του από τον πάγκο της Εθνικής Ελλάδας μάλλον θα ξεχαστεί γρήγορα…